Ίσως βρισκόμαστε σε εντελώς διαφορετικές φάσεις στις ζωές μας. Και σίγουρα διαφέρουμε εξαιρετικά σαν δομές και φιλοσοφίες. Η οριοθέτηση συμπεριφορών στην σχέση, το να ελέγχουμε την συμπεριφορά μας και να την κοντρολάρουμε, καθόλου δεν προσομοιάζει αγχώδους νυχοπατήματος, σε 'μένα τουλάχιστον. Μπορώ να καταλάβω όμως αυτούς που το αντιμετωπίζουν έτσι. Και όχι, ένας λόγος δεν είναι απαραίτητο να φέρει την καταστροφή. Μπορεί και ναι, μπορεί και όχι. Και επίσης, η προαναφερθείσα αμετροέπεια δεν περιορίζεται σε ένα λόγο μόνο. Συνήθως. Ένθεν κακείθεν. Οπότε, ακόμα κι αν δεν φέρει την καταστροφή, σίγουρα θα αφήσει κατάλοιπα. Κάποτε πίστευα και εγώ σε αυτό που λες, όχι στο χυμαδιό, αλλά στα -ενίοτε ακόμα και προκλητά, με το άλλοθι έγκαιρης ανίχνευσης- κρασ τεστσ. Με τον καιρό και μελετώντας, διαπίστωσα πως υπάρχουν πολύ πιο επιδέξιοι τρόποι για να δοκιμάσει κανείς την αντοχή ενός κρύσταλλου από το να το κοπανάει στο τσιμέντο με την βαριοπούλα την δεκάκιλη

. Ένας βασικός λόγος είναι το γεγονός πως οι άνθρωποι που με ενδιέφεραν πάντα, του τομαριού μου συμπεριλαμβανομένου, κουβαλούσαν έναν άγγελο αλλά και τουλάχιστον έναν δαίμονα μέσα τους. Η συμβίωση με τον πρώτο είναι που με αφορά, τον -ους δεύτερο -ους ας υπήρχε τρόπος να μην έρχονται στο προσκήνιο ποτέ. Είναι μιά τέχνη να βγάζεις τον καλό εαυτό του άλλου. Ιδίως ξέροντας πως μεγάλο μέρος της έλξης που σου ασκεί οφείλεται στον σατανά που επίσης κουβαλάει μέσα του.
Στην παρομοίωσή σου επίτρεψέ μου να μην αναφερθώ, μετά τα παραπάνω το καταλαβαίνεις και εσύ πως είναι αρκετά άτοπη
(Ωχχχχχχχχχχ. Τώρα πρόσεξα πως είσαι και moderator!!! Δεν την γλυτώνω την διαδικτυακή φάπα φοβάμαι! Καλά είναι να μην πολυδιαφωνώ μαζί σου (χαμόγελο καλοπροαίρετο))