Το πάθος είναι θέμα χημείας, λένε οι ερευνητές. Ο λόγος ύπαρξης του είναι η αναπαραγωγή. Μήπως είναι υπερεκτιμημενο το πάθος στη συζήτηση μας? ( Η άνοιξη θα φταίει
)
Μελετώντας τους ερωτευμένους η
Helen Fisher διαχώρισε τρεις φάσεις.
ΠΡΩΤΗ ΦΑΣΗ, οι ορμόνες. Στην αρχή το ζευγάρι είναι έρμαιο των σεξουαλικών του ορμονών. Τα επίπεδα της τεστοστερόνης στον άντρα και των οιστρογόνων στη γυναίκα αυξάνονται. Η έλξη του ενός προς τον άλλο είναι ακατανίκητη.
ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΑΣΗ, η μέθη. Το αληθινό πάθος ξεκινά κατά τη δεύτερη φάση, η οποία αρχίζει τουλάχιστον μετά από έξι μήνες. Τότε ενεργοποιείται το εγκεφαλικό σύστημα παραγωγής ντοπαμίνης, ουσία που εμπλέκεται και στην αντίδραση του εγκεφάλου στα ναρκωτικά. Αυτή μας ωθεί να επιθυμούμε σφοδρά τον άλλο. Γινόμαστε «τρελοί από έρωτα» διότι στον εγκέφαλό μας μειώνεται η συγκέντρωση σεροτονίνης, η έλλειψη της οποίας μας ωθεί σε βασανιστικές έμμονες σκέψεις. Οι ερωτευμένοι έχουν στο κεφάλι τους μία μόνο σκέψη: τον άλλο. Οι ζώνες του εγκεφάλου που σχετίζονται με τη σωστή κρίση των ανθρώπων δραστηριοποιούνται λιγότερο, και ο άλλος φαντάζει άμεμπτος και χωρίς ελαττώματα. Εν τέλει, οι ερωτευμένοι αρχίζουν να μοιάζουν μεταξύ τους. Πρόσφατες μελέτες κατέδειξαν ότι στις ερωτευμένες γυναίκες τα επίπεδα τεστοστερόνης αυξάνονται, ενώ στους άντρες μειώνονται – σαν να προσπαθεί η ίδια η φύση να μειώσει τις διαφορές στο ζευγάρι. Αυτή η κατάσταση ευδαιμονίας ή του ιδιότυπου παραλογισμού δε διαρκεί πολύ διότι είναι πολύ πιεστική. Σʼ αυτή τη φάση τα επίπεδα υδροκορτιζόνης, ορμόνης σχετικής με το στρες, αυξάνονται, γιʼ αυτό περνάμε στην επόμενη φάση.
ΤΡΙΤΗ ΦΑΣΗ, τα σχέδια. Ο έρωτας αλλάζει. Το πάθος παραχωρεί τη θέση του στα σχέδια και η βιοχημεία περνάει σε δεύτερο επίπεδο. Το σεξ εξακολουθεί να παίζει ακόμα ρόλο-κλειδί. Για να εδραιωθεί μια σχέση συμβάλλουν δύο ορμόνες: η οξυτοκίνη και η βαζοπρεσίνη, οι οποίες απελευθερώνονται κατά τη διάρκεια του οργασμού ή αμέσως μετά. Στη συνέχεια έρχεται ο γάμος και η γέννηση παιδιών. Αν όλα πάνε κατʼ ευχήν, τα επίπεδα υδροκορτιζόνης πέφτουν, ο έρωτας όμως συνεχίζεται.
πηγη:
Focus
Ανώτερο για μένα από αγάπη με πάθος δεν υπάρχει.
Συμφωνώ, είναι όʼτι καλύτερο μπορεί να μας συμβεί στη ζωή. Πρέπει όμως να έχουμε υπόψην ότι κάποια στιγμή ο εγκέφαλος μπορει να σταματήσει να υποστηρίξει τις αλχημείες που κάνουν οι ορμόνες για να νιώθουμε πάθος… Τι κάνουμε τότε? Ψάχνουμε ξανά για παθιασμένη αγάπη ή συμβιβαζόμαστε με την αγάπη μόνο?
