ok, κατάλαβα τις απόψεις σου.
Το παράδειγμα με το Γκάντι μάλλον λίγο ατυχές.
"Παραιτήθηκαν οι Ινδοί κρατικοί αξιωματούχοι, οι πολίτες αρνούνταν τη συμμετοχή σε κρατικούς οργανισμούς και τα παιδιά αποχώρησαν από τα κρατικά σχολεία"
Για πήγαινε πες σε δημόσιο υπάλληλο να παραιτηθεί!
Η διαφορά μας είναι η εξής : εσύ πιστεύεις και ελπίζεις σε μία καθολική αντίδραση των πολιτών και με τον τρόπο σου προσπαθείς όσο μπορείς να παροτρείνεις το κόσμο να αντισταθεί.
Εγώ αφιερώνω όλη μου τη δύναμη και την προσπάθεια στον εαυτό μου. Από μαζικά κινήματα πλέον δεν ελπίζω τίποτα. Έχω κάνει επιλογές στη ζωή μου που ήταν επιζήμιες για μένα αλλά ήταν μια μορφή αντίστασης απέναντι σε σάπιες πρακτικές που ακολουθεί το 99% των Ελλήνων. Δε τις έκανα όμως ελπίζοντας ότι θα παροτρύνω κι άλλους να ακολουθήσουν το παράδειγμά μου και έτσι θα βελτιώσουμε το κόσμο. Τις έκανα διότι έτσι ένιωθα καλύτερα για τον εαυτό μου.
Από τις προτάσεις που κάνεις μόνο η κίνηση για ανατροπή του μνημονίου πιστεύω ότι θα μπορούσε να είχε κάποια αποτελέσματα. Αλλά επειδή όπως έγραψα παραπάνω "πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού", το ζητούμενο είναι μετά το μνημόνιο τι; Μετά το ΔΝΤ τι; Μετά τον Κωστάκη και το Γιωργάκη τι;