Λοιπόν παρακολουθώ ώρα την κουβεντούλα και πιστεύω το καλύτερο είναι να μπορείς με ευκολία να μεταπηδάς από τη μια κατηγορία στην άλλη.
Το ιδανικό -γιατί όχι- είναι να έχεις τόσο καλή σχέση με το φίλο σου που να μπορείς να μοιραστείς τα περισσότερα μαζί του. Στο κάτω-κάτω όλες οι σχέσεις περνάνε από την κατάσταση "μέλια" η οποία μπορεί να διαρκέσει από μερικούς μήνες μέχρι και χρόνια, σωστά;
Μπορεί να γνωριστήκατε εξ αιτίας κάποιου κοινού hobby ή στη δουλειά και η ζωές σας να είναι έτσι κι αλλιώς δεμένες με αυτές τις καθημερινες καταστάσεις.
Το θέμα είναι οταν καταλάβεις ότι η σχέση χρειάζεται την ανάσα της να μπορείς με σιγουριά και εμπιστοσύνη να περάσεις στην άλλη πλευρά και να βγεις και μόνος σου ή να αφήσεις το άλλο σου μισό να κάνει το ίδιο. Εκεί είναι η διαφορά για μένα. Να σ'αρέσει να κάνετε πράγματα μαζί αλλά όταν παρουσιαστεί η επιθυμία να βγει ο άλλος μόνος του, να μπορείς να ξέρεις ότι όλα συνεχίζουν να είναι οκ.
Ελπίζω να καταλαβαίνετε τι θέλω να πω, γιατί έχω μπει σε "κουτουλάω mode" και πάω προς το κρεβάτι μου...
Δείχνω αρκετά cool με τα smiliακια μου?