Εγώ πάντως το λέω άπο άποψη ωρών.
Σε εμάς:
Δουλεύεις 8 ώρες όπως είναι και το νόμιμο.
Έχεις μία ώρα διάλειμμα για να φας.
-9 ώρες
40 λεπτά τουλάχιστον να πας.
40 λεπτά να γυρίσεις.
-10.5 ώρες
Και αυτό είναι το νορμάλ.
Υπερωρίες που ενδεχομένως θα σου ζητήσουν.
(και ευτυχώς πληρώνονται ικανοποιητικά)
-11.5 ώρες
-12.5 ώρες
-13.5 ώρες
...
Θεωρώντας ότι χρειάζομαι 7 ώρες ύπνο και λαμβάνοντας υπόψη την ευοίωνη περίπτωση (σχεδόν μηδέν υπερωρίες).
Έχω κατά μέσο όρο 11.5+7=18.5 ώρες απασχολημένες.
Δεδομένου ότι χρειάζομαι περίπου μία ώρα την ημέρα για μετακινήσεις ανάμεσα σε μετρό σπίτι-μετρό δουλειά και τούμπαλιν έχω 24-19.5=4.5 ώρες ανα ημέρα για να
Φάω κάτι.
Να διαβάσω εφημερίδα.
Να δω φίλους-οικογένεια-φίλο.
Να δω καμία ταινία.
Να διαβάσω κανά βιβλίο.
Να πάω καμία βολτίτσα.
Να πάω στο χορό ή στο γυμναστήριο.
Να μπω στο ίντερνετ.
Να σκεφτώ κάτι διαφορετικό από τα άγχη της δουλειάς.
Να χαλαρώσω.
κοκ
κοκ
Και λες ότι κάτι πρέπει να αλλάξω, από κάπου να κόψω.
Και πολλοί συνάδελφοι επέλεξαν να μετακομίσουν κοντά στη δουλειά (είναι σε προάστειο) για να μη χάνουν τα 40λεπτά στις μετακινήσεις.
Στη συνέχεια μιας και πλήρωναν ενοίκιο, πήρανε και ένα δάνειο για να αγοράσουν σπίτι.
Δάνειο το οποίο θα ξεπληρώνουν για χρόνια οπότε δεν τολμάνε να αφήσουν τη δουλειά αν και κάποιοι δηλώνουν κουρασμένοι γιατί ποιος ξέρει τι καλύτερο θα βρούνε και αν και μένουν σε μέρος που δεν τους αρέσει γιατί είναι κοντά στη δουλειά η οποία έχει αρχίσει να τους κουράζει αλλά δεν ξέρουν αν θα βρούν κάτι καλύτερο.
Δεν είναι λίγο ειρωνικό?
Εγώ πάλι επέλεξα να κόψω τον ύπνο και κουτουλάω τα πρωινά.
Αν παραπάνω έκανα κάποιο λάθος στα μαθηματικά, είναι από αυτό :P
Και για να απαντήσω και πιο συγκεκριμένα στην ερώτηση σου:
Την προηγούμενη μου δουλειά την λάτρευα ως αντικέιμενο, ήτανε ίσως ότι ονειρευόμουνα χρόνια πριν.
Και ενώ μου δόθηκε η δυνατότητα να «ανελιχτώ» κούνησα το μαντήλι μου και τους είπα αντίο.
Γιατί οι ώρες δουλειά δε μετριότανε στα δάχτυλα των τριών χεριών :P
Φαντάζομαι φυσικά ότι υπάρχει και η κατηγορία των ανθρώπων που το πρόβλημα δεν είναι οι ώρες, αλλά ότι το αντικείμενο δεν τους γεμίζει (αλλά ίσως και οι ώρες μαζί).
Και για να σε προλάβω, όχι δεν είναι τόσο εύκολο να βρεις δουλειά που πραγματικά να σου αρέσει ώστε να κάνεις την τομή στη ζωή σου, να σε αμοίβει σωστά και να σε αντιμετωπίζει με αξιοπρέπεια.
Ειδικά στην Ελλάδα...
Εν τέλει, το σχόλιο μου για τη δική μου πραγματικότητα είναι ότι σε ευνουχίζει.
Δε διαννοείσαι να έχεις κοινωνικές ανησυχίες.
Δεν μπορείς να αμφισβητήσεις τίποτα.
Σε καίει περισσότερο αν θα περάσει στην ώρα του το μετρό, παρά ο άστεγος που κοιμάται στις σκάλες του και πόδια τον κλωτσάνε τρέχοντας για να προλάβουν.
Όλο τρέχει αυτή η γενιά.
Εκτός αν τα έχει βρει εύκολα περίπτωση την οποία ζηλεύω.
Είναι πολύ έξυπνα δομημένο το σύστημα.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
