Όλοι έχουμε τους φίλους μας, τους δικούς μας ανθρώπους. Τους λέμε πράγματα, αισθανόμαστε ότι μας καταλαβαίνουν. Όμως είμαστε απόλυτα σίγουροι γι'αυτούς; Ότι θα συνεχίσουν να είναι δίπλα μας, να ενδιαφέρονται για εμάς;
Εγώ πολλές φορές το έχω σκεφτεί και αυτό που θεωρώ για τον εαυτό μου είναι ότι δεν έχω εμπιστοσύνη σε κανέναν άνθρωπο 100%. Υπάρχουν άτομα που αγαπώ και νοιάζομαι, αλλά δεν θεωρώ για κανέναν απίθανο να μου κάνει την "τσατσιά". Ξέρω πως για μερικούς θα με πλήγωνε πολύ αν γινόταν, αλλά και πάλι δεν θα μπορούσε τίποτα να με εκπλήξει.
Μέσα στο μυαλό μου είσαι, να ένα θέμα που σκεφτόμουν αυτές τις μέρες...
Είναι λογικό αρκετοί από μας να μην έχουμε 100% εμπιστοσύνη σε κανέναν. Φοβόμαστε αυτό ακριβώς, ότι δεν αποκλείεται να μας κάνουν την "τσατσιά", όπως λες. Μπορεί αν το καλοσκεφτούμε να παρατηρήσουμε ότι ακόμα και στα άτομα τα οποία λατρεύουμε και σημαίνουν πιθανώς τα πάντα για μας κρατάμε μία "πισινή": το "ποσοστό εμπιστοσύνης" μπορεί να αγγίζει το 100%, όμως δεν είναι 100%. Προσοχή, δεν λέω ότι ισχύει για όλους μας. Σίγουρα υπάρχουν άτομα που έχουν τυφλή εμπιστοσύνη σε κάποιον άλλον (και είναι ίσως καλό να ξέρουμε ότι μπορούμε να στηριχτούμε σε κάποιον). Τώρα, το αν θα βγει αυτό σε καλό ή όχι είναι άλλο θέμα...
Πάντως αυτή η γενικότερη ανασφάλεια που αισθανόμαστε σχεδόν όλοι υπάρχει. Σίγουρα δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε τον οποιονδήποτε. Αυτό συμβαίνει με όλους μας ανεξαιρέτως (είναι ίσως η μοναδική φορα που γίνομαι απόλυτος, αλλά το πιστεύω. Δεκτή η όποια ένσταση, εάν δεν ισχύει). Υπάρχουν σίγουρα κάποιοι που μοιραζόμαστε κάποιες σκέψεις μας. Αρκετοί από εμάς όμως μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι δεν υπάρχει κάποιος που μπορούμε να τον εμπιστευτούμε απόλυτα. Είναι καλό άραγε που υπάρχει αυτή η ανασφάλεια; Κατά τη γνώμη μου το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν μπορεί να αποκτήσει κάποιος στο πιτς-φιτίλι την απόλυτη εμπιστοσύνη μας. Τώρα το αν θα την αποκτήσει ποτέ είναι άλλο θέμα...
Εάν υπάρχει κάποιος που μπορούμε να εμπιστευτούμε, αυτοί είναι οι γονείς μας. Τουλάχιστον αυτοί, θα βάλουν εμάς πάνω από τον ίδιο τους τον εαυτό σε οποιαδήποτε φάση της ζωής τους.
Όσον αφορά τους φίλους μας, εδώ οι περιπτώσεις ποικοίλουν ανάλογα με την εμπρειρία και την ηλικία. Άλλοι είναι πιο επιφυλακτικοί, και εμπιστεύονται συνήθως μόνο τα άτομα που γνωρίζουν από τα "γενοφάσια" τους. Άλλοι, έχουν το λεγόμενο "κολλητό/ή" από το δημοτικό/γυμνάσιο και ανταλλάσουν τα κοινά τους μυστικά, κυρίως στο επίπεδο της σχολικής μονάδας. Αυτό πολλές φορές σταματάει για διάφορους λόγους, όπως αν περάσουν σε διαφορετικές πόλεις, ένας εκ των δύο κάνει την "τσατσιά" ή απλώς χαθούν. Αυτές οι σκέψεις μόνο είναι πολλές φορές αρκετές για να μας κλείσουν στο καβούκι μας...
Τώρα όσον αφορά το έτερόν μας ήμισυ (όσοι έχουμε), άλλοι κρατάνε μια "πισινή" εις αεί. Άλλοι δίνουν όλο τους τον εαυτό από τις πρώτες στιγμές ή τουλάχιστον σχετικά νωρίς. Άλλοι πάλι τον/την εμπιστεύονται απόλυτα μόνον όταν είναι απόλυτα σίγουροι ότι μπορούν να το κάνουν...
Μήπως είμαι λίγο απαισιόδοξη;
Πιθανώς να το σκέφτομαι έτσι επειδή με έχουν πληγώσει αρκετές φορές φίλες μου (ποτέ φίλοι
) και κυρίως άτομα που πάντα έλεγαν μεγάλα λόγια για την ιερότητα της σχέσης μας και μ****ιες. Το πιο πρόσφατο ήταν λίγο καιρό πριν έρθω Σκωτία. Και σε καμία περίπτωση δεν στενοχωρήθηκα όπως άλλες φορές. Μήπως έχω γίνει χοντρόπετση; Μήπως σημασία έχει μόνο να περνάμε καλά με παρέες και να μην επενδύουμε;
Κοίτα, μία γενικότερη επιφύλαξη υπάρχει, σίγουρα δεν είσαι η μοναδική που σκέφτεται έτσι. Απλώς ο βαθμός στον οποίο εμπιστευόμαστε τους άλλους ή είμαστε διατεθιμένοι να εμπιστευτούμε κάποιον άλλον διαφέρει από άτομο σε άτομο και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες τους οποίους ανέφερα προηγουμένως (θα υπάρχουν και περισσότεροι, τους οποίους θα τους αναφέρουν οι υπόλοιποι). Τώρα είμαστε πράγματι "χοντρόπετσοι"; Εγώ θα το εξηγούσα με τη δύναμη της συνήθειας. Έχουμε συνηθήσει, όπως είπες κι εσύ, να μας πληγώνουν συνεχώς, άρα δεν μας πολυπειράζει σε τελική ανάλυση...
Υπάρχει κι ένα σχετικό τραγούδι: "Χτύπα κι άλλο, θα τ' αντέξω, δεν πεθαίνω έτσι απλά θα παλαίψω..."
(Πίστεψέ με το ακούω από το ραδιόφωνο αυτή τη στιγμή που το γράφω εδώ, έχοντας όμως ήδη σκεφτεί να το αναφέρω.
Συμπτώσεις
Τι βγαίνει από τα παραπάνω; Το σίγουρο είναι ότι θα πρέπει να είμαστε
πολύ προσεκτικοί στις επιλογές μας για το ποιον θα εμπιστευτούμε... Ό,τι άλλο συμπέρασμα βγαίνει, ας το ποστάρουν οι υπόλοιποι συμφορουμίτες μας. Εγώ κουράστηκα
, αλλά ήθελα να τα πω.
ΥΓ. Sorry για το μακροσκελέστατο ποστ μου, αλλά αυτά είχα στο μυαλό μου και ήθελα να καλύψω κάθε δυνατή περίπτωση...
