Λοιπόν... Τι θυμήθηκα ο κάφρος
Είχα ένα φίλο, τον Άντζελο, ο οποίος είχε
το κόλλημα με τη σκηνοθεσία και τον Ιταλικό νεο-ρεαλισμό (ωωωω - δέος). Εξ ού και το παρατσούκλι "Άντζελο". Λοιπόν μας είχε καλέσει μια φορά τη παρέα, να δούμε "μια σπαρακτική ταινία του Βιτόριο Ντε Σίκα"με "Αριστοτεχνική λήψη και φωτογραφία" και "Μοναδικό πορτραίτο της περιόδου", και πολλές τέτοιες υπερβολές.
Τότε βέβαια είχα πολύ περισσότερο σεβασμό για την
κουλτούρα, οπότε πήγα με τη παρέα. Όταν βέβαια εννοούμε "βλέπω ταινία με ψωνισμένο μελλοντικό σκηνοθέτη", εννοούμε ούτε για αστείο πατατάκια και κόκα κόλα, ούτε καν σχόλια κατά τη διάρκεια, ούτε καν να πας μέχρι τη τουαλέτα - μόνο μετά το τέλος και τη ...φιλοσοφική συζήτηση που ακολουθούσε.
Καθόμαστε λοιπόν και η ταινία ξεκινάει. Ήταν λίγο μοντέρνα η ταινία, αλλά κανείς δε μίλησε. Μετά τους τίτλους, η πρώτη σκηνή είναι τέσσερεις ελεεινοί και πανάθλιοι τύποι, από τη φυλάκα μαζεμένοι, οι οποίοι ήταν Μουσολινικοί - Φασιστόμουτρα του κερατά δηλαδη - και περπατούσαν σε ένα χωματόδρομο. "Ρε σεις" λέει ο πιο ελεεινός, "Δε πάμε μέχρι τον βρωμοκομμουνιστή τον Αντρεότι να σπάσουμε πλάκα;" "Ναι, ναι" οι άλλοι, τους άκουγα να γελάνε σα ζώα, τους έβλεπα να περπατάνε αψήφιστα, "Ρε γ@μώτο" είπα μέσα μου, "Αυτοί είναι
αληθινά φασιστόμουτρα και καημένος ο κομμουνιστής θα υποφέρει... Γ@μωφασισμέ, κατάρα στα κόκκαλα του Μουσολίνι, Παντιέρα Ρόσσα ρε καθάρματα " κλπ... Λοιπόν η σκηνή αλλάζει, και είναι ένας γέρος και ένα κοριτσόπουλο σε ένα φτωχικό σπιτάκι. Η πόρτα τραντάζεται, "Ανοίξτε!" Πάει ο γεράκος δειλά και ανοίγει, και μπουκάρουν μέσα τα φασιστόμουτρα.
Κάθονται κάτω αρχοντικά, καθώς ο γεράκος πάει και κάθεται δίπλα στο κοριτσόπουλο - και οι δύο έτρεμαν. "Που είναι ρε ο αλήτης ο γιός σου?" ρωτάνε αυτοί. "Είναι στο χωράφι" λέει ο γεράκος. "Τράβα να τον φέρεις!" λένε αυτοί. "Είναι αργά και είμαι αδύναμος, δε μπορώ να πάω". "
Τράβα ρε βρωμόγερε!" σηκώνονται αυτοί, τον αρπάζουν, και του δίνουν μια κλωτσιά, που πετάχτηκε κατευθείαν έξω από τη πόρτα.
Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι.
"Γ@μωφασίστες που να σας σφάξουν στο γόνατο, να σας κόψουν τα λαρύγγια, να σας κρεμάσουν από μια ελιά και να σας ντουφεκίζουν,...
" και άλλες τρυφερές σκέψεις περνούσαν από το μυαλό μου. "
Πως τον πέταξαν έτσι τον καημένο;; Δε τους γέννησε πατέρας γ@μώ το φασισμό και τον Μπερλουσκόνι και τον Φίνι και τον Πάπα της Ρώμης;
"
Κάθονται μετά στο τραπέζι. "Φέρε μας κρασί!" φωνάζουν στο κοριτσόπουλο. Αυτή η καημένη τους γέμιζε τα ποτήρια και μαζευόταν σαν φοβισμένο παιδί όταν τους πλησίαζε. Αντίθετα ο πιο βρωμερός το απολάμβανε, της έβαλε χέρι, και αυτή έτρεξε κλαίγοντας στην άκρη του δωματίου, και έπεσε στα γόνατα, τρέμοντας. Σηκώθηκαν και οι τέσσερεις και την στριμωξαν, ο ελεεινός να γλύφει τα χείλη του...
Εγώ να έχω γίνει τούρμπο. :mad17:
Να σφίγγω τις γροθιές. Να σφίγγω τα δόντια. Να είμαι έτοιμος να εκραγώ.
Και ύστερα, το κοριτσόπουλο γυρνάει, τους ανοίγει τα κουμπιά των παντελονιών, τους τραβάει έξω τα περιεχόμενα, και αρχίζει να τους ρουφάει αχόρταγα έναν έναν.
Έμεινα μ@λ@κ@ς. Μα εντελώς μ@λ@κ@ς.
Γυρνάω στον Άντζελο. "Ρε $%#$%@ που να σου $%#$%#!@$, τσόντα είναι ρε #$!@$@!# την $@#$#@!$#-σκηνοθεσία σου???" Την ίδια αντίδραση είχαν και άλλοι στη παρέα, και ένοιωσα καλύτερα που δεν είμαι ο μόνος ηλίθιος στο κόσμο...
Αυτά με τον Άντζελο, μακάρι να μην έγινε σκηνοθέτης τελικά, γιατί έχουν να φάνε ήττα όσοι παρακολουθήσουν ταινία του.
