Το οικονομικό σύστημα την ελεύθερης αγοράς που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ και την Βρετανία στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα κατάφερε μια σειρά από επιτεύγματα που κανένα άλλο οικονομικό σύστημα δεν έχει καταφέρει μέχρι τώρα. Αρχικά το παγκόσμιο κατά κεφαλήν ΑΕΠ αυξήθηκε από τα 2 Τρις που ήταν στις αρχές του 20ου αιώνα στα 90 Τρις σήμερα, το μέσο παγκόσμιο εισόδημα αυξήθηκε από τα 1.000 δολάρια σε 12 χιλιάδες μέσα σε 100 χρόνια. Επίσης, δημιούργησε την μεσαία τάξη που πριν τον 20αιωνα ήταν αστείο και να το αναφέρεις. Με αλλά λόγια αν ζούσες 150 χρόνια πίσω η σήμερα σε ένα κομμουνιστικό σύστημα δεν θα είχες ούτε τις μισές ανέσεις από αυτές που έχεις σήμερα, για τις οποίες κάθεσαι και ειρωνεύεσαι σαν 10αχρονο κοριτσάκι. Επίσης, είχαμε την βιομηχανική επανάσταση στην Βρετανία και το σύστημα μαζικής παραγωγής που έκανε προϊόντα όπως το αυτοκίνητο Και η τηλεόραση προσιτά σε όλους τους καταναλωτές. Χώρες που δεν είχαν καπιταλισμό έβλεπαν τα προϊόντα αυτά σαν ένα όνειρο. Επιπροσθέτως, το οικονομικό σύστημα της αγοράς έδωσε την δυνατότητα σε άτομα να έχουν την δικιά τους επιχείρηση και να μην εξαρτούνται από εργοδότες, σε κανένα άλλο σύστημα δεν έχει γίνει αυτό. Τέλος, εκτός από οικονομίες ελευθερίες έφερε και κοινωνικές ελευθερίες όπως τα γυναικεία δικαιώματα, lgbt δικαιώματα και τα λοιπά. Στο Democracy index στις 20 πρώτες θέσεις είναι οι πιο καπιταλιστικές οικονομίες όπως και σε άλλους ποιοτικούς δείκτες όπως με τα δικαιώματα των LGBT, δικαιώματα γυναικών και ισότητα φύλων.
Τα αρνητικά λοιπόν τώρα είναι τα εξής. Αρχικά το οικονομικό σύστημα της αγοράς συχνά βρίσκεται αντιμέτωπο με οικονομικές κρίσεις (οικονομικοί κύκλοι, κύκλος κοντραντιεφ). Επίσης, δημιουργεί σε πολλές περιπτώσεις ανισότητες λόγω της δομής του συστήματος, ανισότητες που υπάρχουν σε κάθε οικονομικό σύστημα. Τέλος, το πιο βασικό μειονέκτημα είναι η καταστροφή του περιβάλλοντος. Ναι η ραγδαία ανάπτυξη της οικονομίας πιέζει την ύπαρξη του πλανητη. Χαρακτηριστικό είναι ότι το σημερινό ΑΕΠ είναι 90 Τρις δολάρια, το 2002 θα φτάσει στα 97 Τρις όμως το βιώσιμο ποσό είναι τα 50-57 Τρις, με αλλά λόγια θελουμε 1.7 πλανήτες για να μπορέσουμε να ζήσουμε. Θεωρώ ότι με την ανάπτυξη της τεχνολογίας (i=PAT εξίσωση) θα μπορέσουμε να μειώσουμε την καταστροφή αυτή σε έναν βαθμό όμως δεν ξέρω αν είναι αρκετό. Γενικά για λυθούν τα παραπάνω προβλήματα απαιτεί την συνεργασία όλων των κρατών μελών και λιγότερη απληστία από τις χώρες του G7.