Συμφωνω μονο εν μερει σε αυτο jesse...Ε οχι δεν ειναι ολες οι γυναικες ιδιες.....Ασε που προσωπικως πιστευω πως αν ο αντρας που θες κοιταει αλλου σημαινει πως πολυ απλα θελει κατι αλλο....Ε οχι σιγα μην κατσουμε να σκασουμε κιολας...Ενας φευγει αλλος ερχεται.....Τωρα ως προς την ζηλεια των γυναικων εχω παρατηρησει το εξης....Οσες εχω δει να ζηλευουν(και δεν εννοω να ζηλευοουν εμενα αλλα φιλες μου,συγγενεις μου και γενικοτερα ατομα που ξερω)ειναι συνηθως ατομα που εχουν διαφορα κομπλεξ....Οχι φιλοι μου,αν εισαι ακομπλεξαριστος δεν ζηλευεις κανεναν γιατι πολυ απλα κανεις δεν μοιαζει με κανεναν,ο καθενας εχει δικη του προσωπικοτητα και ειμαστε διαφορετικοι...Οποτε γιατι να θελει καποιος να μοιασει σε καποιον ή να τον ζηλευει?Τεσπα...Επαψα να ασχολουμαι με τετοιου ειδους ατομα..Και επιπλεον κατι τελευταιο.Μεχρι τωρα στη ζωη μου καταλαβα πως αυτοι που ζηλευουν ειναι αυτοι που δεν ειναι φιλοι μας στην ουσια...
Τελος θα ηθελα να αναφερω πως ως επι το πληστον,η ζηλεια ειναι γυναικειο θεμα...Και αυτο δεν το λεω εγω αλλα διαφοροι ψυχολογοι..Η ζηλεια ειναι κατι που εχει αναλυσει η ψυχολογια χρονια και συμφωνα με τους ψυχολογους η ζηλεια οφειλεται στην ανωριμοτητα μερικων ανθρωπων.Βεβαια,η λιγη ζηλεια που δεν εχει δολο ειναι επικοδομητικη,,Σας παραθετω λοιπον τα εξης τα οποια εχουν γραφει απο συμβουλευτικο ψυχολογο για την ζηλεια...
H σύγκριση, δεν μπορεί παρά να προκαλεί συχνά και ζήλια. H ζήλια είναι πολύ συνηθισμένο συναίσθημα μεταξύ φίλων και κύριο συστατικό των παιχνιδιών δύναμης μεταξύ τους. Σε μια έρευνα της Aμερικανίδας κοινωνιολόγου Jan Yager, η οποία ερευνά επί 20 χρόνια πάνω στο θέμα φιλία, διαπιστώθηκε ότι σχεδόν ένας στους δύο ανθρώπους αναφέρει ότι έχει νιώσει τη ζήλια κάποιου φίλου και φυσικά, αντίστοιχα, ότι έχει ζηλέψει και ο ίδιος κάποιο φίλο, κάτι που ομολογείται πιο δύσκολα. Bέβαια, μια ορισμένη ποσότητα ζήλιας είναι φυσιολογική και εξυπηρετεί κι ένα σημαντικό σκοπό, γιατί μας κινητοποιεί να αναρωτιόμαστε: κάνω αρκετά για τη δική μου ζωή; Λίγη ζήλια, λοιπόν, είναι ωφέλιμη. Yπάρχει όμως και η λιγότερο εποικοδομητική και ενίοτε καταστροφική μορφή ζήλιας-φθόνου, που κάνει κάποιον να νιώθει ένα βαθύ συναίσθημα κατωτερότητας, αντιπαλότητας και τελικά οργής και απόγνωσης. H ζήλια αυτή μπορεί να φτάσει σε τέτοιο σημείο, που αυτός που ζηλεύει να είναι συνέχεια επικριτικός, να μην μπορεί κυριολεκτικά να αρθρώσει έναν καλό και επιβραβευτικό λόγο, να μην μπορεί να χαρεί καθόλου με τη χαρά του άλλου, ακόμα και να επωφελείται από στιγμές αδυναμίας του άλλου, για να «του τη φέρει» ή απλά για να ικανοποιηθεί. Aυτά τα συναισθήματα είναι δηλητήριο και γιʼ αυτόν που τα υφίσταται και γιʼ αυτόν που τα αισθάνεται, αλλά, φυσικά, κατά κύριο λόγο για τη σχέση.
Δεν πρέπει, βέβαια, να δημιουργηθεί η λανθασμένη εντύπωση ότι έχουμε πάντα επίγνωση όλων αυτών των αρνητικών συναισθημάτων, της ζήλιας, του φθόνου, της εχθρότητας, του θυμού, της κατωτερότητας απέναντι σε φίλους. Aν ήταν έτσι, ίσως να μην ήταν απαραίτητα και τα παιχνίδια δύναμης. Ένα παράδειγμα: Δύο φίλες, μητέρες και οι δύο, κουβεντιάζουν για τα αθλητικά επιτεύγματα των συνομήλικων παιδιών τους. Όταν η μία λέει με καμάρι ότι η κόρη της βγήκε πρώτη στην ομάδα της στο κολύμπι, η άλλη σχολιάζει: «A, μπράβο, τι ωραία! Eγώ, βρε παιδί μου, δεν την έστειλα στο κολυμβητήριο, γιατί έχω ακούσει τόσα πολλά για όλα αυτά τα φάρμακα που βάζουν στο νερό, για μολύνσεις, αρρώστιες, αλλεργίες και προτίμησα τελικά τη ρυθμική...». Πόσο συνειδητό μπορεί να είναι στη γυναίκα αυτή ότι το σχόλιό της ίσως να μην είναι τίποτε άλλο παρά η απροθυμία της να δεχτεί κάτι στο οποίο νιώθει ότι η φίλη της υπερτερεί και η προσπάθειά της να αποδείξει ότι αυτή έκανε την καλύτερη επιλογή; Ίσως και καθόλου. Ένα χαρακτηριστικό των παιχνιδιών δύναμης είναι ότι καταφέρνουν να αποκρύψουν την ποιότητα και την ένταση των συναισθημάτων που κρύβονται πίσω από αυτά και από αυτόν στον οποίο απευθύνονται, αλλά συχνά ακόμη και από αυτόν που τα αισθάνεται. Aυτός είναι και ο λόγος που σε πολλές σχέσεις παίζονται παιχνίδια δύναμης μια ολόκληρη ζωή, χωρίς κανείς να καταφέρει ποτέ να τα αποκωδικοποιήσει.
Αυτα τα ολιγα και κατα την ταπεινη μου αποψη ο ανθρωπος που ξερει τα μειονεκτηματα του,και τα παραδεχεται προσπαθωντας να τα βελτιωσει ειναι σοφος.Αυτος που τα κρυβει ακομα και απο τον εαυτο του ειναι απλα ανωριμος..Ο καθενας εχει διαφορετικα,..πχ εγω μπορει να μην νοιωθω ζηλεια για κανεναν(ισως γιατι εχω υψηλη αυτοεκτιμηση,κατι που δεν ειναι και απολυτα σωστο)αλλα εχω αλλα σπαστικα στον χαρακτηρα μου..πχ ειμαι τελειομανης σε σημειο υστεριας μερικες φορες,ειμαι μυοφοβικη(για οποιον δεν γνωριζει εχω φοβο με τα μικροβια που σημαινει πως θελω το σπιτι μου παντα πεντακαθαρο)εχω κολλημα με την ταξη και πολλα αλλα...Το να μπορεις λοιπον να ξερεις τον εαυτο σου,τα προτερηματα και τα μειονεκτηματα σου ειναι θειο δωρο.
Τελος να αναφερω πως δεν εβαλα ολες τις γυναικες στο ιδιο τσουβαλι(εξηγησα πως δεν ειναι ολοι οι ανθρωποι ιδιοι) απλα ειπα πως η ζηλεια ειναι εν δυναμει γυναικειο προσον...
