Η αγάπη κάνει τον κόσμο να κινείται.
Είναι το υλικό που συνδέει και συγκρατεί το σύμπαν.
Κι εγώ όταν είμαι μέσα στα τρελά τα μέλια, κάτι τέτοια λέω... Μετά σαν έρθουν τα σκούρα "Ποιός; Εγώ να ξαναγαπήσω;" Αυτές οι εκφράσεις είναι τόσο βάσιμες όσο οι υποσχέσεις που θα δώσει κάποιος/α
αμέσως μετά το σεξ. Ποίηση δηλαδή λόγω ευφορίας (ή δυσφορίας στα σκούρα).
Επειδή λοιπόν είμαι τρίτος παρατηρητής (ούτε στα μέλια βρίσκομαι, ούτε στα σκούρα) έχω να πω ότι αν μπορούσα να δώσω συγκεκριμένη υπόσταση στην αγάπη, δε θα ήμουν εδώ αλλά στους καλύτερους εκδοτικούς οίκους να πλασάρω το υποτιθέμενο βιβλίο μου "Αγάπη εστί...".
Η αγάπη θα μπορούσε να παρομοιαστεί με τη ρίζα μιας εξίσωσης που αποτελείται από πάρα πολλούς αγνώστους. Όταν την κοιτάς σα χάνος, δε μπορείς να βρείς τη ρίζα. Όταν την μισο-λύνεις, πάλι δε θα βρείς τη ρίζα. Όταν έχεις την αυταπάτη ότι τη λύνεις, πάλι δε θα βρείς τη ρίζα (όχι τη σωστή τουλάχιστον). Όταν εκνευρίζεσαι/απογοητεύεσαι και απομακρύνεις την εξίσωση, πάλι δε θα βρείς τη ρίζα.
Όταν αποκρυπτογραφηθούν -από διάφορες αιτίες- όλοι οι παράγοντες και βάλει κανείς και το μυαλό του να δουλέψει -γιατί θέλει να έχει κανείς μυαλό και όχι χταπόδι κρασάτο στο κεφάλι μέσα-, τότε θα έχει βρεί την αγάπη. Όπως κάθε εξίσωση όμως, έτσι κι αυτή αφού και αν λυθεί θα πρέπει να επιβεβαιωθεί, γιατί και πάλι μπορεί να πέφτουμε σε αυταπάτη.
Καλά ως εδώ;
Αγάπη σημαίνει βαθιά εκτίμηση. Να εκτιμάς βαθύτατα αυτό που είσαι.
Να αποδέχεσαι όλα τα μέρη του εαυτού σου (αδυναμίες, ιδιορρυθμίες, γκάφες, ότι δεν καταφέρνεις πολύ καλά, αλλά και όλα τα προτερήματά σου) χωρίς όρους.
Αυτό που λες είναι η αυτοεκτίμηση.
Όποιος αγαπάει τον εαυτό του δεν τον πληγώνει και κατά συνέπεια δεν πληγώνει και τους άλλους.
Το πρώτο σκέλος ισχύει σίγουρα εκτός κι αν έχεις πέσει σε ηλίθιο που ναι μεν αγαπάει τον εαυτό του αλλά δεν μπορεί να αποφεύγει από το να τον πληγώνει. Το δεύτερο σκέλος έχει τόση σχέση με το πρώτο, όση έχω εγώ με το σκύλο τον Αζόρ της κυρίας Ευθαλίας στον 4ο όροφο. Καμία δηλαδή!
Η λέξη "εγωιστές" σου λέει τίποτα; Ξυπνάνε το πρωί, φέρονται στον εαυτό τους λες και είναι το τελειότερο δημιούργημα των θεών στον κόσμο, βγαίνουν έξω μετά και κάνουν τη ζωή μαρτύριο στους άλλους και μετά γυρίζουν σπίτι και χαϊδεύονται με τα παπάκια και τους αφρούς στη μπανιέρα τους, γιατί κάπως πρέπει να ξεπλύνουν από πάνω τους την βρώμα από την επαφή με μίζερα/μολυσμένα όντα.
Αν υπήρχε εσωτερική ειρήνη στον καθένα μας δεν θα γίνονταν πόλεμοι, δεν θα υπήρχαν αρρώστιες, ούτε φτώχεια στον κόσμο.
Ξέρεις κάτι; Δεν υπάρχει κανένας εσωτερικός πόλεμος μέσα μας! Απλά διλλήματα υπάρχουν που εξανεμίζονται με το άλλοτε προνόμιο και άλλοτε δικαίωμα της επιλογής. Απλά όσο πιό αδύναμος είναι κανείς, τόσο πιό πολύ πόλεμο νιώθει μέσα του.
Μεταξύ σοβαρού και αστείου τώρα, μόνος πόλεμος που έχω εγώ μέσα μου αυτή τη στιγμή είναι του ενός τοιχώματος του στομάχου με το άλλο διότι δεν έχω φάει τίποτα και συσπάται άδικα το κακόμοιρο και φωνάζει "ζώον, βάλε μου να φάω" (το κόμα είναι προαιρετικό γιατί το στομάχι λέει και εμένα ζώον αλλά και θέλει να φάει ζώον για να χορτάσει).
Επιπλέον, για την ειρήνη, φτώχεια κλπ. στον κόσμο δε χρειάζεται εσωτερική ειρήνη για να διορθωθούν. Χρειάζονται κοινή λογική και επαφή με το αντικείμενο των οικονομικών, όσοι πιστεύουν ότι χρειάζεται μόνο εσωτερική ειρήνη για να διορθωθούν. Λυπάμαι που γκρεμίζω το Jenga αλλά
για κάθετι που περιέγραψες, από πίσω υπάρχει ένα οικονομικό/στρατιωτικό σχέδιο ή ο συνδιασμός αυτών και όχι ο κακός ο γείτονας που πήγε έφεδρος στη Ναμίμπια σαν ειρηνευτικό σώμα.
Εσείς τί πιστεύετε?
ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ?
Στην είπα πιό πάνω! Γιατί επιμένεις τώρα, μου λες ε;
Πέραν αυτού, μη γράφεις κεφαλαία, διότι οι συνομιλητές σου θα νομίσουμε ότι φωνάζεις.
Πιστεύετε ότι ο Θεός αγαπάει όλα τα πλάσματά του?
Επίσης, ποιά η γνώμη σας για την ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΜΑΣ ΔΥΝΑΜΗ?
Πιστεύετε ότι η αξία της δύναμής μας βρίσκεται πάντα στην παρούσα στιγμή και ότι, αν αγαπάμε τον εαυτό μας θα κάνουμε πάντα τις σωστές επιλογές και θα παίρνουμε τις σωστές αποφάσεις?
Μπορούμε να βελτιώσουμε την ποιότητα της ζωής μας αν αγαπήσουμε και εμπιστευτούμε περισσότερο τον εαυτό μας?
Άσε Δημιουργό και θεούς στην άκρη. Εγώ όλα αυτά τα έχω στην σκέψη μου και τους αντιλαμβάνομαι-εξυμνώ ή όπως σου αρέσει πές το, όπως και όποτε θέλω. Το αν με αγαπούν θεϊκές οντότητες, πρόβλημά τους, δε θα τους ρίξω χυλόπιτα πάντως αν όντως το κάνουν γιατί πάντα είναι ωραίο να σε αγαπούν. Μέχρι και το κατοικίδιό σου αν σε αγαπάει, νιώθεις υπέροχα!
Διαφωνείς;
Όσο για ποιότητα, δύναμη, επιλογές... μην το τρέχεις πολύ. Αν στροφάρει ο εγκέφαλος, όλα θα πάνε καλά. Αν δεν στροφάρει ο εγκέφαλος, τότε κλάφτα Αγλαϊα, τα μενεξεδιά σου ρούχα στο μαβί δειλινό του Αυγούστου.
Πάντα φιλικά και καλώς όρισες κοπελιά!
