@Heptamer αρχικά χαίρομαι πολύ που σε ξαναβλέπω στο φόρουμ.
Spoiler
Παρεμπιπτόντως, αν έχεις επαφή με τη mindcircus, θα ήθελα πολύ να της πεις να έρθει στο φόρουμ!
Στο θέμα μας, λες οτι αντιτίθεσαι στο να ζητούν οι ομοφυλόφιλοι δικαιώματα στις κοινωνικές παροχές γιατί αυτό ανοίγει την πόρτα ας πούμε για να αρχίσουν να ζητάνε κι άλλες ομάδες δικαιώματα. Οκ καταλαβαίνω. Θέλω όμως να σε ρωτήσω και να μού απαντήσεις με το χέρι στην καρδιά:
Εσύ, αν ήσουν ομοφυλόφιλος, θα σε κάλυπτε αυτή η αιτιολόγηση ώστε να ΜΗΝ διεκδικήσεις κοινωνικά δικαιώματα; Γιατί εγώ είμαι σίγουρη οτι δε θα το αποδεχόσουν και θα μαχόσουν για αυτά. Μήπως λοιπόν είναι εύκολο να καθόμαστε στην ασφάλεια των πλήρων δικαιωμάτων μας και να απορρίπτουμε διεκδικήσεις δικαιωμάτων για μειονότητες; (άσε που δεν έχουμε καν το δικαίωμα γιατί ο νομοθέτης αποφασίζει αλλά έστω, για χάρη της συζήτησης).
Χαιρομαι που χαιρεσαι, αλλα δεν ξερω γιατι.
Εχω επαφη με τη mindcircus. Απ οσο ξερω, εχει ενοχληθεί από καποια πραγματα εδώ και για αυτό αποφασισε να αποσχει.
Θα της μεταβιβασω το αιτημα σου, αλλα μην τρεφεις και πολλες ελπιδες.
Θα το ξαναπω: αντιτίθεμαι στις παροχες προς τους ομοφυλοφιλους όχι επειδή ΘΑ γλυκαθουν και οι άλλες ομαδες (αυτό είναι για μενα αυτονοητο), μα γιατι δεν τους θεωρω καταλληλους για αυτές. Το ότι θα χτυπησουν την πορτα κι αλλοι δεν είναι κινδυνολογια, μα κατι ρεαλιστικα ουτοπιστικο.
Το πιο πιθανο είναι να ισχυε αυτό που λες, γιατι όταν αισθάνεσαι ότι αδικεισαι, σαφως και διεκδικείς. Και αλλωστε σε μια ευνομουμενη, ευλογου πλουραλισμου κοινωνια, οι μειοψηφιες οφειλουν να διεκδικουν. Επειδή όμως πρεπει να ισχυουν ισορροπιες, θα πρεπει να είναι παντα κατανοητο πως υπαρχουν
ορια στο εφικτ ο. Άλλο η
νομιμη προσδοκια και άλλο το
τι μας αξιζει.
Η δικη μου θεωρηση, προβλεπει πως εν προκειμενω, δε μπορουμε να λειτουργήσουμε με τυς
σεξουαλικε ς διακριτοτητες οπως το κανουμε με τις αλλες
κατασκευασμένες μας τέτοιες. Οι ομοφυλοφιλοι μπορουν μονο να γινουν
θεσμοθετημενη ανισοτητα,για την οποια θα πρεπει να ασκηθεί
διανεμητικη και όχι
διαδικαστικη δικαιοσυνη, που θα επιφερει το
εφικτα βελτιστο. Το οποιο, κατά την αποψη μου δεν είναι η εξισωση. Δε μιλαμε για καποια
εμφυλη (όπως πχ. η καταπιεση γυναικων ή παλαιοτερα η δουλεια) κοινωνικη διακριση, που μπορει να αντιμετωπιστει εξισωτικα με τα υπαρχον νομικο οπλοστασιο, αλλα για
νορμικη, για κατι δηλ που δεν αφορα τον ανδρα η τη γυναικα ως
φυλο , αλλα ως σεξουαλικη νορμα, κατι που κατα την ταπεινη μου αποψη φερνει στα ορια την πολιτικη αντιληψη περι δικαιωματων.
O
πλουραλισμος ιδεων , πεποιθήσεων, αξιων καθε ειδους κλπ είναι σαφως καιριο συστατικο μιας ευνομουμενης κοινωνιας, αλλα εδώ μιλαμε για
πλουραλισμο νορμων , κατι που δε μπορει να αντιμετωπιστεί με τοσο απλο σκεπτικο. Ιδεες, αξιες κλπ υπαρχουν πολλες και ολες (οφειλουν να) ασκουνται ελευθερα κατω από την ιδια κατοχυρωτικη ομπρελα, αλλα η κυρια σεξουαλικη νορμα είναι μια - η τουλ. ηταν. Η προσθηκη μιας (ισοτιμης) δευτερης, δεν αντιμετωπίζεται απλα με επικληση ισονομίας-ισοτιμίας, αλλα με επαλληλη συναινεση στο εφικτο.
Στις κοινωνιες υπαρχουν (και συντηρούνται και προστατεύονται σαφως) επιτρεπτες ανισοτητες για συγκεκριμένους λογους.
Και βεβαια, στα πλαισια της ευνομιας, δεν είναι θεμιτο και σωφρον να χρησιμοποιούμε την κρατικη εξουσια για να αξιωσουμε την αποδοχή η τη συμμορφωση με τα συμφεροντα μας.
Ο νομοθέτης δεν αποφασιζει ερημην μας ουτε είναι θεϊκη αυθεντια. Η εξουσια του ειναι δοττη. Είναι εξ ορισμου η αθροιζομενη προσωπικη εξουσια του καθενος μας. Είναι εκει, για να διασφαλιζει το δικαιο, όπως αυτό εχει συνομολογηθει (πως θα ακολουθειται) από ολους. Θα πρεπει να γινει όμως κατανοητο, πως - επειδη με τις συγκεκριμενες διεκδικήσεις, δοκιμάζονται τα ορια του ρεαλιστικα εφικτου -, υπαρχουν και ορια στο εφικτο.
Τώρα όσον αφορά τις υιοθεσίες καταλαβαίνω το επιχείρημα οτι τα παιδιά χρειάζονται και αντρικό και γυναικείο πρότυπο.Όμως μιλάμε για παιδιά που ζούν σε ιδρύματα και δεν έχουν κανένα.Είναι πολύ λεπτό ζήτημα και θέλει προσοχή,άλλωστε ούτε σε ετεροφιλόφυλα ζευγάρια δίνονται με ευκολία και χωρίς έλεγχο.Παρατηρώ όμως οτι οι περισσότεροι σοκάρονται στη σκέψη οτι οι ομοφιλόφυλοι μεγαλώνουν παιδιά,όμως είναι μια πραγματικότητα.Δεν σημαίνει οτι είναι στείροι,μπορούν να τεκνοποιήσουν είτε φυσικά είτε με την βοήθεια της επιστήμης.Αυτά τα παιδιά δεν φταίνε σε τίποτα να στιγματίζονται κοινωνικά επειδή κάποιοι δεν συμφωνούν με τις επιλογές των γονιών τους.Ούτε έχει δικαίωμα κανείς να τους πεί γιατί υπάρχουν.Εμένα πάντως αυτό που με προβληματίζει με τα σημερινά δεδομένα είναι τι συμπεριφορά θα έχουν αυτοί που προέρχονται απο την παραδοσιακή μορφή οικογένειας απέναντι σε αυτά τα παιδιά.
Κατ εμε, στο θεμα της υιοθεσίας, οι ομοφυλοφιλοι δε μπορουν να αξιωνουν ένα κοινωνικο "προϊον"/αγαθο
(όπως είναι τα παιδια) από τη στιγμη που
δεν (μπορουν να) το παραγουν (αλλα το παραγουν αλλοι) . Ουτε μπορούμε να δεχτούμε πως θα μας αποσυμφορησουν τα ιδρυματα, αρα η κοινωνια ωφελείται. Ουτε πως ειναι καλη ευκαιρια να το κανουμε, για να αποκτησουμε στατιστικα δεδομενα για το μελλον. Δεν το θεωρω καλο deal.
Και αν - λεμε τωρα - τα στατιστικα του μέλλοντος δειξουν πως δεν ηταν και τοσο καλη ιδεα, τι θα κανουμε? Θα τους παρουμε τα παιδια πισω? Ότι αναβαθμίζεται, σπανίως η ποτε δεν υποβαθμίζεται. Αλλα πιθανον στο προσεχες μελλον αυτό θα λυθει, με τις εργαστηριακες γεννησεις στις οποιες θα προσφευγουν οι παντες.
Η ενσταση μου έγκειται στο ότι αν συνομολογήσουμε πως το παιδι εχει αναγκη δυο πρότυπα (ατυπα το εχουμε κανει, αφου από καταβολης κοινωνιων, το παιδι εισπραττει δυο) ΚΑΙ τις διαφορετικες (όπως εγω διατείνομαι, γιατι τα δυο φυλα είναι διαφορετικα και ψυχικα) αγαπες (ανδρικη και γυναικεια), προκειμενου να μεγαλωσει, δε μπορω να φανταστω - για να μιλησω με συμβολα -, πως μια αγαπη ΑΓ (η ΓΑ - ανδρικη και γυναικεια) μπορει να αντισταθμιστεί-εξισορροπιστει από το "μπούκωμα" του με ΑΑ (διπλη ανδρικη αγαπη) η ΓΓ (διπλη γυναικεια), μιλωντας παντα στα πλαισια της πυρηνικης οικογενειας, γιατι αυτό προϋποθέτει πως οι δυο αγαπες είναι ιδιες και αρα η μια μπορει να αφαιρεθεί. Κατ εμε, αυτά δε μπορουν να μπουν στη ζυγαρια - γιατι αν γινοταν, τα παιδια μεχρι σημερα θα μεγαλωναν αποκλειστικα με τον ένα γονεα, αρα ο πυρήνας της οικογενειας (εφόσον θα υφίστατο τετοια) θα ειχε ένα πρωτονιο και όχι δυο.
Οι απαράδεκτες συμπεριφορες θα αλλαξουν. Γιατι θα πρεπει να ευθυγραμμιστουν με την νομιμοτητα, όταν και σε οποια μορφη αυτή επελθει.
1. ετσι πιστευω πως ενα τετοιο παιδι θα εχει περισσοτερα ερεθισματα εικονες παραδειγματα για να γινει ομοφυλοφιλο αρα υπαρχει διογκωση του πληθους των ομοφυλοφιλων ανθρωπων,
2. Επισης επειδη πολυς κοσμος μιλαει για προοδο και οτι πρεπει να ενστερνιστουμε προοδευμενα προτυπα δυσης, αν λυσουμε ολα τα στοιχειωδη προβληματα που βασανιζουν το βιασμενο κορμι αυτης της χωρας.. μπορει μετα να ερθει σειρα να ασχοληθουμε και με ζητηματα σαν και αυτο.
Ναι θα μου πειτε αν δεν ηθελα ας μην απαντουσα, αλλα νομιζω πως υπαρχουν αλλα βασικα προβληματα στη χωρα μας να μας απασχολουν παρα αυτο.
1. Θα εχει μπροστα του δυο νομιμοποιήσεις, από τις οποιες θα μπορει να διαλεξει. Και δε μπορούμε να παραβλεψουμε και έναν καποιο ανταγωνισμο που εν γενει υπορρητα θα λαβει χωρα, όταν οι ομοφυλοφιλοι εντελως αθωα και φυσιολογικα θα "ωθησουν"/πειθαναγκασουν το παιδι να παρει τη νορμα τους και φυσικα ΚΑΙ οι ετεροφυλοι το ιδιο, ασχέτως της ροπης που θα εχει το παιδι. Οποτε, εξαιτίας της επιλογης, η ομοφυλοφιλια θα αυξηθεί. Το θεμα είναι ΠΟΥ το συστημα θα ισορροπησει ή εάν τα ποσοστα ομοφυλοφιλιας γινουν καποια στιγμη κοινωνικως "ανεπίτρεπτα" - και ποιος και πως θα το ορισει αυτό και πως θα διευθετηθεί -, η ακομη και επικινδυνα για την ετεροφυλη νορμα, καθιστώντας την εν γενει προστατευομενη μειοψηφια.
2. Σαφως και πρεπει να υπαρχουν προτεραιότητες, αλλα όταν καποια προβλήματα εμφανίζονται ασφυκτικα και οι καιροι είναι "καταλληλοι", θα πρεπει να γινεται διαχειριση τους. Οι κοινωνιες συνηθως ασχολούνται με "βολικες" προτεραιότητες,
διαχειριζόμενες το φλεγον "σημερα" και δευτερευόντως (και αν) με τα γενικοτερα συσσωρευμενα φορτια αδικιας.