Εγώ έχω μάθει ότι τα σιγανά ποταμάκια πρέπει να φοβάται κανείς. Τι νόημα έχει να βρείς μια γυναίκα η οποία θα είναι comme il faut, δεν θα βρίζει, δε θα σου χαλάει χατήρι στο τι φαί θες να σου μαγειρέψει, αλλά από την άλλη να κάνει πρωταθλητισμό στις τσιμπ...δρομίες με το που θα γυρίσεις την πλάτη σου; Και ναι, είπα τη λέξη τσιμπουκοδρομίες στις τελίτσες. Το ίδιο άσχημα ακούγεται τώρα που το λέω εγώ, το ίδιο άσχημα θα ακουστεί κι αν το πεί γυναίκα.
Πιθανολογώ χωρίς να γνωρίζω, ότι η εντύπωση πως η γυναίκα δεν πρέπει να βρίζει, καλλιεργήθηκε από το κατευναστικό της γυναίκας απέναντι στο ασυγκράτητο και θερμοκέφαλο του άντρα κατά το περας των αιώνων. Ήταν μια χρησιμότητα δηλαδή. Από την άλλη μπορεί να ήταν και ως πρότυπο σεβασμού, καθώς είναι γνωστό ότι σε κάποιες παλαιότερες κοινωνίες, η θέση της γυναίκας και γυναίκας ήταν ιερότερη αυτής του άντρα.
Πολλές φορές πάνω στα νεύρα μας ή στη φούρια μας να το παίξουμε attention whores (άντρες και γυναίκες), βρίζουμε και δεν "ακούμε" τον εαυτό μας πόσο χαλάει, ενώ όταν είμαστε χαλαροί και πετάξει η γειτόνισσα ένα "Μαιρούλα πάμε για πίπες;" εκεί ταράζεται ολόκληρη η κοσμοθεωρία μας και καλά.
Θεωρώ ότι η ύβρις είναι σαν το πιπέρι που μας απειλούσαν πως θα μας βάλουν στη γλώσσα οι γηραιότεροι εαν βρίσουμε. Δοκιμάστε να βαλετε σε μια σούπα υπερβολικό πιπέρι, κι αν μετά τρώγεται θα σας δώσω και μετάλλιο μάγειρα ή ήρωα. Πρέπει το υβερεολόγιο να είναι λύση είτε έκτακτης ανάγκης όπου δεν μπορείς πλέον να είσαι με το σεις και με το σας και πετάς ένα "άει και γαμ... κι εσύ κι ο γρύλλος σου σκατίβλαχε" , είτε εργαλείο χιούμορ που οκ απλά "δένει" σε κάποια ατάκα αν θέλετε, "χεστήκαμε κι η βάρκα έγειρε" για παράδειγμα. Οτιδήποτε άλλο είναι είτε ένδειξη ελλειπούς μόρφωσης (δεν γνωρίζεις καλύτερες λέξεις και καταφεύγεις στη βρισιά), είτε ένδειξη "τεμπέλικου μυαλού" (ξέρεις καλύτερες λέξεις, απλά βαριέσαι να μπεις στον κόπο να τις σκεφτείς).
Εγώ προσωπικά, το θέλω λίγο πιπεράκι από μια γυναίκα, αλλά λίγο, για να μπορεί μετά να δώσει ομαλά τη θέση του στη γλυκύτητα και την τρυφερότητα. Ακριβώς όπως η μαγειρική, έτσι και ο έρωτας. Πρέπει να ξέρεις τι θες να φας, για να ξέρεις και τι συστατικά θα ρίξεις, πάντα στη σωστή αναλογία χωρίς υπερβολές για να μη βγεί έκτρωμα.
Γιατί? Η γυναίκα απαγορεύεται να έχει εντυπώσεις από το χθεσινό ματς? Μήπως όταν έχει αγώνα να τις κλειδώνουμε και σε κανα δωμάτιο μη βρουν πρόσβαση στην τηλεόραση?
Κάνεις το ίδιο λάθος που έκανες χτες με το θέμα για το καθάρισμα του σπιτιού. Εσύ τι πρόβλημα έχεις αν ο άλλος άντρας είναι στραβός; Εσύ θα τον διορθώσεις ή εσύ θα τον φας στη μάπα; Από τη στιγμή που εσύ είσαι καλά και δεν εισπράττεις τέτοιες συμπεριφορές, άσε τους άλλους να φάνε το κεφάλι τους για να μάθουν και να διορθωθούν. Οι μεν άντρες αν μαλακίζονται δε θα κάνουν προκοπή στη ζωή τους, και οι μεν γυναίκες που τους ανέχονται θα εισπράττουν συνέχεια τον μαλάκα τους. Να μην τους ανέχονται για να περνάνε καλά.
Μήπως θα πρέπει να καρκινιάσεις από το άγχος για την κακομοίρα τη φίλη σου που βρήκε μαλάκα, την κακομοίρα την ξαδέρφη σου που την κεράτωσε ο ανόητος και την δούλα την θεία από το Τζιμπουτί που την έχει κάνει λάντζα ο Τζιμπούτης θείος;
Γράφτους στα παλαιότερα των υποδημάτων σου και κοίτα εσύ να ζείς τη ζωή σου όπως την επιθυμείς, και όταν κάνεις παιδιά να τους δώσεις την αντίστοιχη αξιοπρεπή αγωγή που θέλεις να τους δώσεις. Έτσι είναι οι άνθρωποι. Είναι υπεύθυνοι για τις δικές τους επιλογές και για τις δικές τους δημιουργίες. Για τίποτε άλλο. Μόνο αν αλλάξει ο καθένας μας ατομικά, ίσως αλλάξουμε όλοι σα σύνολο. Αυτό το να αγχώνονται οι λίγοι και καλοί για τους πολλούς που έχουν κόπρα στο κεφάλι τους και δε θα αλλάξουν ποτέ, πρέπει να σταματήσει.
Άντε γιατί στο τέλος όλοι οι καλοί πεθαίνουν νέοι από τα άγχη του να διορθώσουν τον κόσμο και μένουν τα ρεμάλια πίσω.
