Μήπως λοιπόν και οι γυναίκες είναι το ίδιο επιρρεπείς στις φοβίες που προκαλεί η δέσμευση και εξίσου τρομοκρατημένες με την προοπτική της παγίδευσης;
Η απάντηση και στα δύο αυτά ερωτήματα είναι «και ναι και όχι». Πράγματι, πολλές γυναίκες φοβούνται – ή και τρομοκρατούνται – όταν πρόκειται να δεσμευτούν. Αυτή όμως η υπερευαισθησία τους πάνω στο θέμα δεν τις εμποδίζει απαραίτητα από το να δεσμευτούν, όχι στο βαθμό που εμποδίζει τους άντρες. Γιατί; Επειδή ακόμη και στην περίπτωση που μια γυναίκα φοβάται τη δέσμευση, διακατέχεται παράλληλα και από άλλους φόβους, ανάγκες και συναισθήματα, που την ωθούν προς τη δέσμευση.
Η σημαντικότερη κινητήρια δύναμη που ωθεί τις γυναίκες προς τη δέσμευση είναι το μητρικό τους ένστικτο – η βιολογική ανάγκη του ζευγαρώματος και της αναπαραγωγής. Η επιβίωση των ειδών εξαρτάται αποκλειστικά από τη διαιώνισή τους, μια αποστολή που η μητέρα Φύση έχει αναθέσει πρωταρχικά στις γυναίκες (αναμφίβολα μια σωστή επιλογή). Με ελάχιστες εξαιρέσεις, όλες οι άλλες φοβίες και επιθυμίες ωχριούν μπροστά σε αυτή την πανίσχυρη βιολογική προδιάθεση. Γι’ αυτό το λόγο, ακόμη κι αν μια γυναίκα τρομοκρατείται από την ιδέα της δέσμευσης, η δύναμη του μητρικού ενστίκτου υπερβαίνει αυτούς τους φόβους και τις ανησυχίες, τουλάχιστον προσωρινά.
Οι άντρες από την άλλη, δεν διαθέτουν αυτές τις διχοτόμες, κινητήριες δυνάμεις. Μπορεί να έχουν έντονες σεξουαλικές ορμές, αλλά από τη στιγμή που τις ικανοποιούν, είναι ελεύθεροι να φύγουν, ενώ οι γυναίκες λαμβάνουν πιο σοβαρά υπόψη τους την όλη διαδικασία και τα επακόλουθά της.
Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες σχετικά με τη δέσμευση αφορούν το σύνολο των ρόλων που καλούνται να παίξουν μέσα στο πλαίσιο της αγάπης, της σχέσης και της αναπαραγωγής. Για να το θέσουμε πιο απλά, όσο περνούν τα χρόνια για μια γυναίκα τόσο πιο δύσκολο είναι να βρει έναν κατάλληλο σύντροφο (ή ακόμη κι έναν ακατάλληλο), ενώ ρισκάρει πολύ περισσότερο σε ό,τι έχει σχέση με τη σύλληψη και την ανατροφή ενός παιδιού. Επομένως, ακόμη και όταν οι δεσμοφοβικές της αντιλήψεις την πείθουν να το αναβάλλει, η φωνή της λογικής την προτρέπει συνεχώς να αρπάξει την ευκαιρία και να κάνει ένα παιδί, γιατί στο μέλλον μπορεί να μην την δοθεί ποτέ αυτή η δυνατότητα.
Αυτό βέβαια, δεν αποτελεί πρόβλημα για τους περισσότερους άντρες. Αν ένας άντρας επιθυμεί να αποφύγει ή να αναβάλει τη δέσμευση, μπορεί πάντα να δικαιολογήσει τις πράξεις του. Τυπικό παράδειγμα «Ακόμη και όταν φτάσω τα πενήντα, μπορώ να βρω μια νεότερη γυναίκα, να νοικοκυρευτώ και να κάνω οικογένεια». Το δικό του σύνολο των ρόλων, του δίνει το δικαίωμα να παραμένει «ελεύθερος».
Άλλος ένας σημαντικός παράγοντας που περιορίζει τη γυναικεία φοβία της δέσμευσης είναι μια άλλη φοβία: η φοβία της μοναξιάς. Σε μια κοινωνία που εξακολουθεί να κυβερνάται από άντρες, είναι πολύ δύσκολο – και μερικές φορές επικίνδυνο- να είσαι γυναίκα και μάλιστα ανύπαντρη. Ως αποτέλεσμα, πολλές γυναίκες αισθάνονται την ανάγκη να δημιουργήσουν ένα μόνιμο δεσμό, είτε για να νιώθουν ασφαλείς είτε απλώς για να μην είναι μόνες τους. Σε κάποιες περιπτώσεις, είναι πρόθυμες να δημιουργήσουν έναν τέτοιο σταθερό δεσμό, ακόμη κι αν στην πραγματικότητα δεν το θέλουν. Πιστεύουν ότι, με κάποιον τρόπο, θα προσαρμοστούν. Δυστυχώς πολλοί άντρες, που αντιμετωπίζουν αυτό το πρόβλημα, δεν σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο.
