Όλοι λένε καλά κάνει που σώζει την περιουσία του με το να σκοτώσει , η αυτοάμυνα και που θα μαχαιρώσεις/πυροβολήσεις τον άλλον πάνω στον πανικό σου είναι πταίσμα ηθικά.
Και βαρια σωματικη βλαβη να προκαλεσεις στο ληστη απο προθεση, μπορει φυλακη να μην πας τα τρεχαματα με δικαστηρια κλπ δεν θα τα γλιτωσεις. Εννοω θα εισαι με αναστολη αλλα θα εχεις εξοδα αποζημιωσεις κλπ.
Η αδρεναλινη εκεινη τη στιγμη που δεχομαστε επιθεση, μας κανει να λειτουργουμε ενστικτωδως. Εκει λοιπον αν καποιος ξερει πολεμικες τεχνες λεμε ενα παραδειγμα (που αυτο θεωρειται οπλοφορια και γιαυτο λενε μονο σε αυτοαμυνα) αν αυτος τον σκοτωσει ενω μπορει να τον ακινητοποιησει απλα, εκει ειναι θεμα.
Πως θα σωσω την περιουσια μου ας πουμε προκαλωντας τη λιγοτερη ζημια να το θεσω ετσι. Σαφως υπερτατο αγαθο ειναι η ανθρωπινη ζωη δεν το συζηταμε καν.
Αυτοι που λενε καλα εκανε και τον σκοτωσε δεν ειναι εκει μαζι του στα δικαστηρια οταν αυτος τρεχει να αποδειξει τι ηταν και τι δεν ηταν.
Γενικα οι τριτοι παντα κατι θα εχουν να πουν.
Εκεινη τη στιγμη που δεχεσαι επιθεση δεν μπορεις να λειτουργησεις ψυχραιμα. Οι πιο πολλοι δηλαδη.
Οσον αφορα τη θεωρια αν θελετε να δουμε τι υπαρχει. Σύμφωνα με το βιβλίο του Χ.Μυλωνόπουλου "Εφαρμογές Ποινικού Δικαίου"Εκδόσεις Σάκκουλα, "υπάρχει το ζήτημα αν ο διαρκής κίνδυνος θεμελιώσει δικαίωμα άμυνας (Π.Κ 22) ή κατάσταση ανάγκης (Π.Κ 25) ως λόγους άρσης του αδίκου της αξιόποινης πράξης.(Βέβαια,εδώ το παράδειγμα διαφοροποιείται λίγο γιατί έχει να κάνει με διαρκή κίνδυνο π.χ ο κλέφτης έχει μπει επανειλημμένως στο σπίτι κι όχι μια φορά,αλλά ίσως σ'αυτή την περίπτωση γίνει στάθμιση συμφερόντων.)
Ο κλέφτης που εισβάλλει στο σπίτι προσβάλλει πλειάδα εννόμων αγαθών(ιδιοκτησία,ιδιωτικό βίο,οικιακή ειρήνη) κατ'αρχήν όμως ο ιδιοκτήτης θα πρέπει να καταφύγει σε ηπιότερα μέσα καταστολής(π.χ συναγερμός,κλήση της αστυνομίας,πυροβολισμούς στον αέρα) προτού προβεί σε πρόκληση βαρύτερης βλάβης.
Συνήθως για να αποτελέσει η άμυνα λόγο άρσης του αδίκου,θα πρέπει μ'αυτήν να προκληθεί σημαντικά κατώτερη βλάβη από αυτή που απειλήθηκε,κάτι που εδώ δεν ισχύει αφού η σωματική ακεραιότητα δεν είναι κατώτερη από τον ιδιωτικό βίο,την οικιακή ειρήνη και ούτω καθεξής.Όμως εδώ έχουμε αμυντική κατάσταση ανάγκης που μπορεί να δικαιολογήσει τη βλάβη που προκλήθηκε,αν και βαρύτερη.
Αυτό ισχύει στο διαρκή κίνδυνο,αν μπει ο κλέφτης μια φορά δεν είναι διαρκής ο κίνδυνος,οπότε για να έχουμε άμυνα θα πρέπει:
*Η άμυνα να είναι αναγκαία
*Να οδηγεί σε οριτική,άμεση και ασφαλή απόκρουση της επίθεσης ακόμα κι αν η προσβολή είναι βαρύτερη αλλά θα πρέπει να επιλέγεται η ηπιότερη αμυντική πράξη
*να στρέφεται κατά εννόμων αγαθών του επιτιθέμενου,κι όχι τρίτου.
Άρα,θα μπορούσε να συντρέξει άμυνα,αν πληρούνται αυτές οι προυποθέσεις.Εάν εξαντλήθηκαν ηπιότερα μέσα χωρίς αποτέλεσμα,ίσως η πρόκληση σωματικής βλάβης ή και θανάτου του κλέφτη,να μπορούν δικαιολογηθούν και αν αρθεί το άδικό τους."
Επισης αν ξερετε να πουμε πότε οι σκοποί στο στρατο μπορούν να ανταποδώσουν πυρα.
i)Πρώτα περιμένεις να σε πυροβολήσουν
ii)Πυροβολείς στον αέρα για προειδοποίηση
Και μετα πυροβολεις εσυ.
Βλεπετε εχουμε διαβαθμισεις και ορια. Γιαυτο λεμε καποιος ξεπερασε τα ορια της αμυνας.
