-[FONT="] [/FONT]Στο σημείο όπου σκάλωσε η εθνικοκρατική μοίρα μας, για τον ελληνικό λαό και υπό τις παρούσες διεθνείς και εσωτερικές συνθήκες, δεν μένει παρά μόνον ένα έσχατο επαναστατικό πολιτικό αίτημα: Να παραγραφούν εδώ και τώρα, όλες οι οφειλές των Ελλήνων Πολιτών προς (Ελληνικές)Τράπεζες, Πιστωτικά Ιδρύματα και Δημόσιο, που προέρχονται από τραπεζικά δάνεια για επιχειρηματικές δραστηριότητες και συναφείς χρήσεις, κατά το χρονικό διάστημα, από 01-08-1974 και μέχρι την ημέρα ισχύος του Ν. 2601/1998!
-[FONT="] [/FONT]Μας λένε οι πολιτικοί, που διαχειρίστηκαν και αξιοποίησαν την Μεταπολίτευση, για το δημόσιο και εθνικοκρατικό μας συμφέρον, πως το τελικό αποτέλεσμα της δημοκρατικοποίησης των θεσμών της χώρας, μας κόστισε πανάκριβα. Ο Ελληνικός Λαός, κατά την εν λόγω ομολογία τους, όχι μόνον δεν έχει ούτε 1 ? στον κουμπαρά του, από το μόχθο 35 χρόνων, αλλά χρωστάει κι από πάνω, σε Τράπεζες και Εξωτερικό, από τουλάχιστον 30.000 ? ανά κεφαλή!
-[FONT="] [/FONT]Τη χώρα τούτη, Κλέφτες την ανάστησαν και κλέφτες έμελλε, να την ξαναπεθάνουν. Γιατί, αναμφίβολα, ως «εθνική οικονομία» ήδη τυπικά δεν υπάρχουμε, από το τέλος της Δραχμής και έπειτα, αλλά και ως «πραγματική οικονομία», ουσιαστικά δηλαδή, έστω και «μη αμιγώς εθνική», είχαμε πνεύσει τα λοίσθια, πολύ πριν και τον «εγκλωβισμό στο Χρηματιστήριο». Απλά, ο Ν. 2601/1998, αφενός κατάργησε τον παράνομο Ν. 1083/1980 κι αφετέρου, ενήργησε δεόντως, για το φούσκωμα της «πραγματικής οικονομίας» και το ξεφούσκωμα των μυαλών μας, ως Κοινωνίας !
-[FONT="] [/FONT]Στην πράξη, όλα τα «κλεμμένα», με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, είναι μαζεμένα στο σύνολο σχεδόν των ελληνικών τραπεζών, μελών της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών και, φυσικά, στο «Εξωτερικό». Ένα δεύτερο λοιπόν στη συνέχεια πολιτικό μέτρο είναι, η ευρεία κρατικοποίηση του ελληνικού τραπεζικού τομέα και η δημιουργία τριών μεγάλων Κρατικών Τραπεζών, με κεφαλαιοποίηση της απελευθερωμένης από προσημειώσεις και υποθήκες χρήσιμης ελληνικής γης, ιδιωτικής και δημόσιας, καθώς και των υπερκείμενων αυτής κτισμάτων.
-[FONT="] [/FONT]Ο ύστερος καραμανλισμός, αναγνώρισε μεν την ανάγκη «επανίδρυσης», αλλά την είδε μόνον «κρατικά» και με τη νομοτελειακή του κι αναπόφευκτη αποτυχία, έκλεισε τον επίγειο κύκλο του στο «εθνικό δράμα» μας. Μένει στον ύστερο παπανδρεϊσμό, και εξ ονόματος των όποιων σοσιαλιστικών του ομολογιών, να επωμιστεί ή μία επανίδρυση της Ελληνικής Κοινωνίας ή, μαζί και με το δικό του ιστορικό τέλος, το πέσιμο της αυλαίας, που άνοιξε σε τούτο τον τόπο, ούτε πριν από δύο αιώνες!
-[FONT="] [/FONT]Φυσικά, ο ύστερος Μητσοτακισμός, και εν τοιαύτη περιπτώσει, δεν θα είναι παρά μία τελευταία αφορμή: για την περαιτέρω συρρίκνωση του «έθνους», στον όψιμο «καρατζαφερισμό»!