Truth to be told, θεωρώ οτι ο μέσος άνθρωπος θα τάϊζε πιο εύκολα έναν πεινασμένο σκύλο αλλά δεν θα αγόραζε το ίδιο εύκολα φαγητό σε έναν άστεγο. Οπότε υπάρχει μια ανισότιμη μεταχείριση προς τους ανθρώπους απο τους ίδιους τους ανθρώπους. Και αυτό δεν το λεω με την λογική οι άνθρωποι είναι πιο σημαντικοί ή οτι είναι λάθος να ταΐζουμε τον σκύλο. Και το τονίζω διότι πολλοί το βλέπουν εκδικητικά, αλλά δεν είναι έτσι. Όλοι είναι εξίσου σημαντικοί, οπότε και τον σκύλο πρέπει και αξίζει να τον φροντίσεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Αλλά νομίζω οτι οι άποροι βιώνουν ρατσισμό για διάφορους λόγους. Κάποιοι τους θεωρούν απατεώνες/εγκληματίες ή κατώτερα όντα με τα οποία δεν πρέπει να αλληλεπιδρούν. Το οποίο είναι λογικό αφού ήδη απο μικρή ηλικία εκτειθόμαστε σε απόψεις της κοινωνίας του τύπου : "διάβαζε μην καταλήξεις άστεγος", "δούλευε μην καταλήξεις άστεγος" ή "μην πλησιάζεις άστεγους μπορεί να είναι επικίνδυνοι" κτλπ. Γενικά καλλιεργείται η νοοτροπία οτι αυτός που είναι σε πολύ δυσμενή θέση κατά κάποιον τρόπο αξίζει να βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση και είναι ένα μηδενικό. Το θέμα είναι οτι αρκετοί ήταν απλά άτυχοι στην ζωή. That's all. Το γεγονός οτι βρίσκονται σε μια δύσκολη θέση δεν σημαίνει οτι αξίζουν λιγότερο απο οποιονδήποτε άλλο.
Παραθέτω ένα βίντεο που αναδεικνύει λίγο το point μου. Εαν και δεν συμφωνώ με αυτά τα βίντεο για λόγους που δεν θα αναλύσω εδώ, θα εστιάσω στο οτι τα έχουμε στα χέρια μας καλώς ή κακώς, και αυτό που μπορούμε να δούμε(δεν φαίνεται να είναι στημένο), είναι οτι πολλοί άνθρωποι δεν κάνουν την κίνηση να δώσουν ούτε ένα αμελητέο ποσό για να βοηθήσουν έναν συνάνθρωπο σε ανάγκη. Ταυτόχρονα όμως ένας άστεγος είναι διατεθειμένος να δώσει το φαγητό μιας, ίσως και περισσότερων ημερών χωρίς δεύτερη σκέψη, σε έναν συνάνθρωπο σε ανάγκη. Για να μετρήσει κανείς την γενναιοδωρία μιας ψυχής, δεν πρέπει να κοιτάει πόσα δίνει σαν απόλυτο νούμερο, αλλά πόσα δίνει σε σχέση με αυτά που έχει.
