Δούλευα σε μια βαριά μονάδα όπου νοσηλέυοντας πάρα πολλοί καρκινοπαθείς ασθενείς και ασθενείς ψυχιατρικούς σε μεγάλο νοσοκομείο της Αττικής. Στις αρχές καλόυσα με έγκριση του θεράποντως ιατρού τους ασθενούς ψυχολόγο.
Αυτό εμφανιζόταν μια φορά και αν έκανε διευρεύνηση (υποτίθεται) πέντε λεπτά και μετά την έκανε και ούτε ξαναπατούσε.....
Όταν έκανα πρακτική στην νοσηλευτική σε ένα κέντρο Azheimer αυτό που εκάνε η ψυχολόγος ήταν να κάθεται σε ένα τραπέζι και να μιλάει με τους ασθενείς ή να παίζει μαζί τους παιχνιδάκια μνήμης. Αυτός που έκανε που φάνηκε υπερβολικά απλό ο καθένας μπορεί να το κάνει.
Οι εργοθεραπευτές που ήτανε εκεί απλά καθόντουσαν
.....
Στα κέντρα απεξάρτησης πιστεύω οτι γίνεται αρκετά δύσκολη δουλειά από τους ψυχολόγους δεν είχα την ευκαιρία να πάω αλλά θα ήθελα να δω τι παίζει εκεί.
Στην Ελλάδα στα νοσοκομεία καλώς ή κακώς ο ψυχολόγος υπάρχει ως επικουρικός του ψυχίατρου, ο ψυχολόγος δρα σε ένα πολύ μικρό βαθμό αυτοδύναμα.
Αντιθέτως στην παιδοψυχολογία έχουμε να κάνουμε με ένα ευαίσθητο θέμα που είναι τα παιδιά. Εκεί στις περισσότερες φορές δε χρειάζεται παρέμβαση ψυχίατρου και ο ψυχολόγος δρα αυτοδύναμα
(το θεωρώ αρκετά δύσκολο και χάρισμα να ανακαλύψεις τον ψυχικό των παιδιών και πόσο μάλλον να λειτουργείς πάνω τους ψυχοθεραπευτικά).