Σου είπα εγώ ότι βρήκα την λύση;; Όταν βλέπεις όμως ότι το κράτος εδώ και 100 χρόνια δεν κάνει αυτά που πρέπει ώστε να είσαι ένα σύγχρονο κράτος τότε αναγκαστηκα καθεσαι μέσα. Μακάρι να αλλάξουν όλα αυτά γιατί είναι ντροπή.
Αγάπη πρώτου ειρωνεύεσαι δες τι γράφω πρώτα. Ξέρω ότι δεν με συμπαθεις όμως μην λες πράγματα που δεν έχω πει.
Αφενός πολλοί άνθρωποι δούλευαν(η υπάλληλος στο σούπερ μάρκετ αναρωτιόταν πώς θα γυρίσει σπίτι της με το αμάξι), συνεπώς δε λειτουργεί αυτό που λες. Ή, έστω, θα έπρεπε να κηρυχθεί γενική αργία, εφόσον η κυβέρνηση γνώριζε καλά τη σφοδρότητα του χιονιά και είχε την περσινή πανομοιότυπη εμπειρία. Οπότε έχουμε υπαίτια παράλειψη της κυβέρνησης από αμέλεια, τουλάχιστον.
Αφετέρου, ναι μεν υπάρχουν και πολλοί ανεύθυνοι, που βγήκαν χωρίς αλυσίδες και χωρίς ουσιώδη λόγο, αλλά αυτό δεν αναιρεί την ευθύνη των αρχών, οι οποίες υποτίθεται σχεδιάζουν μεθόδους αντιμετώπισης τέτοιων περιπτώσεων και γνώριζαν για την επικείμενη χιονόπτωση και τη γνωστή ανευθυνότητα πολλών οδηγών. Ωστόσο, δεν πάρθηκαν σωστά μέτρα και, απ' ο.τι κατάλαβα, τους άφησαν να περάσουν τα διόδια χωρίς να ενημερώσουν για τον κίνδυνο, τον οποίο ήταν επιφορτισμένοι να συνεκτιμήσουν.
Επομένως, η παρατήρησή σου είναι εν μέρει άστοχη(για τους εργαζόμενους) και, στο βαθμό που είναι εύστοχη, είναι μεν ενδιαφέρουσα για μια παράλληλη συζήτηση της ανευθυνότητας του Έλληνα και της άγνοιας κινδύνου που τυχόν τον χαρακτηρίζει, ωστόσο παραμένει αδιάφορη εν προκειμένω, όπου συζητείται η πολυεπίπεδη ανοργανωσιά ενός νευραλγικού τομέα εποπτευόμενου από το δημόσιο. Αυτό ακριβώς έχει πολιτικό και συνεπώς δημόσιο, συλλογικό ενδιαφέρον. Αυτό που θίγεις είναι μια σημαντική ηθική/κοινωνιολογική διάσταση, που όμως δεν ενδιαφέρει τόσο στο ζήτημα της πολιτικής επικαιρότητας. Εξάλλου η νοοτροπία αλλαζει πολύ δύσκολα, ενώ η πολιτική της πρόληψης, η εκτίμηση του κινδύνου και η προνοητικότητα είναι πιο εύκολο να επιτευχθούν με συντονισμένη δράση, αντιδράσεις και πολιτική βούληση, επομένως είναι πιο πρακτικό να ενδιαφερόμαστε πρωτίστως γι αυτά, καθώς αυτά μπορούν να αλλάξουν αμεσότερα.
Έχει μεθοδολογική και πρακτική προτεραιότητα η συζήτηση της κρατικής ευθύνης.