Εδώ και μερικές ώρες ο Δημήτρης Κουφοντίνας κρατείται σε κελί απομόνωσης με την πρόφαση πως πρόκειται για θεραπευτικό θάλαμο. Ο ΔΚ έχει προβεί σε πολυήμερη απεργία πείνας έπειτα από την παράτυπη μεταγωγή του στις φυλακές Δομοκού -κι όχι στου Κορυδαλλού, όπως όριζε ο νόμος- σε συνέχεια φωτογραφικής (ενδεχομένως αντισυνταγματικής, όχι πως έχει ιδιαίτερη σημασία) διάταξης, η οποία μεταξύ άλλων περιστέλλει επίσης το δικαίωμά του στις άδειες. Προηγουμένως, είχε μεταφερθεί δια της βίας και παρά την αντίθετη εισήγηση γιατρού στο νοσοκομείο.
Ας ενημερώσουμε εδώ, πως -πάλι, βάσει νόμου- τόσο η πλήρης απομόνωση όσο και η προσπάθεια εξαναγκαστικής σίτισης συνιστούν παραβίαση στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων και θεωρούνται βασανιστήριο.
Πέρα από οποιοδήποτε ηθικολογικό επιχείρημα, σύμφωνα με το οποίο ο ΔΚ θα έπρεπε από το να κυκλοφορεί ελεύθερος μέχρι να βρίσκεται δυο μέτρα κάτω από τη γη, η μόνη κοινωνικά και πολιτικά χρήσιμη διαπίστωση είναι η εξής: ο ΔΚ έχει ήδη καταδικαστεί για τα εγκλήματά του και η μεταχείρισή του από το κράτος προβλέπεται από ένα σαφώς οριοθετημένο πλαίσιο. Η ρεβανσιστική μεταχείριση του ΔΚ, συνέχεια και ταυτόχρονα αποκορύφωμα της φετιχοποίησης των κρατουμένων-πολιτικών αντιφρονούντων από το κράτος, συνιστά παραβίαση του ίδιου του νομικού οικοδομήματος, πάνω στο οποίο διαρθρώνεται ο κρατικός μηχανισμός από τον ίδιο του τον εαυτό.
Κι αν αυτό δεν αρκεί ώστε να καταρρίψει τις φιλελεύθερες αυταπάτες για το κράτος περί "κοινωνικού συμβολαίου" ή τις αντίστοιχες σοσιαλδημοκρατικές για διαμεσολάβηση μεταξύ των τάξεων και εξασφάλιση της κοινωνικής κοινωνικής ειρήνης, τότε είμαστε χωμένοι πολύ βαθιά στο λάκκο με τα σκατά...
