Λοιπόν...
Αν κάποιος είχε τις απόψεις της 2ης και 3ης κατηγορίας, θα με χαλούσε αλλά από την αλλη θα σκεφτόμουν ότι κάποια στιγμή θα είχε ανάγκη και θα άρχιζε να δουλεύει. ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι ένα τέτοιο άτομο δεν πρόκειται να το βοηθούσα οικονομικά.
Αν κάποιος είχε τέτοια οικονομική άνεση, σαν την 1η περίπτωση, ώστε να μη χρειαζόταν να δουλέψει, θα τον ζήλευα

.
Είχα σκεφτεί αρχικά ότι αν κέρδιζα ΠΟΛΛΑΑΑΑ λεφτά σε κάποιο τυχερό παιχνίδι, θα έκανα κάποιες επενδύσεις με αυτά ώστε να μην τελειώσουν, αλλά συνεχώς να αυξάνονται και θα δούλευα σε κάποια δουλειά μέχρι να βαρεθώ και να φύγω και όταν θα βαριόμουν να κάθομαι θα έψαχνα για άλλη δουλειά (ή όταν υπήρχε πίεση από το χώρο εργασίας, θα αντιδρούσα χωρίς να σκέφτομαι τις συνέπεις κλπ κλπ - πράγμα πολύ ανακουφιστικό

). Αυτό το συζητούσα με κάποιο συνάδελφο μια μέρα, αλλά ακριβώς την ίδια μέρα συνέβη κάτι στη δουλειά που με έκανε να αναθεωρήσω και να πω ότι, και όλα τα λεφτά του κόσμου να έχω, δεν πρόκειται να δουλέψω ΠΟΤΕ για κάποιον άλλον

.
Από την άλλη, τώρα που βρίσκομαι σε μια διαρκή κατάσταση χαλάρωσης, πρέπει να ομολογήσω ότι είναι υπερβολικά ΒΑΡΕΤΟ να κάθεσαι όλη μέρα. Βέβαια αν ήμουν μεγάλη σε ηλικία και κουρασμένη από τη ζωή θα περίμενα πώς και πώς να γίνει έτσι η ζωή μου

.
Οπότε τελικά, αν είχα λεφτά σαν την 1η περίπτωση, θα κοίταζα να κάνω ό,τι με ενδιαφέρει (κυρίως ταξίδια) και να καταναλώνω την ενέργειά μου σε πράγματα που θα με ικανοποιούσαν (π.χ. μια επιχειρηματική προσπάθεια ή εθελοντισμός κλπ κλπ).