Ρε συ Εδάδ σε κατανοώ επειδή κι εγώ είμαι σε παρόμοια φάση. Πολλές φορές κοιτάζω συνομιλήκους και λέω ''Έχω κάνει πολλά'' κι άλλες λέω ''Δεν έχω κάνει τίποτα''. Κι αν δεν έχω κάνει τώρα που είμαι μικρό θα κάνω όταν θα έχω τις άπειρες υποχρεώσεις? Παρόλα αυτά έχω δει ότι όταν δεν αγχώνομαι τα πράγματα πηγαίνουν πιο καλά.
Αυτό που βλέπω είναι ότι επειδή πέρασα φοιτητικά χρόνια μέσα σε παρέες, ξενύχτια, δραστηριότητες, καμία συναισθηματική δέσμευση και χωρίς να νοούμαι να έχω παιδί πριν τα 30, έχω αισθανθεί χορτασμένη από αυτά και θέλω 1 βήμα περισσότερο.
Ψάχνω σταθερότητα συναισθηματική, δίνω πολύ βαρύτητα στο εργασιακό, κάνω πολύ πιο ''ήσυχη'' διασκέδαση και όταν βλέπω παιδάκια (ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ) σκέφτομαι ''Εγώ πότε θα γίνω μάνα''?
Παρόλα αυτά, όταν βλέπω φίλες-γνωστές 5-10 χρόνια μεγαλύτερες, πόσο δραστήριες, όμορφες, σίγουρες και ψαγμένες είναι λέω πως τα 30 είναι ωραία ηλικία. Το να αγχώνομαι μόνο άγχος προκαλλεί. Πέρασα άχαρα 16, ανεμοστροβιλλισμένα 23, τι να πουν τα 30?
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.