Ποτέ δεν απέτυχε ο Μαρξισμός διότι δεν εφαρμόστηκε. Δεν είναι καμία μαθηματική απόδειξη. Υπάρχουν συνθήκες που διαμορφώνουν πλαίσια.
Ο Λένιν άλλα έλεγε όμως. Για αυτόν, η ΕΣΣΔ ήταν ό,τι πιο κοντινο είχε "η εργατιά στον επίγειο παράδεισο".
Δεν υπάρχουν απόλυτες ταμπέλες, αναγνωρίζει μεταβάσεις εργαζόμενος μικροαστός κεφαλαιοκράτης ή αντίστροφα. Αυτό δεν είναι αντισχηματική ασάφεια, είναι παραδοχή της πραγματικότητας.
Εφόσον ομολογείς πως όλα είναι διαρκώς σε αλλαγή, ποιό είναι το ρημάδι το "συμφέρον της εργατικής τάξης" το οποίο παγιώνει, μετουσιώνει και αντιπροσωπεύει το εργατικό κίνημα;
Έχεις βασιστεί σε λογικοφανείς παρανοήσεις μπερδεύοντας ιδιοκτησία με διαχείριση, δημοκρατία στην παραγωγή με τεχνική οργάνωση και το ρίσκο κεφαλαίου με την κοινωνική αναγκαιότητα της εργασίας.
Από τη πολλή αρλουμπολογία θα κάψεις σασμάν.
Μια χαρά στα εξηγώ και στα λέω, δε θα μπω στο τρυπάκι να παίξω με φαιδρές έννοιες τις οποίες ούτε εσύ ξες τι αντιπροσωπεύουν.
Αρχικά ο μέτοχος δεν παράγει τίποτα. Το ρίσκο που έχει είναι το χρηματικό στοίχημα πάνω στην εργασία των άλλων. Ο εργαζόμενος από την άλλη ρισκάρει την επιβίωσή του.
Εδώ συμφωνούμε. Δε χρειάζεσαι όμως μαρξισμό για να προστατέψεις τον εργαζόμενο. Ούτε χρειάζεσαι δικτατορία του προλεταριάτου για να επιβάλεις το 8ωρο.
Όταν τα συνειδητοποιήσεις αυτά, θα καταλάβεις γιατί κάθεσαι και σπαταλάς σάλιο σε φαντασιακές σκέψεις.
η οντολογία του μαραγκού ειναι μεταφυσική
Ο Έγελος αυτοκτόνησε, με αυτό που είπες.
Οντολογία είναι ταυτόσημη με τη μεταφυσική.
Ταυτολογείς, ελπίζω να το καταλαβαίνεις.
Με τη πρότασή σου αυτή είπες "το άσπρο είναι άσπρο".
οι σχέσεις, ο ρόλος και η εξουσία.
Καμία ανάγκη δεν έχει το οικοδόμημά μου για αυτές, διότι απλούστατα δε μπορούν να ενταχθούν σε ένα σχήμα το οποίο είναι εμπειρικά διαπιστώσιμο. Συνεπώς δεν ασχολούμαι.
Οι διαστρεβλωμένες εξουσιακές σχέσες είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας. Όπως εξαίρεση είναι ο πόλεμος και η ειρήνη ο κανόνας. Δε χρειάζεται να μοντελοποιούμε με βάση την εξαίρεση και όχι τον κανόνα αν μη τι άλλο γιατί το προϊόν θα είναι κάτι εμπειρικά διαψεύσιμο. Και πίστεψέ με υπάρχουν εργαλεία στο πολιτισμένο νομικό σύστημα που εξομαλύνουν αυτά τα προβλήματα (βλ. παρανομία κατάχρησης δικαιώματος ως γενική αρχή αλλά και εργατική νομοθεσία).
Ότι τα αφεντικά π.χ. τείνουν να είναι καταχρηστικά αντιμετωπίζεται με το δίκαιο και με τη κυριαρχική επιβολή της κρατικής εξουσίας
μόνο αν αποδειχθεί ότι τέτοια παρέμβαση χρειάζεται (εκεί στηρίζεται το μοντέρνο δικαιικό σύστημα της αμφισβητούμενης δικαιοδοσίας). Συνεπώς τέτοιες ενασχολήσεις είναι περιττές. Εξομαλύνονται εντός συστήματος. Πώς να στο εξηγήσω αλλιώς. Δε χρειάζεται να καταργήσεις το κεφάλαιο επειδή κάποια αφεντικά πίνουν το αίμα των εργαζομένων, για να απαντήσω στη γλώσσα σου.
Δε χρειάζεται να κάνω στοκ 1500 κονσέρβων γιατί μπορεί αύριο να συμβεί πόλεμος με τη Τουρκία. ΑΝ συμβεί, το ξανασυζητάμε τότε. Αλλά δεν είναι η βάση μιας θεωρίας αυτή.
Τσιτάτα τύπου "κάτω τα αφεντικά ζήτω οι εργάτες" (αν αναφέρεσαι σε αυτή την "μεταφυσική που είναι οντολογία των σχέσεων εξουσίας" ) είναι ο λόγος που κανένας δε σας παίρνει στα σοβαρά.
Όμως είναι το τέλειο παράδειγμα επιβεβαίωσης του μαρξισμού, όπου η γνώση και ο σχεδιασμός είναι μορφές εργασίας και όχι κεφάλαιο.
Καταρχάς δεν είναι. ΑΛΛΑ θα πάω με τη λογική σου για να σου αποδείξω πόσο λάθος είσαι.
ΕΣΤΩ ότι είναι. Τις βάζεις στο ίδιο καλούπι με τη καθαυτή χειρωνακτική ανειδίκευτη εργασία;
Αν απαντήσεις ναι, μόλις έχτισες ένα οικονομικό σύστημα που δε πρόκειται να επιβιώσει.
Oh wait, αυτό έγινε όντως. My bad.
Η αλήθεια είναι πως η γνώση και ο σχεδιασμός είναι μεν διανοητικές εργασίες, οι οποίες όμως επειδή ακριβώς δεν μπορούν να ασκηθούν και να μετρηθούν με τον ίδιο τρόπο που μετριέται και επιμερίζεται η καθαυτή χειρωνακτική/εμπράγματη εργασία (πως θα συγκρίνεις έναν εργάτη που μέσα στο 8ωρο βάρεσε 1000 βίδες με έναν σχεδιαστή που μέσα σε έξι μήνες έβγαλε ένα μοντέλο; ) έχουν χρηματική αποτίμηση χωρίς να αποτελούν εν στενή εννοία εργασία. Για το λόγο αυτό κιόλας άλλα πλαίσια ρυθμίζουν τη σύμβαση εργασίας και άλλα π.χ. τη σύμβαση έργου. Σοβαρά τώρα, θεωρείς πως μπορείς να περάσεις από το ίδιο κόσκινο τον σχεδιαστή με τον εργάτη λέγοντας πως "και οι δύο εργάζονται;". Με τη λογική αυτή, είναι το ίδιο γιατί είναι και οι δύο άνθρωποι και αναπνέουν (λολ).
Καθόλου ιστορική στρέβλωση.
Για να κερδίσει τον Εμφύλιο, ο μυρωδιάς Λένιν επέβαλε το σύστημα της κολλεκτίβας (продразвёрстка). Οι αγρότες όμως για να αποφύγουν αυτή την αναχρονιστική και πρωτόγονη φορολόγηση σε είδος, απλώς είτε έκρυβαν σοδειές είτε επίτηδες δε παρήγαν πλεόνασμα (γιατί ήξεραν ότι θα τους το έπαιρνε "το κράτος των εργατών"). Το αποτέλεσμα ήταν ότι τα μεγάλα αστικά κέντρα δεν είχαν φαγητό!
Για να καταπολεμηθούν όλ' αυτά, το 1921 με 1925 αρχίζουν πειραματισμοί με την ελεύθερη οικονομία
που οι ίδιοι οι κομμουνιστές ήθελαν να καταστρέψουν! Άνοιξαν ξανά οι τράπεζες, εισήχθη νόμισμα με βάση το χρυσό ρε κορόιδο στη ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ένωση, ποιά στρέβλωση βλέπεις;
Πάρε τα λόγια του (ελπίζω να το ξες)
Βικτόρ Σέρζ που έγραφε το 1937 πως
"... οι τάξεις ξαναγεννήθηκαν στα μάτια μας..."
Ψευδαίσθηση συμμετοχής λέγεται. Ψηφίζεις σύμφωνα με το πορτοφόλι σου.
Καμία ψευδαίσθηση. Αντίθετα, πιο τίμιο και ρεαλιστικό ο καθένας να ψηφίζει με βάση αντικειμενικά τι έχει στο τραπέζι παρά να πρέπει να μασουλάει μαλακίες όπως την οντολογία που είναι μεταφυσική για τις σχέσεις εξουσίασης.
Καμία τεκμηρίωση επί του συγκεκριμένου ως συνήθως. Υπεκφυγές και αοριστολογία.
Αλήθεια εάν είναι μέρος της δουλειάς τους, και αυτό υποθέτω απαγορεύεται ;
Ποια έρευνα λέει ότι οι περισσότεροι αγοραστές είναι αριστεροί ;
Έφαγες τις φάπες τη μια μετά την άλλη και τώρα το γυρνάς ον τόπικ.
Αλλά θα σου απαντήσω: το βρίσκω χαζά αντιφατικό. Εφόσον όπως είπες τόση ώρα κόπτεσαι για το καλό των εργαζομένων και είσαι ενάντια του καπιταλισμού, δεν έχει νόημα να αγοράζεις ένα προϊόν που παράγει υπεραξία σε έναν κολοσσό που στηρίζει το σύστημα που εσύ απεχθάνεσαι ούτε είναι "μαρξιστικά τίμιο" να χρησιμοποιείς μια συσκευή που κατασκευάστηκε από καθεστώτα που δε προστατεύουν καθόλου την εργασία όπως εσύ θες και ονειρεύεσαι.
Και πριν το γυρίσεις στο ad hominem (ως ύστατη λύση κάποιου που χάνει) θα σου πω από τώρα πως δεν είμαστε το ίδιο, γιατί εγώ ποτέ δεν είπα ότι είμαι υπέρ της "εργατικής τάξης". Σου εξήγησα πως δεν υπάρχει εργατική τάξη όπως φαντασιώνεσαι. Συνεπώς για εμένα το να έχω ένα άιφον δεν είναι πηγή αντίφασης.
Για εσένα, και για τη κοσμοθεωρία που τόσο αγαπάς, είναι.
Και από τη στιγμή που το κάνεις, δείχνει ότι στη πράξη δεν τιμάς αυτό που πρεσβεύεις.
