Δεν μου αρέσει καθόλου να γενικεύω καταστάσεις. Γνωρίζω και αρσενικά άτομα με επιφανειακές "φιλικές" σχέσεις.
Ίσως επειδή από μικρή βίωσα τη ζήλεια και το φθόνο με γερές δόσεις κακίας από συμμαθήτριες και "φίλες"¨, από την τρίτη γυμνασίου κιόλας είχα μία και μόνο στενη φίλη, με την οποία ακόμα είμαστε δεμένες, άσχετα εάν σπουδάζει Αθήνα.
Πληγώθηκα από κακία και ψευτοανταγωνισμό σε ευαίσθητη ηλικία και από σερνικά και από (παλιο)θηλυκά και έμαθα σε πολύ πολύ στενούς κύκλους και είμαι ευτυχισμένη! Τώρα θα μου πείτε είναι στο άτομο αυτό. Συμφωνώ.
Άποψη περί "γυναικίας φιλίας" :
1.Αποφεύγοντας πολλές καταστάσεις και παρατηρώντας άλλες κοριτσο-"φιλίες" , ζήλεια υπάρχει όταν δίνει κανείς τις απαραίτητες λαβές. Όταν "κρύβεις" την προσωπική σου ζωή αλλά και τις σκέψεις σου από πιθανώς κακόβουλα άτομα, δεν κινδυνεύει κανείς.
2.Για ερωτικά ζητήματα δεν έχω μαλώσει ποτέ, πολύ απλά επειδή δεν αποτέλεσαν ποτέ προτεραιότητα στη ζωή μου, τουλάχιστον όχι μεγαλύτερη από μία φίλη στο πλευρό μου.
3.ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΤΕΡΟΝ : οι καλύτερες φιλίες χτίζονται ανάμεσα σε χαμηλούς τοίχους και σαφή όρια προσωπικής ζωής και κτητικότητας. Δηλαδή : ακόμα και με τις 3 πιο αγαπημένες μου φίλες (2 εκ των οποίων κατοικούν Αθήνα) δεν αποκάλεσε ποτέ η μία την άλλη "κολλητή". Μοιραζόμαστε, σκέψεις, στιγμές, γέλια και κλάματα, επειδή πολύ απλά προκύπτουν, όχι κυνηγώντας το "αυτα που π΄ρεπει να κάνω με τις κολλητές μου". Δεν απαιοτούμε και δεν"εισβάλλουμε". Ιφ γιου νοου γουατ αη μην.
4.Εκπέμπουμε στα ίδια μήκη κύματος.-
Όσες φορές πληγώθηκα από φιλία με άλλες κοπέλες ήταν για τους εξης λόγους (παραλογο; δεν απαντάει, για δείτε εσείς)
- Ήμουν άριστη μαθήτρια έχοντας παράλληλα τη μουσική μου, τον τρόπο ντυσίματος μου και τις εξόδους μου. Η κατινιά έπαιρνε και έδινε, και η αναισθησία μου σκότωνε και βόδι.
- Είχα μία στενή φίλη, δεν ανακατευόμουν σε κουτσομπολιά και δεν έβγαζα στη φόρα τα προσωπικά μου. Το τί είχα ακούσει θέλει ,32435413684 σελίδες να το γράψω και έναν ψυχίατρο+ψυχολόγο να τα εξηγεί
-Δεν ασχολούμουν με κακόβουλα άτομα. Αφορμή να ασχοληθούν αυτές με εμένα.
Ε, εν ολίγοις, από μακριά και "αγαπημένες" με τις "κατινοδιψείς" "φιλενάδες".
Γιατί ορισμένες φορές δίουμε λαβές και μετά λέμε "μα γιατί;"
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.