Θα ήθελα να γνωρίσω προσωπικά έναν άνθρωπο που σε μια ερωτική σχέση δίνει μόνο και δεν περιμένει – ζηταει - ελπίζει τίποτα, παρόλο αυτά είναι πανευτυχής.
Δίνεις φροντίδα επειδή νιώθεις την ανάγκη να μοιραστείς την ενέργειά σου με το αγαπημένο πρόσωπο. Ναι, περιμένεις κάτι: Να δεις να ζωγραφίζονται πάνω στη μορφή του τα χρώματα της χαράς και της ικανοποίησης. Να νιώσεις ότι η προσφορά σου, το αγαπημένο σου πρόσωπο, το βοηθάει να εξελιχθεί, να "επιστρέψει απαλά πίσω στον εαυτό του"...
Είναι ένα είδος προσφοράς αυτό από πλευράς του: Το να εκτιμά χωρίς εκλογικεύσεις τη δική σου προσφορά απλά και μόνο επειδή είναι ακριβώς αυτό που του έλειπε.
Κάτι παίρνεις λοιπόν και σε αυτή την περίπτωση...
Υπάρχει άλλωστε τίποτα χειρότερο από το να νιώθεις μέσα σου την ενέργεια να ξεχειλίζει, να έχεις τόσα πολλά να δώσεις αλλά να μην είναι αυτά που χρειάζεται το αγαπημένο πρόσωπο;...
(το γράφεις κι εσύ αν έχω καταλάβει καλά, στο πόστ σου
)
Όταν κάνει κανείς έρωτα, (αφού θέλετε να το περιορίσουμε στις καθαρά ερωτικές σχέσεις) είναι εύκολο να έρθει σε οργασμό, μόνο και μόνο νιώθοντας τον οργασμό του συντρόφου του. Ποιός έχει δώσει και ποιός έχει πάρει; Και τι σημασία έχει τελικά;
Αυτά τα θέματα όσο περισσότερο τα εκλογικεύεις, τόσο περισσότερο απομακρύνεσαι από την ουσία τους... Ό,τι ορίζουμε με απόλυτους ορισμούς τελικά το σκοτώνουμε.
Σε αυτή την περίπτωση μιλάμε για ουτοπία ή για κλινική περίπτωση χαμηλής αυτοπεποίθησης?
Αλήθεια νιώθεις το ίδιο για κάποιον που τελεί μια ηρωική πράξη; (Σώζει ας πούμε ένα παιδί από ένα αυτοκίνητο που έρχεται, διακινδυνεύοντας τη ζωή του). Κλινική περίπτωση χαμηλής αυτοπεποίθησης η ανιδιοτελής προσφορά;
