Είναι μία από τις ίσως πιο μικροαστικές αντιλήψεις που έχουν γίνει καραμέλα εδώ και δεκαετίες, λες και στο εξωτερικό κυλάει κάποιο noble dna στις φλέβες των ανθρώπων και τους κάνει αλληλέγγυους και πολιτισμένους.
Ας πάρουμε την ανακύκλωση για παράδειγμα. Νομίζετε ότι μια μέρα ξύπνησε ο Γερμανός και είπε "ας ανακυκλώσω" ενώ εμείς είπαμε "έλα μωρέ τώρα, δε βαριέσαι"; Στη Γερμανία και σε περιοχές των ΗΠΑ (και σίγουρα και αλλού) υπάρχουν κέντρα ανταποδοτικής ανακύκλωσης, δηλαδή ρίχνεις συσκευασίες για ανακύκλωση και κερδίζεις ένα μικρό ποσό ή κάποιο κουπόνι για σούπερ μάρκετ. Στη Νέα Υόρκη οι άστεγοι μαζεύουν απ' τον δρόμο τα ανακυκλώσιμα σκουπίδια για να φάνε με αυτόν τον τρόπο. Στην Ελλάδα υπάρχει ένας κάδος για όλα τα υλικά μαζί, πάνε χωματερή, καληνύχτα. Η εταιρία που είναι σχεδόν μονοπώλιο στην ανακύκλωση στην Ελλάδα είχε (έχει ακόμη?!?) ληγμένη άδεια λειτουργίας επί τουλάχιστον 5 χρόνια, ο αρμόδιος φορέας δεν έχει αναθέσει το έργο σε άλλη εταιρία κι εμείς πληρώνουμε έξοδα συσκευασίας στα προϊόντα που αγοράζουμε συν τα ανταποδοτικά τέλη στους δήμους. Και μετά άμα πούμε ότι η ανακύκλωση στην Ελλάδα πάει κατά διαόλου φταίει η νοοτροπία του Έλληνα πάνω απ' όλα.
Να μου πεις ποιος βοήθησε αυτές τις παρασιτικές και άχρηστες κυβερνήσεις να εγκαθιδρυθούν στην Ελλάδα; Δεν ξέρω, ο παππούς μου, η μάνα μου, η αδερφή σου, η ψήφος του Τάκη; Το θέμα όμως είναι ότι πλέον έχουν ριζώσει τόσο βαθιά στην πολιτική σκηνή που δεν αφήνουν κανέναν άλλο να ανέλθει και ν' αποκτήσει δύναμη και κύρος. Ακόμη και τα νέα ονόματα τύπου Ανδρουλάκης, πάνω σε παλιά θεμέλια χτίζουν και τα ίδια φρονήματα ακολουθούν. Αλλά μην τρελαθούμε τώρα, τόση πληροφόρηση γύρω μας κι ακόμη πιστεύουμε σε ευρωπαϊκές και αμερικανικές ουτοπίες.
