Αρχική Δημοσίευση από Skeftomilos:
- ...το δίκαιο είναι αυτό που ορίζουν οι νόμοι.
- ...οι νόμοι δεν αποδίδουν πάντα δικαιοσύνη.
Πρέπει νομίζω να ξεκαθαρίσουμε τη σχέση νόμου και δικαιούνης. Αν σχετίζονται μεταξύ τους, ποιο εκπορεύεται από ποιο;
Φυσικα και σχετιζονται μεταξυ τους και η σχεση τους θα λεγα οτι ειναι:
δικαιοσυνη v1 -> νομοι -> δικαιοσυνη v2
Και αυτο δεν ειναι φαυλος κυκλος γιατι η δικαιοσυνη εχει δύο εννοιες.
πχ απο το λεξικό που αναφερθηκε προηγουμενως:
Αρχική Δημοσίευση από kynofilos:
Eίπα να κοιτάξω πάλι το λεξικό!
Δίκαιο = σύνολο κανόνων που ρυθμίζουν αναγκαστικά την κοινωνική συμβίωση Δικαιοσύνη = 1. η ιδιότητα του δίκαιου 2. Δίκαιη κρίση
'Δικαιοσυνη' ειναι το τι 'θεωρουμε' σωστο και δικαιο (και άρα και τι ειναι λαθος και άδικο). Δηλ οι ηθικοι κανονες. (πχ όλοι εχουν δικαιωμα στη ζωή, και άρα κανεις δεν κανει να σκοτώσει καποιον άλλο). Αρα η εννοια εδώ ειναι "η ιδιοτητα του δικαιου". Αυτο που λεμε "το κοινο περι δικαιου αισθημα".
'Νόμοι' ειναι η κωδικοποιηση των ηθικών μας κανονων. πχ "Ου φονευσεις" ή οπως οριζεται πιο λεπτομερως το συγκεκριμενο αδικημα στον ποινικό κωδικα. (αδικ-ημα -> άδικο-> μή δικαιο)
'Δικαιοσυνη' ειναι επισης η πρακτική τηρηση των κωδικοποιημενων ηθικών κανονων (δηλ των νομων) στην πραξη. Δηλ στο δικαστηριο. Άρα, εισαι υποπτος οτι σκοτωσες ? (Δηλ. υπάρχουν ενδειξεις οτι διεπραξες παραβαση του συγκεκριμενου ηθικού κανονα?). Πας δικαστηριο, και αν αποδειχθεί οτι οντως το επραξες αυτο (δηλ κριθεις ενοχος) πας φυλακή (Η τιμωρια για για την παραβαση του κανονα). Αρα εδω η δικαιοσυνη ειναι με την έννοια της [δικαιης] κρισης.
Αρα οταν λεμε, "θα καταφυγω στη δικαιοσύνη" ή "αποδοθηκε ή οχι δικαιοσυνη" ανφερομαστε στην 2η εννοια (την πρακτικη εφαρμογη των 'κανονων' απο το δικαστηριο).
Αρχική Δημοσίευση από Skeftomilos:
- ...οι νόμοι δεν αποδίδουν πάντα δικαιοσύνη.
Οταν αισθανομαστε οτι δεν υπαρχει δικαιοσύνη, ή δεν αποδοθηκε δικαιοσυνη τελικα (συνηθως σε καποιο συγκεκριμενο θεμα) συμβαινει ένα εκ των δύο:
α. Ή πιστευουμε οτι οι νομοι δεν εφαρμοστηκαν σωστα.
β. Ή πιστευουμε οτι οι νομοι ειναι λαθος (κατα την προσωπικη μας αποψη).
Αρα το οτι "οι νομοι δεν αποδίδουν πάντα δικαιοσύνη" μπορει να ισχυει μονο στην περιπτωση α, αφου εξ'ορισμου οι νομοι και οριζουν και οριζονται απο την 'δικαιοσυνη'. (ηθικες αξιες και εφαρμογη ηθικων κανονων στην πραξη)
Στο α. συνηθως δεν υπαρχει προβλημα (και αν υπαρξει μπορει να αντιμετωπιστεί), αρα συνηθως το 'προβλημα' ('αισθανομαστε' οτι δεν υπαρχει/δεν αποδιδεται δικαιοσυνη) αφορα το β. δηλ διαφωνουμε με τον νομο. (αρα δεν φταιει το δικαστηριο αφου δεν 'αδικησε' κανεναν. Το δικαστηριο εκρινε με βαση το ισχυον νομικό πλαισιο (ΑΡΑ με βαση το ισχυον ηθικο πλαισιο). Αρα διαφωνουμε εν μερει με το πλαισιο
αυτο καθε αυτο (με το συγκεκριμενο νομο, διαταγμα, αρθρο κλπ),
και οχι με την διαδικασια εφαρμογης του στην πραξη. (πχ ενα ακραιο παραδειγμα καταδικη γυναικών σε θανατο δια λιθοβολισμου στην Νιγηρια. 'Αδικια' λεμε. Αλλα βασικα δεν μας φταιει το δικαστηριο για την καταδικη, αλλα το νομικό πλαισιο το οποιο το δικαστηριο καλειται να εφαρμόσει).
Γενικα ο καθενας εχει το δικό του σετ ηθικων αξιων και αρχών
και σπανιως αυτο ταυτιζεται
πληρως με το αντιστοιχο 'σετ' καποιου άλλου. Αλλα για να μπορεσει να λειτουργησει μια οργανωμενη κοινωνια, πρεπει να υπαρχει ενα συγκεκριμενο και επισημο σετ ηθικων αρχων που πρεπει να ειναι αποδεκτο απο όλους. (και βασικα επιβάλλεται). Το επισημο σετ λοιπον (αυτο που εφαρμοζεται στην πραξη) το αποφασιζει η πλειοψηφια (σε μια δημοκρατια τουλαχιστον) και ισχυει για ολους ανεξαιρετως. Και επειδη οι ηθικες αξιες μιας κοινωνιας αλλαζουν με την παροδο του χρονου, αλλάζουν και οι νομοι. Εκ των πραγματων οι νομοι αντικατοπτριζουν την ηθικες αξιες της συγκεκριμενης κοινωνιας τη συγκεκριμενη χρονικη στιγμη. (Και η γενικη ταση ειναι οτι καλυτερυουν, και γινομαστε πιο ισοι και πιο ελευθεροι με την παροδο του χρονου. Ειναι αυτο που λεγεται 'διευρυνση του ηθικου μας κυκλου': του κυκλου που περιλαμβανει τους ανθρωπους που θεωρουμε οτι εχουν ισα δικαιωματα με εμας)
Επισης οι κοινωνιες της Δυσης ειναι παρομοιες, (λογω ιστοριας, πολιτισμου, θρησκειας & επισης γεωγραφικα κοντα που επιτρεπει αλληλεπιδρασεις) αρα και οι αντιληψεις τους για το τι ειναι σωστό και τι λαθος ειναι παρομοιες) και αρα πχ δεν λιθοβολουμε ποτε κανεναν. Επισης αν συγκρινουμε Ευρωπαικες χωρες μεταξυ τους ειναι πιο παρομοιες απο οτι πχ με τις ΗΠΑ (αν και με τις ΗΠΑ ειναι πιο παρομοιες απο οτι με τη Νιγηρια, Ινδια, κ.ο.κ.). Ακομα και στην ιδια χωρα ομως, δεν θα συμφωνουν ολοι για ολα. Αρα οταν συζητουμε για ενα θεμα για το οποιο εμεις προσωπικα εχουμε διαφορετική αποψη απο αυτην που εχει η επισημη πολιτεια (δηλ το προσωπικό μας σετ ηθικων αρχων διαφερει απο το επισημο σετ ηθικών αρχων (του κρατους δηλ της πλειοψηφιας) αισθανομαστε οτι υπαρχει 'αδικια'. [Παρενθεση: οι υφισταμενοι νομοι, δεν αντικατοπτριζουν παντα την πλειοψηφια, συνηθως γιατι υπαρχουν παλιοι & αναχρονιστικόι νομοι οι οποιοι δεν εχει τυχει να αλλαξουν, ενω η πλειοψηφια πλεον διαφωνει με τον συγκεκριμενο νομο (διοτι αντικατοπτριζει τις ηθικες αξιες της πλειοψηφιας της κοινωνιας πριν απο πχ 50 χρονια, και η πλειοψηφια σημερα εχει άλλη αποψη. Πως λεμε 'αλλαζουν οι καιροί'..)] Ασχετως με τους μπαγιατικους νομους που εχουν απλως ξεμεινει (κακως βεβαια) συνηθως οταν διαφωνουμε και εχουμε άλλοι αποψη για ενα θεμα απο την 'επισημη', πιεζουμε με διαφορους τροπους την πολιτεια (την βουλη δηλ, αφου αυτη νομοθετει και βασικα την κυβερνηση αφου αυτη εχει την πλειοψηφια στη βουλη) να αλλαξει το 'επισημο σετ ηθικών αρχων' στο συγκεκριμενο σημειο/θεμα και να το κανει ιδιο με το δικο μας.
Αρα, υπαρχει δικαιοσυνη ? Και ναι, και οχι. Ναι, για στις πολιτισμενες και οργανωμενες δυτικες κοινωνιες τουλαχιστον, η δικαιοσυνη (δικαστηριο) λειτουργει σωστα (πανω-κατω εφαρμοζει πιστα τους νομους, αμεροληπτα) (και πχ δεν απειλει καποιος μαφιοζος τον δικαστη). Και οχι, γιατι στο θεμα του τι εναι σωστο και λαθος (επισημο σετ ηθικων αξιων) δεν συμφωνουμε παντα ολοι. Υπαρχουν περιπτωσεις δηλ. που αυτο που λεμε 'το κοινο περι δικαιου αισθημα',
δεν ειναι κοινο. Αρα στα σημεια που ο καθενας μας διαφωνει θεωρουμε οτι δεν υπαρχει 'δικαιοσυνη'. Διαφωνουμε δηλ σε θεματα αρχης (Τι ειναι δικαιο και τι οχι) και οχι πρακτικης εφαρμογης. Υπο αυτην την εννοια απολυτη δικαιοσυνη δεν μπορει να υπαρξει γιατι ποτε δεν θα συμφωνουνε ολοι σε ολα και αρα ολο και καποιος διαφωνει με τις 'επισημες ηθικες αρχες' για καποιο θεμα... Και το προβλημα ειναι οτι η λυση 'της πλειοψηφιας' (αφου δεν συμφωνουμε ολοι, ας υιοθετησουμε την αποψη την αποψη με την οποια συμφωνουν οι περισσοτεροι) δεν ειναι παντα η σωστή. Ακομα και ιστορικα αν το δουμε το ΄σωστό' καποιας παλαιοτερης κοινωνιας αποδειχθηκε οτι ηταν 'λαθος'. Και ομως η πλειοψηφια εκεινης της εποχης θεωρουσε οτι ήταν σωστο. Και δεν λεμε σημερα οτι για τοτε 'ήταν σωστο'. Παλι 'λαθος' ητανε, και εμεις το διορθωσαμε...
