λολ κανένα χέιτ για τους άντρες, σιχαίνομαι μόνο τα σκουπίδια που δικαιολογούν τέτοιες συμπεριφορές
Προσωπικά δεν είδα κάπου να υπάρχει καμιά δικαιολόγηση, από οποιαδήποτε πλευρά.
Για κάποιον λόγο, στο συγκεκριμένο ζήτημα, τα τελευταία 2 με 3 χρόνια που υπάρχει έντονη συζήτηση γύρω από τέτοια θέματα, υπάρχει μια μεγάλη παρανόηση. Όταν κάποιος λέει ότι μια γυναίκα θα μπορούσε να είχε αποφύγει μια δυσάρεστη κατάσταση κάνετε τις παρακάτω δυο παραδοχές, ότι α) δικαιολογούμε το τρίτο πρόσωπο και β) κατηγορούμε τη γυναίκα με την έννοια ότι αυτή φταίει αποκλειστικά.
Συνήθως δεν γίνεται κάτι τέτοιο, ούτε είδα να κάνει κάτι τέτοιο η Χριστίνα.
Τέτοια θέματα ειναι πολυδιάστατα και επίσης συνήθως δεν υπάρχει καθόλου context. Προφανώς η βία είναι κατακριταία, αλλά για παράδειγμα όταν γίνεται ένα έγκλημα και ένα δικαστήριο, ο δικαστής θα πρέπει να δει την υπόθεση από όλες τις πλευρές, να δει όλες τις μεταβλητές που οδήγησαν στην κατάσταση έτσι ώστε να βγει η πιο δίκαιη ποινή. Η ποινή δεν είναι κάτι flat.
Αν εγώ δείρω κάποιον, και πάμε σε δικαστήριο θα έχω την ίδια ποινή στις 3 παρακάτω περιπτώσεις;
α) Να τον έδειρα επειδή ήταν Ολυμπιακός και εγώ ειμαι Παναθηναικός
β) Να τον έδειρα επειδή μου έκλεψε κάτι και τον κυνήγησα και τον έπιασα για να πάρω πίσω αυτό που μου έκλεψε
γ) Να μου επιτέθηκε αυτός πρώτος και να τον έδειρα στην αυτοάμυνα μου
Δεν είμαι δικαστής, αλλά φαντάζομαι η ποινή και τα ελαφρυντικά δεν είναι ακριβώς ίδια σε όλες τις περιπτώσεις, παρόλο που η τελική πράξη είναι η ίδια (έφαγε το ίδιο ξύλο ο άλλος). Αλλά ποιος φταίει; Φταίω αποκλειστικά εγώ ή ίσως υπάρχει μερίδα ευθύνης και στον άλλον;
Αυτή λοιπόν η λογική της εξιχνίασης μιας κατάστασης φαίνεται να πηγαίνει τελείως περίπατο στον δημόσιο διάλογο και όταν το θύμα είναι γυναίκα, σε οποιαδήποτε κατάσταση. Ο καθένας κάνει λαικό δικαστήριο και τώρα με το facebook, το insta και τους influencers της κακιάς ώρας αυτό γίνεται όλη την ώρα.
Τώρα, πέρα από όλα αυτά, υπάρχουν και καταστάσεις στις οποίες θα βρεθούμε από επιλογή μας.
Για παράδειγμα, αν εγώ πάω σε ένα επικίνδυνο hike επειδή επιμένει ο φίλος μου, και κατά τη διάρκεια αυτού εγώ πέσω από έναν λόφο και σπάσω το μισό μου σώμα, ποιος φταίει; Φταίει ο φίλος μου; Θα έλεγα ότι έτσι θα αισθανόμουν σίγουρα. Αλλά στην πραγματικότητα φταίω εγώ, καθώς ο ενήλικας άνθρωπος έχω την ευθυνη των επιλογών μου και των πράξεων μου, ασχέτως αν επηρεάστηκε η κρίση μου από κάποιον άλλον.
Τέλος, μια άλλη κατάσταση είναι να βρεθούμε κάπου χωρίς την επιλογή μας.
Παράδειγμα, κάποιος να μπει σπίτι μας και να μας ληστέψει. Προφανώς, δεν φταίμε εμείς αν συμβεί αυτό. Όμως αυτός ο κίνδυνος υπάρχει πάντα, όλοι τον γνωρίζουμε, είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο, άνθρωποι κλέβουν για διάφορους λόγους. Προσπαθούμε να μειώσουμε τις ληστείες ως κοινωνία, αλλά αναγνωρίζουμε ότι γίνονται και ότι πρέπει κάπως να προστατευτούμε. Τι κάνουμε σε αυτές τις περιπτώσεις; Καταρχάς κλειδώνουμε τις πόρτες. Αν αφήσεις την πόρτα σου ανοιχτή και μπει κάποιος, μπορεί να ακούσει "γιατί δεν κλείδωσες την πόρτα σου;" αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τον κατηγορούν. Σημαίνει ότι απλά είναι κοινή λογική ότι υπάρχει αυτο ο κίνδυνος και καλό είναι να προστατευόμαστε και όχι να το παίζουμε μόνο θύματα. Άλλοι βάζουν πόρτες ασφαλείας, άλλοι παίρνουν συναγερμούς, άλλοι παίρνουν σκύλο κλπ.
Προφανώς, υπάρχουν ενδιάμεσες καταστάσεις σε όλα τα παραπάνω. Που δεν ειναι τόσο clear οπως τα παραπάνω. Μπορεί μια γυναίκα να είναι σε φαινομενικά καλή σχέση και μετά από χρόνια ο άνδρας να γίνει καταχρηστικός και βίαιος και εκεί η κοινωνία πρέπει να σταθεί στο πλαί της.
Αλλά στις συζητήσεις που κάνουμε φαίνεται να τα βλέπουμε όλα πολύ επιφανειακά και με πολύ binary τρόπο, που με κάνει να αναρωτιέμαι γιατί έχουμε σταματήσει να χρησιμοποιούμε τα brain cells μας. Για παράδειγμα, δεν θα έλεγα ποτέ στην μάνα/αδερφή/κόρη μου να περάσει βράδυ μονη της από επικίνδυνες γειτονιές της Αθήνας. Όχι επειδή είμαι μισογύνης, όχι επειδή δεν θέλω να μπορούν να το κάνουν, όχι επειδή δικαιολογώ τους ληστές ή τους βιαστές, αλλά επειδή ξέρω, ότι αυτήν την στιγμή, θα ήταν ανεύθυνο να το κάνω, και αυτό που θα κάνω είναι ότι θα προσπαθήσω μελλοντικά να συμμετέχω ώστε να φτιάξω μια πιο ασφαλή κοινωνία.