Πραγματικά κρίμα γιατί χάθηκε εντελώς άδικα μια ζωή. Τώρα όσον αφορά το ότι δεν πρόσεξαν κάτι οι καθηγητές δεν φταίνε τα μαθήματα ψυχολογίας. Σκεφτείτε ενας καθηγητής βλέπει τον κάθε μαθητή για περίπου 3 40λεπτα την βδομάδα και ο κάθε καθηγητής έχει γύρω στους 100-140 μαθητές καθε χρόνο για να μην αναφερθώ για αυτούς που δουλεύουν σε 2 σχολεία. Ο καθηγητής λοιπόν αν δεν είχε ΤΎΧΕΙ να δει κάποιο περιστατικό ή κάτι περίεργο πως θα καταλάβαινε ότι κάτι παει στραβά με το συγκεκριμένο παιδι; Αν δεν γινόταν μάρτυρας σε κάποιο περιστατικό bullying εναντίον του παιδιού μπορεί ενας καθηγητής σε 120 λεπτά να ψυχολογησει 100 παιδιά;
Πίστεψε με, εάν κάποιος καθηγητής θέλει μπορεί μέσα από την καθημερινότητά του να προσέξει αλλαγές στην συμπεριφορά των παιδιών τόσο προς τους συμμαθητές τους όσο και προς τον ίδιο τους τον εαυτό. Εάν ένα παιδί του 18 που ήταν εξωστρεφές, διάβαζε χαρά θεού κλπ μετά πέφτει η απόδοσή του ραγδαία, κλείνεται απομονώνεται εκδηλώνει επιθετική συμπεριφορά μπορεί να το διακρίνει ο καθηγητής και εάν ο ίδιος αγαπάει την δουλειά του να το προσεγγίσει. Πιστεύω πως οι περισσότεροι καθηγητές διαμορφώνουν την εικόνα μας και ξέρουν πως κινούμαστε και πως συμπεριφερόμαστε. Θεωρώ ακόμα αν ένας στους 100, ή έστω και 2-3 αλλάξουν συμπεριφορά και στάση ζωής που να είναι φανερή στο σχολικό χώρο και προκαλεί προβληματισμό ο καθηγητής μπορεί να δει τι συμβαίνει και να μιλήσει στο παιδί ή στους γονείς του. Απλά δυστυχώς οι περισσότεροι είναι αδιάφοροι.
Στο δημοτικό τετάρτη τάξη και μετά επειδή άλλαξα σχολείο ήμασταν 19 παιδιά και η δασκάλα είχε μόνο το τμήμα μας. Είχα πέσει θύμα ΣΟΒΑΡΟΤΑΤΟΥ ΒULLYING το έβλεπε και απλά αδιαφορούσε και στην μάνα μου απάντησε να με κλείσουν σε ένα δωμάτιο και να κλαίω (απάντηση σοβαρής δασκάλας) ... !
Με αυτήν την λογική, φταίει το παιδί που δεν μίλησε ΜΟΝΟ; Ή κάποιοι καθηγητές και δάσκαλοι δεν προννόησαν και δεν προννούν προτού εκδηλωθεί φαινόμενο σχολικής βίας να πάρουν μέτρα ώστε να τα προλάβουν; Που δεν δημιουργούν ένα εμπιστευτικό περιβάλλον προς το μαθητή ώστε να εκφράσει τις ανησυχίες του και να μην βλέπει τον καθηγητή ως ένα μπαμπούλα που θα τον κρίνει; Γιατί φοβόμαστε να αποδώσουμε ευθύνες; Γιατί να μην αποδεχτούμε τι συμβαίνει γύρω μας;
Γιατί να δικαιολογούμε καταστάσεις;
Με το να ακολουθούμε μία τέτοια στάση και να λέμε ότι δεν φταίνε οι καθηγητές πχ, δίνουμε πάτημα στους θύτες που αντιλαμβάνονται ότι οκ ο καθηγητής έχει τόσα παιδιά σιγά μην προσέξει εμένα ή δώσει σημασία σε εμένα που θέλω να εκφοβίσω κάποιον και ως κατά προέκταση σιγά μην καταλάβει ότι η Μαρία πχ είναι στεναχωρημένη και κλεισμένη στον εαυτό της επειδή εγώ της ασκώ σχολική βία. Δεν πάει έτσι!
Στα διαλείμματα βλέπουν οι δάσκαλοι τι γίνεται χαζοί δεν είναι αλλά δεν αντιδρούν. Γιατί βλέπεις στο σχολείο μου μερικοί νταήδες πηγαίνανε δώρα στους καθηγητές διαρκώς ή βάφανε τα σπίτια οι γονείς αυτών στους δασκάλους ΤΣΑΜΠΕ (δωρεάν) για ένα βαθμό για να τα έχουν από κοντά ανεξάρτητα αν ασκούσαν βία σε εμένα ή σε κάποιο άλλο παιδί ....
Οπότε για εμένα το ότι έχει πολλά παιδιά κάποιος είναι μία φθηνή δικαιολογία για να μην παραδεχτεί ότι δεν ενέργησε όπως θα έπρεπε ή να μην παραδεχτεί ότι στο σχολείο γινόταν bullying ώστε να μην χαλάσει το επαγγελματικό του προφίλ και η εικόνα του σχολείου του.
Επίσης η γνωστή καραμέλα καθηγητών σε αντικειμενικά περιστατικά bullying του έλα μωέ πλάκα κάνει πήγαινε παίξε μαζί του, χωρίς να έχουν ιδέα, μέχρι ο Δημήτρης πχ να κρεμαστεί, να πηδήξει από την ταράτσα να πάρει φάρμακα κλπ κλπ. Και μετά οι καθηγητές τι θα πουν; Δεν είδα δεν ήξερα δεν κατάλαβα.... Θέλω να καταλήξω ότι από όποια και περίπτωση να το πάρεις οι καθηγητές ΦΤΑΙΝΕ είτε άμεσα είτε έμμεσα ...
Λίγοι είναι αυτοί οι παιδαγωγοί που ενδιαφέρονται πρώτα για το παιδί ως άνθρωπο, παιδί ως ψυχή και μετά απλά ως ένα σφουγγάρι γνώσεων που κυνηγά τον βαθμό. Συγγνώμη που γράφω έτσι, αλλά η σχολική μου εμπειρία αυτό μου έχει δώσει να αντιληφθώ !! Φυσικά φταίνε κατά ένα μέρος και τα σεμινάρια παιδαγωγικής κατάρτισης που δεν γίνονται και πάλι οι καθηγητές που τα θεωρούν άχρηστα ...!!
Ένας καθηγητής σωστός θα προλάβει το ατύχημα πριν γίνει !!
Μην τους δικαιολογούμε λοιπόν τόσο πολύ !!!
Απ'την άλλη ούτε η ίδια του η οικογένειά δεν είχε καταλάβει κάτι και πραγματικά δεν τους αδικώ. Όταν βλέπεις ότι το παιδί σου βγαίνει, ότι πάει σε πάρτυ, ότι έχει παρέες και δεν δείχνει κάποια περίεργη συμπεριφορά πως είναι δυνατόν να καταλάβεις ότι κατι περνάει; Πολλοί άνθρωποι μπορούν να κρατάν μέσα τους τα συναισθήματα τους. Όταν είναι στενοχωρημένοι δεν τους νοιάζει να δείξουν ότι είναι στενοχωρημένοι και ούτε τους βγαίνει κλάμα απόγνωση ή κάτι τέτοιο.Εμενα περισσότερο με παραξενεύει που η φίλη του δεν είχε καταλάβει τίποτα. Από ότι φαίνεται περνούσαν παρά πολυ χρόνο μαζί όποτε αυτή ήταν το πιο κοντινό του πρόσωπο. Αλλά ακόμα και αυτή δεν είχε καταλάβει που είχε φτάσει αυτό το παιδί.
Όταν ο γονέας είναι μακριά από το παιδί φυσικό είναι να μην αντιληφθεί και να μην πάρει χαμπάρι τίποτα, και πόσο μάλλον όταν ο ίδιος δεν έχει δημιουργήσει υποστηρικτικό περιβάλλον για το ίδιο του παιδί, ώστε να ενθαρρύνεται να μιλάει και κλπ κλπ. Ναι συμφωνώ ότι τα κρατάν μέσα τους ή τα συγκαλύπτουν όπως έχω δηλώσει εξαρχής σε προηγούμενα ποστ ...ισχύει αλλά όταν τα παιδιά εκδηλώνουν αρνητική συμπεριφορά πάντα δικαιολογούμε ότι είναι ευαίσθητη ηλικία του ναι πολλές φορές η εφηβεία συνάδει με καταθλιπτικά συμπτώματα αλλά άλλες περιπτώσεις είναι βία στο σχολείο και άλλες βία και εφηβική ζωή μαζί.
Για το συγκεκριμένο περιστατικό σκέφτομαι το σενάριο μήπως τον ανάγκασαν να πάει στο πάρτυ για ένα λόγο και να υπήρχαν νταήδες αλλά να μην έχει αποκαλυφθεί ακόμα ένας εξαναγκασμός, γιατί μπορεί να μην πήγαινε πουθενά το παιδί. Όντως η φίλη του μου προκαλεί και εμένα εντύπωση γιατί εάν έβλεπε επεισόδια bullying έπρεπε να είχε μιλήσει στους γονείς του, σε κάποιον καθηγητή εάν δεν το είχε κάνει!! Και δεν ξέρω όντως κατά πόσο αυτή η φίλη του ξέρει και άλλα πράγματα ή κατά πόσο εμπλέκεται στην υπόθεση εκφοβισμού με άλλο "ρόλο".
Και σε ρωτάω εσένα, ποιος στα αλήθεια φταίει για το bullying που οδηγεί τους μαθητές σε αυτοκτονίες σε συνδυασμό πες και με άλλα προβλήματα ηλικίας ή ψυχολογικά ; ??
Ο Κανένας ή ΜΟΝΟ ένας αδύναμος χαρακτήρας ενός παιδιού, που δεν μίλησε, δεν έδρασε επειδή ΔΕΝ είχε εμπιστευτικό περιβάλλον; Ή θέλουν όλα τα παιδιά που δεν μιλάνε, αντιδράν να το παίξουν "ήρωες" ότι μπορούν να τα λύσουν όλα μόνα τους και στο τέλος να βάζουν τέλος στην ζωή τους ή να ζουν την υπόλοιπη ζωή τους με κατάθλιψη ; Θέλουν τα ίδια;; ΌΧΙ θα απαντήσω τους αναγκάζει το περιβάλλον τους!
Αυτά, φιλικά
