Καλησπέρα στους συνδαιτημόνες. Έχω χρόνια να γράψω εδώ, αλλά βρήκα ενδιαφέρον τη συζήτησή σας με αφορμή την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας επί ΝΔ και θα ήθελα να παραθέσω ορισμένα στοιχεία.
Α. Η εξωτερική πολιτική δεν ασκείται με συναισθηματικούς όρους, αλλά με ωφελιμιστικούς και με γνώμονα το εθνικό συμφέρον. Επομένως ο παροξυσμός αλληλεγγύης της ελληνικής κοινής γνώμης για τη σύγκρουση της Αρμενίας με το Αζερμπαϊτζάν δικαιολογείται από τις κοινές ιστορικές μνήμες γενοκτονίας και ξεριζωμού αλλά ουδεμία σχέση έχει με το πώς πρέπει να ασκείται η εξωτερική πολιτική. Καλώς ή κακώς το ρόλο του "κηδεμόνα" για το μικρό αυτό κράτος του Καυκάσου έχει αναλάβει η Ρωσία και η Αρμενία δεν πρόκειται, στο άμεσο ή μεσοπρόθεσμο μέλλον, να αποσκιρτήσει από το "άρμα" της Ρωσίας. Και να το επιχειρούσε, δε νομίζω οι Ρώσοι να το επέτρεπαν. Επομένως η Ελλάδα, ως χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ και της Δύσης, λίγα περιθώρια άσκησης αποτελεσματικής εξωτερικής πολιτικής έχει στην Αρμενία. Παράλληλα, ακόμα και αν έδειχνε την πρόθεση να εμπλακεί ενεργά στην υπόθεση, λίγα ανταλλάγματα έχει να περιμένει από μια μικρή χώρα, σχετικά ανίσχυρη, με μικρή αγορά, η οποία είναι κιόλας δορυφόρος της μεγαλύτερης δύναμης του αντιπάλου συνασπισμού από αυτόν που συμμετέχεις.
Β. Όσον αφορά την υπόθεση της Λιβύης και συγκεκριμένα το στρατηγό Χάφταρ αποδείχτηκε πως σε πολλά ζητήματα ακόμα οι Έλληνες ιθύνοντες παραμένουν βαθιά νυχτωμένοι ως προς τον επιτυχημένο τρόπο άσκησης εξωτερικής πολιτικής, ή υπακούουν το "θυμικό" τους και τις άναρθρες κραυγές των πολιτών που θεωρούν πως το συμφέρον σου είναι να στηρίζεις όποιον τα βάζει με την Τουρκία. Όχι κύριοι, δεν είναι συμφέρον σου να στηρίζεις όποιον τα βάζει με την Τουρκία, αλλά όποιον έχει απτά ανταλλάγματα να σου δώσει ή την ισχύ να αντιταχθεί στην Τουρκία. Η αντίπαλη του Χάφταρ κυβέρνηση Σάρατζ, η οποία στηρίζεται από την Τουρκία, είναι αναγνωρισμένη από τη διεθνή κοινότητα στο σύνολό της, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Η Ελλάδα προτίμησε να το αγνοήσει αυτό και ενεπλάκη σε μια ατελέσφορη υπόθεση. Οι διθυράμβοι νίκης που έπαιζαν τα ελληνικά μίντια όταν ο Χάφταρ πολιορκούσε την Τρίπολη ξεφούσκωσαν, ο εμφύλιος βάλτωσε, η Τουρκία άδραξε την ευκαιρία ενδυναμώνοντας τις σχέσεις της με τη νόμιμη κυβέρνηση της Λιβύης, το τουρκολιβυκό μνημόνιο ήρθε να δημιουργήσει τετελεσμένα και η Τουρκία απέδειξε την ισχύ των όπλων της και την πυγμή για την επίτευξη των στόχων της. Φυσικά κανένας δεν τολμά να εκθέσει αυτά τα αντικειμενικά δεδομένα στην Ελλάδα και τα μίντια, που αλίμονο πήραν και 30 μύρια εν μέσω της πανδημίας και έρχονται κι άλλα, συνεχίζουν να προπαγανδίζουν την υποτιθέμενη διεθνή απομόνωση της Τουρκίας, όταν η Τουρκία είναι αυτή τη στιγμή ο πρώτος παίκτης με τον οποίο οποιαδήποτε χώρα πρέπει να συνδιαλλαγεί για τα ζητήματα της περιοχής καθώς είναι αυτή που παίζει μπάλα παντού και όταν λέμε παντού εννοούμε σε όλα τα μέτωπα.
Αυτά από εμένα, φιλικά, καλό μεσημέρι
