Ποια πραγματικότητα διαστρεβλώθηκε; Ο Τσίπρας έχει ταχθεί ανοιχτά υπέρ του Μαδούρο και, πριν ανέβει στην εξουσία, ήταν φανατικός υποστηρικτής της οικονομικής και πολιτικής οργάνωσης, την οποία εφάρμοσαν ο Μάο και ο Στάλιν και τα αποτελέσματα της οποίας περιελάμβαναν εκατομμύρια θανάτους.
Ίσως έχεις ένα δίκιο σε κάποια σημεία του ποστ, ωστόσο κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι το συγκεκριμένο σκίτσο και πολλά άλλα έχουν δεχθεί τόση κριτική μόνο και μόνο επειδή δεν βρίσκονται στην politically correct πλευρά.
Ακριβώς,
πριν ανεβεί στην εξουσία, δηλαδή πριν ωριμάσει πολιτικά. Πρέπει να κρίνουμε έναν πολιτικό από τις απόψεις που είχε στην εφηβεία του ή από τις αντιλήψεις που διαμόρφωσε με την ενεργό ενασχόληση στην πολιτική και την ιδεολογική του εξέλιξη, που πλέον τον κατατάσσουν στη σφαίρα της πιο μετριοπαθούς σοσιαλδημοκρατίας;
Αλλά ας δεχτούμε ότι ένας πολιτικός πρέπει να κρίνεται από τις πεποιθήσεις του, ακόμα και όταν έχουν περάσει χρόνια από τότε που τις αποποιήθηκε, ή ας δεχτούμε την πιο ακραία άποψη ότι ο Τσίπρας ποτέ δεν τις εξοβέλισε πραγματικά, παρά μόνο για πολιτικούς λόγους. Υποστήριζε τάχα ο Τσίπρας την πολιτική οργάνωση του κομμουνιστικού καθεστώτος, την ανελευθερία, την εξαθλίωση και τα μέσα επιβολής τους; Όχι. Ήταν υπέρ του απώτερου σκοπού που ευαγγελιζόταν ο κομμουνισμός, του ουτοπικού παραδείσου της απόλυτης ισότητας, με μέσο τον κρατικισμό. Ανεξάρτητα από το αν ο στόχος ήταν πρακτικά ανέφικτος, δεν μπορούμε να τον μεμφθούμε με όρους ηθικής και να τον θεωρήσουμε θιασώτη των κτηνωδιών που διέπραξαν ο Μάο και ο Στάλιν, παρά μόνο να του καταλογίσουμε ιδεαλιστική αφέλεια. Αντίθετα, κραυγαλέα και ηθικά αξιοκατάκριτα ήταν τα
μέσα που χρησιμοποίησαν ο Στάλιν και ο Μάο, τα γκουλάγκ, οι πολιτικές διώξεις, η περιστολή των ελευθεριών, οι δολοφονίες κλπ και όχι η ιδεολογική τους βάση. Τα μέσα αυτά απάδουν προς την ουσία του κομμουνιστικού ιδεολογήματος και ήταν περισσότερο εκδήλωση της ηθικής διαστροφής στην οποία οδηγεί η συγκέντρωση της εξουσίας και η θεοποίηση, μέσω της λαϊκής λατρείας, ενός και μόνο προσώπου, που με βάση τις διδαχές της ψυχολογίας δημιουργούν στον άνθρωπο όλο και περισσότερη βούληση για δύναμη. Η πλεονεξία και η αλαζονεία είναι έννοιες σύμφυτες με το χαρακτήρα τού τυράννου, ανεξαρτήτως πολιτικής του προέλευσης και ιδεολογικού του υποβάθρου.
Οι συγγένειες Τσίπρα με Μάο-Στάλιν εντοπίζονται λοιπόν σε ιδεολογικό, όχι σε πρακτικό επίπεδο. Κοίτα ξανά τη γελοιογραφία τώρα. "Εμείς ρε υποστηρίξαμε(εννοείται: σε ιδεολογικό επίπεδο) αυτούς... Στον Μαδούρο, που δεν έχει σκοτώσει ούτε ένα εκατομμύριο(πρακτικό επίπεδο), θα κωλώσουμε;
Είναι φανερή η έντεχνη συχγχυση μεταξύ των δύο επιπέδων. Αυτό συνιστά διαστρέβλωση της πραγματικότητας.
Γιατί;
Το clair de lune δεν γράφτηκε με σκοπό να προβληματίσει. Δεν είναι τέχνη;
Κάθε ανθρώπινη πράξη, κάθε ανθρώπινο δημιούργημα γίνεται για κάποιο λόγο. Πάντα ο άνθρωπος προβαίνει σε μια ενέργεια οδηγούμενος από κάποιο κίνητρο. Η τέχνη είναι ένα μέσο επικοινωνίας, μια εκδήλωση του εσωτερικού κόσμου του καλλιτέχνη, μια προσπάθεια του δημιουργού να εκφράσει βαθύτερα συναισθήματα, σκέψεις, ιδέες, προβληματισμούς του. Και όχι μόνο είναι το κίνητρο, αλλά πρέπει να είναι και ο σκοπός. Ή τουλάχιστον ένας από τους σκοπούς, σε συνάρτηση με την αισθητική απόλαυση. Διαφορετικά δεν είναι τέχνη. Το ασυνείδητο, άσκοπο, σχεδόν μηχανιστικό σφύριγμα που μπορεί να κάνει κάποιος ενώ πλένει τα πιάτα, παρότι θεωρείται μουσική, δεν είναι τέχνη.
Τα συναισθήματα και οι σκέψεις του καλλιτέχνη μπορεί να είναι δυσδιάκριτες επιφανειακά εξεταζόμενες, αυτό όμως δε σημαίνει πως δεν υπάρχουν. Το clair de lune είναι ένας πολύ έμμεσος τρόπος επικοινωνίας του καλλιτέχνη - αν λάβουμε υπόψη τις ιστορικές συνθήκες υπό τις οποίες συντέθηκε, τη ζωή του δημιουργού τη στιγμή εκείνη και τις διακυμάνσεις/επιλογές της μουσικής θα συνειδητοποιήσουμε πως τίποτα δεν είναι τυχαίο. Εάν πράγματι είναι τυχαίο, δεν είναι τέχνη.
Ο ενδοιασμός αυτός προκύπτει μόνο όπου το νόημα είναι δύσκολο ή και ανέφικτο να εξακριβωθεί. Οι γελοιογραφίες, ωστόσο, εξ ορισμού είναι μέσα προβληματισμού, διότι ασχολούνται με θέματα της επικαιρότητας, που αφορούν και επηρεάζουν όλους μας. Και ειδικά οι πολιτικές γελοιογραφίες, όπως είπα και σε προηγούμενο ποστ.
Ίσως η κρίση μου είναι υποκειμενική, αλλά έχει το τεκμήριο της επικρατούσας αντίληψης. Αρνούμαι το δόγμα "η τέχνη για την τέχνη". Το ποιος είναι ο σκοπός της είναι ένα ενδιαφέρον ζήτημα, αλλά εφόσον στο νήμα εδώ προκύπτει ως παρεμπίπτον , περαιτέρω ανάλυσή του παρέλκει θαρρώ. In another thread maybe.
