Πέρα από αυτά που είπε η alcyone, εγώ θα 'θελα να το δεις λίγο αλλιώς το πράγμα πριν την "απορριψεις", μήπως τελικά δεν είναι τόσο κακή φίλη όσο νομίζεις. (Θα μιλησω τελείως θεωρητικά γιατί δεν την ξέρω την κοπέλα)
Μπορεί να έχεις περάσει πολλά και πλέον κάποια πράγματα να σου φαίνονται ασημαντα. Όμως ο υπολοιπος κόσμος δεν έχει τις ίδιες εμπειρίες με εσένα. Μπορεί για εκείνη η περίοδος της να είναι βασανο, όμως σε άλλα θέματα που έχει περάσει εκείνη να της φαίνονται ασημαντα. Γιατί να ξέρεις κάθε άνθρωπος έχει τη δική του ξεχωριστή ιστορια και πάντα υπάρχει λόγος που είναι ένας άνθρωπος όπως είναι. Μπορεί επίσης να σε θεωρεί την καλύτερη της φίλη και στους καλύτερους μας φίλους θέλουμε να ξέρουμε ότι μπορούμε να πούμε τα πάντα και την παραμικρή γκρινια και δεν θα το κρίνουν. Να μην βλέπεις μόνο τι σου προσφέρει εκείνη, αλλά τι προσφερεις εσύ σε αυτόν τον άνθρωπο. Το να μην θέλει ή να μην μπορεί να πατησει στη σχολή είναι δικό της θέμα. Εσύ σαν καλή φίλη, σκεφτηκες να πεις και σε εκείνη για το βιβλίο? Μην το βλέπεις ανταγωνιστικά και πως εκείνη δεν παταει στη σχολή οπότε δεν της αξίζει το οτιδήποτε. Σίγουρα ένα τηλέφωνο μπορουσες να το κάνεις. Και για να επανελθω στο αρχικό σου ποστ. Ανασφαλεια, χαμηλή αυτοεκτιμηση και μια δόση εγωκεντρισμου. Αυτά βλέπω. Αν δεν αγαπησεις πρώτα τον εαυτό σου, δεν μπορείς να αγαπησεις σωστά τους υπόλοιπους. Γιατί μπορεί να λες ότι την αγαπάς, κι εγώ σε πιστεύω ότι το πιστευεις, όμως μια υγιης αγάπη δεν θα έβλεπε ανταγωνιστικά το άλλο άτομο. Να κοιταμε να διορθωνουμε τους εαυτούς μας πριν απαιτησουμε από τους υπόλοιπους να είναι τελειοι. Και ακόμη κι αν εμείς είμαστε τελειοι, δεν έχουμε ανθρώπους γύρω μας για να αλληλοσυγκρινουμε την τελειότητα μας! Αγαπαμε τον άλλο με τα κουσουρια και τις παραλογες γκρινιες του αν το ισοζυγιο βγαίνει θετικό.
