στο θέμα του γάμου είμαι και εγώ υπέρ, για τους γνωστούς λόγους που αναφέρθηκαν πιο πριν.
στο θέμα της υιοθεσίας όμως, αν και είμαι και εγώ γκει, δηλώνω κατά...και όχι επειδή θα στιγματιζόταν το παιδί και θα το κορόιδευαν μόνο...
ας υποθέσουμε για λίγο ότι ζούμε σε μία ιδανική κοινωνία όπου οι γκέι δεν αντιμετωπίζουν κανέναν ρατσισμό, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με αυτούς, κανένα εμπόδιο στο να παντρευτούν και ότι όλα είναι ωραία και ρόδινα, και ότι ένα ζευγάρι γκέι ανδρών αποφασίζει να υιοθετήσει ένα παιδάκι...
Κατά την ταπεινή μου άποψη, δεν πρέπει να στερούμε στο παιδί με κανέναν τρόπο καμμία από τις δύο γονικές φιγούρες (πατέρας-μητέρα) είτε μέσω ενός διαζυγίου, είτε μέσω του θανάτου ενός εκ των δύο, είτε με την υιοθέτηση του παιδιού από ένα ζευγάρι ομοφυλοφίλων...και θεωρώ ότι ειδικά το μητρικό πρότυπο δεν πρέπει με κανέναν τρόπο να το στερήσουμε (το ότι η μητέρα παίζει τον σημαντικότερο ρόλο, τουλάχιστον κατά την πρώιμη παιδική ηλικία το λέει η φύση, όχι εγώ. Υπάρχει το λεγόμενο μητρικό ένστικτο, μιά ενστικτώδης αγάπη δηλαδή προς το παιδί την οποία ο άντρας δεν μπορεί να υποκαταστήσει με κανένα τρόπο, όσο θηλυπρεπής και να είναι)
Φυσικά θα μου πείτε ότι υπάρχουν μονογονεικές οικογένεις με έναν μόνο πατέρα ή μητέρα όπου το παιδί βγαίνει φυσιολογικό και κανονικές οικογένειες με δύο γονείς όπου το παιδί βγαίνει σκάρτο, όπου οι γονείς του δεν το αγαπούσαν κτλ κτλ.
Το θέμα είναι ότι στις μονογονεικές οικογένειες οι πιθανότητες το παιδί να έχει δυσκολίες στην ψυχολογία του και να νιώθει ότι κάτι έχει στερηθεί στη ζωή του που το απολαμβάνουν οι υπόλοιποι είναι πολύ περισσότερες απο τις αντίστοιχες πιθανότητες όταν το παιδί ζέι σε μια νορμάλ οικογένεια με δύο γονείς (ετεροφυλους). Το ίδιο λοιπόν θα συμβαίνει, νομίζω, και με τους ομοφυλόφιλους γονείς καθώς κατουσία δεν έχει διαφορά το να μεγαλώνεις με 2 πατέρες από το να μεγαλώνεις με έναν, διότι πρώτον είτε έχεις έναν πατέρα είτε 25 το μητρικό πρότυπο πάντα απουσιάζει (το ίδιο και με τα λεσβιακά ζευγάρια), και δεύτερον μόνο ο ένας γίνεται (στην καλύτερη περίπτωση) να είναι βιολογικός (μεσω μιας παρένθετης μητέρας), ο άλλος δεν θα έχει καμία φυσική έλξη προς το παιδί..
Για να το θέσω με δυο λόγια, εννοείται πως θα υπάρξουν και περιπτώσεις που το παιδί δεν θα έχει δυσκολίες στο να μεγαλώσει κανονικά απο δύο ομοφυλόφιλους γονείς, θεωρώ όμως πως στις περισσότερες των περιπτώσεων, ακόμα και αν το ζευγάρι αγαπάει το παιδί και είναι αγαπημένο μεταξύ του, το παιδί θα υποβληθεί σε μια σοβαρή ψυχολογική δοκιμασία στα παιδικά του χρόνια η οποία του είναι παντελώς αχρείαστη και που πιθανώς να το σημαδέψει ψυχολογικά με πολλούς και διαφόρους τρόπους.
Και όλα αυτά αν το ομοφυλόφιλο ζευγάρι παραμείνει μαζί (δεν θα μπω σε περιπτώσεις που μπορεί να χωρίσουν, ή να έχουν διαμάχεις)
.
Πρόκειται για ένα πολύ μεγάλο ρίσκο η όλη αυτή υπόθεση όπως το βλέπω, και εγώ προσωπικά δεν θα διακινδύνευα το μέλλον του παιδιού μου μόνο και μόνο για να ικανοποιήσω τον εγωισμό μου και την επιθυμία μου να κάνω παιδί, κάτι τέτοιο το θεωρώ ανεύθυνο...Ναι βέβαια, μπορούμε κιόλας να κρεμάμε μωρά από μπαλκόνια και να τα αφήνουμε μόνα τους να περάσουν το δρόμο και στο τέλος να βγουν μια χαρά φυσιολογικά και ακεραια.....Δεν υπάρχει όμως μια πολύ μεγάλη πιθανότητα να τραυματιστούν για μια ζωή ??? Άρα τι θα κάνεις, θα το αφήσεις να περάσεις μόνο του απέναντι ή όχι? Νομίζω θα προτιμούσα να μην το άφηνα καθόλου
