Διαβάζοντας τις απόψεις σας δεν μπορώ παρά να μην συμφωνήσω με όλα αυτά που γραφτήκαν εφόσον είναι όλα όσα ξέρουμε και έχουμε μάθει από τους ¨δάσκαλους ¨ μας είτε αυτοί είναι φυσικές παρουσίες, είτε μέσα από το συγγραφικό τους αρχείο που πλέον είναι άμεσα διαθέσιμο σε όποιον ενδιαφέρετε να μπει σε όλο αυτό και εδώ στο ιντερνέτ. Οπότε ανοίγοντας ένα τόσο πολύ ωραίο θέμα σε ένα δημόσιο φόρουμ που απευθύνεται καθαρά σε καθημερινούς ανθρώπους θα περίμενα να διαβάσω ΚΑΙ ,πως ο καθένας μας βιώνει και εκτιμά το ταξίδι από την αυτογνωσία έως στην αυτοεκτίμηση και αν όντως μπορεί να χαρακτηριστεί "εχθρός "
Κοινώς θα είχε πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρων κατ εμέ να διαβάζουμε εμπειρίες και αντιλήψεις καθημερινών ανθρώπων για το πώς εκτιμούν οι ίδιοι αυτό το ταξίδι και ποσό μάλλον αν έχουν δοκιμάσει να μπουν και αν το άντεξαν ή αν το κατάφεραν με την ειλικρίνεια που τους διακρίνει !
Οπότε εγώ θα προσεγγίσω από αυτή την οπτική το θέμα ,την προσωπική ή καλυτερα την πρακτικη οσο εσεις θίγεται παρλληλα την θεωρητικη πλευρα της, εφόσον δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω από τα ήδη γνωστά που γνωρίζουμε και που κάλλιστα θα μπορέσουμε να γεμίσουμε σελίδες ολόκληρες βασισμένες μονο σε απόψεις δασκάλων και ψυχαναλυτών !
Όταν μπήκα έμπρακτα πλεον στις ομάδες αυτογνωσίας τότε μονο κατάλαβα πόσο δύσκολο ήταν για τους γύρω μας και πολύ περισσότερο για τους συντρόφους μας να μας αγαπήσουν και να μας εμπιστευτούν , εφόσον άθελα μας τους ¨επιβάλουμε ¨τις δίκες μας επιθυμίες και συμπεριφορές που ούτε εμείς οι ίδιοι ήμασταν ικανοί να τις αγαπήσουμε ,αφου όταν μπουμε στην διαδικασία να τις αναγνωρίσουμε ειναι παρά πολύ δύσκολο να το κάνουμε αντιλαμβανόμενοι φυσικά ότι κάποιες από αυτές πρέπει καπως να αλλάξουν ή να διορθωθουν , ώστε να φτάσουμε σε ένα καλο βαθμο αυτοεκτίμησης, αντίστοιχο με αυτό που θα έχουμε το δικαίωμα να διεκδικούμε πλέον και από τον άλλον-τους άλλους !
Άρα σε πρώτη φάση πλέον αυτό που λέω εγώ σε κάποιον που μπορεί να διαμαρτύρεται για μια συμπεριφορά τρίτου ,είναι το κατά ποσό μπορεί ο ίδιος να δεχτεί τον ίδιο του τον εαυτό ,φέρνοντας τον όμως πρώτα αντιμέτωπο με τον ιδιο ,τον καθρέπτης του δηλαδή , πάντα μέσα από αυτά που μου δίνει εκείνος σαν πατημα .
Ποσό έτοιμος λοιπόν είναι ένας άνθρωπος να δεχτεί κάτι τέτοιο ?
Καθολου.. και πλεον το βλεπουμε ολοι καθημερινα ακομα και εδώ μεσα
Ακόμα και σήμερα θαυμάζω τους χαρακτηρες που ενώ αντιλαμβάνονται άμεσα τους ανθρώπους που ενώ είναι επικριτικοί και ίσως λιγότεροι ευγενικοί με τα λόγια τους δεν αντιδρούν άμεσα με θύμο και με απομάκρυνση ,αλλά με σύνεση και αυτοκριτική .
Αυτοί λοιπόν , οι πολύ λίγοι άνθρωποι που κυκλοφορούν ανάμεσα μας ,οπου λαμβάνοντας την κάθε είδους κριτική που τους ασκείται ως τροφή ώστε να δυναμώνουν ακόμα πιο πολύ για να προχωρήσουν στο δρόμο της αυτοκριτικής και φυσικά της αυτογνωσίας είναι ικανοί να το κανουν μονοί τους .
Όλοι οι υπόλοιποι μονοί μας δεν μπορούμε να καταφέρουμε και πολλα δυστηχως ..
Πόσοι από εμας όμως είναι σε θέση να το κάνουν ?
Πόσοι από εμάς θα βάλουν στην άκρη τον "τέλειο" εαυτό τους και θα έχουν το σθένος να προχωρήσουν σε κάτι τέτοιο ?
Το να αρχίζει κάποιος να αντιλαμβάνεται και να αλλάζει ή να διορθώνει τον εαυτό του σε σημείο που να πιστεύει πλέον σε αυτόν, είναι ένα ταξίδι που συχνά θα συνάντα εκτός από παραδεισένιες εκτάσεις ,λαβύρινθους με την κάθε αυτού σημασία τους .
Μέσα σε αυτούς τους λαβύρινθους λοιπόν , θα έρθεις πολλές φόρες αντιμέτωπος με το ερώτημα
¨τι αξίζω εγώ για έμενα μονό ¨ ή
¨τι αξίζω για τους δικούς μου ανθρώπους ¨ .
Στην τελική αξίζω να περνώ όλο αυτό αφού σε κάθε δυσκολία πάντα θα χάνομαι και θα θέλει το διπλό χρόνο και κόπο για να ξαναβρώ τον σωστό δρόμο ,ποση ζωη εχω για να την καταναλωσω ετσι ?
Καταρχήν ν αναφέρω ότι μονό η σκέψη που κάνουμε για την ίδια μας την ανθρωπινή και κοινωνική αξία χρειάζεται πολλά ψυχικά κουράγια και αποθέματα ,φανταστείτε δε πόσα χρειάζεται για να μπεις στην διαδικασία κάποιος να το διαπιστώσει και στο τέλος να κάνει και τον απολογισμό ,δηλαδή την αυτοεκτίμηση του .
Έπειτα όπως αναφερθηκα και ποιο πανω ,πολλοί πριν μπουν σε αυτή την διαδικασία αναρωτιούνται από τις πρώτες συναντήσεις αν αξίζει όλη αυτή η διαδικασία –ψυχική ταλαιπωρία όπως αναφέρθηκε από κάποιους στην ομάδα και ηταν αυτό ικανο να τους κανει να μη προχωρήσουν .
Ποσό σημαντικό είναι για την κάθε μια ξεχωριστη ανθρωπινή προσωπικοτητα που κουβαλαμε να αποδεχτούμε και να αγαπησουμε τον ίδιο μας τον εαυτό εφόσον περάσουμε από ¨τις συμπληγάδες πέτρες ¨ και αντιλαμβανόμαστε ότι είναι η ακλόνητη βάση της ψυχικής μας ισορροπίας ?
Στην ουσία πρέπει να αντιληφθούμε αν έχουμε οικοδόμηση μια ρεαλιστική άποψη για τον ίδιο μας τον εαυτό ,έπειτα από τις επιδράσεις που έχουμε δεχτεί από την ήμερα της γέννησης μας ( από γονείς –οικογένεια )έως την ήμερα που ξεκινάμε αυτό το ταξίδι και μέχρι να ολοκληρωθεί ,που στην ουσία δεν ολοκληρώνεται πότε εφόσον συνεχίζουμε να δεχόμαστε επιρροές που θα μας επηρεάζουν (από δάσκαλους ,συντρόφους ,φίλους άσπονδους ή μη κα).
Ουσιαστικά η αυτογνωσία πρέπει να περνάει από όλα τα σταδία της ψυχολογικής μας ανάπτυξης όπως αυτά έχουν οριστεί από τους ψυχαναλυτές μας .
Η μεγάλη και ψυχοφθόρα διαδρομή λοιπόν της αυτογνωσίας μέσα από τα δικά μου ματιά και της ομάδας μου κατέληξε στο συμπέρασμα πως τα άτομα που συνδυάζουν άψογα το αίσθημα της αυτογνωσίας αλλά και τον αντίστοιχο υψηλό βαθμό αυτοεκτίμησης ,είναι τα άτομα που βιώσαν μια πολύ καλή βρεφική ηλικία ,μια εξίσου ήρεμη ,ισορροπημένη και γεμάτη εμπειρίες παιδική ηλικία σε τέτοιο βαθμό που η μετέπειτα εφηβική και πλέον ενήλικη πορεία τους να τους δίνει τα εφόδια να αισθάνονται αυτόνομοι ,ανεξάρτητοι ,ότι έχουν τον αυτοέλεγχο κάτω από τις όποιες δύσκολες και πιεστικές συνθήκες αντιμετωπίζουν μια νέα κατάσταση και το βασικότερο ,ικανοί να αναλαμβάνουν τα πάντα από καινούργιες πρωτοβουλίες χωρίς να υπάρχει το σαράκι της ανασφάλειας ,της παραίτησης και του φόβου μιας τυχών αποτυχίας .
