Δεν είχα σκοπό να απαντήσω, γιατί νιώθω ότι έχω στερέψει πια επί του θέματος και φοβάμαι ότι θα βγω
off topic και θα πιάσω τους προβληματικούς γάμους (και ρε π$$$τη μου δεν πρόλαβα να κάνω και καμιά σαρκική απιστία! Φαντάσου να έκανα κιόλας!!
). Τελοσπάντων, μη ξαναλέω πάλι τα ίδια: Ναι, κακό πράμα η απιστία και καλύτερα να είμαστε ειλικρινείς με το φίλο μας και να την κάνουμε με ελαφρά, από τη στιγμή που παύουμε να είμαστε ερωτευμένοι [σε μία απλή σχέση μιλάμε τώρα, έτσι;]. Ειδικά έτσι και το άλλο σας μισό τύχει και είναι ο Valder, κάντε την όχι με ελαφρά, αλλά καλύτερα να την κάνετε με τη μέθοδο ninja (πετάς εκείνο το πράμα που κάνει μπουφ και παντού καπνός κι ο ninja άφαντος), γιατί δε σας βλέπω σώους και αβλαβείς!
(Valder...απόλαυση να διαβάζω τα post σου!
) Σοβαρά τώρα, για να είμαστε εντάξει, ας μην αναπτύσσουμε ερωτικά τρίγωνα.
Για τους παντρεμένους τώρα: Με ρωτάς, Mario, γιατί δε διαλύω το γάμο μου, από τη στιγμή που δεν είμαι ευτυχισμένη και ολοκληρωμένη μαζί με τον άντρα μου. Όσο χαζή κι αν ακούγομαι, πρώτον τον αγαπώ και δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω μακρυά του. Έχω πάθει ένα είδος εξάρτησης και γενικά σα χαρακτήρας εξαρτώμαι παραπάνω απ'το κανονικό από τους άλλους. Με το να μην είμαι δυναμική και αποφασιστική, όλα μου φαίνονται βουνό. Από την άλλη...πείτε το μαλ##ία, πείτε το του κ#λου τα 9μερα, πείτε το όπως θέλετε...αλλά με τον άντρα μου έχουμε ενωθεί με τα ιερά δεσμά του γάμου κι επειδή πιστεύω στο Θεό, αυτό αποτελεί κι άλλο ένα λόγο που το σκέφτομαι τόσο να χωρίσω. Έπειτα, το σκέφτομαι κι αλλιώς: Ωραία, χωρίζω... Μετά πες ότι βρίσκω άλλον, ερωτευόμαστε, αγαπιόμαστε, παντρευόμαστε και μετά από 10 χρόνια διαπιστώνω ότι βρίσκομαι πάλι στον ίδιο βούρκο...Δε λέω ότι σώνει και καλά, ο δεύτερος γάμος θα είναι το ίδιο. Μπορεί να με κάνει και τόσο ευτυχισμένη που να λέω ότι η ζωή είναι όπως τα παραμύθια κλπ. Πώς θα το ξέρω όμως πιο πριν; Σε κάθε υποψήφιο εραστή θα σκέφτομαι "χμμμ είναι λίγο νευρικός...Απορρίπτεται. Είναι λίγο εγωιστής. Απορρίπτεται. Είναι κάπως αδιάλλακτος. Απορρίπτεται". Θέλω να πω: Δε μπορώ να ξέρω αν θα πάθω πάλι τα ίδια στην υπόλοιπη ζωή μου. Όλα μου φαίνονται
ματαιότις ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότις. Να αναζητήσω την ευτυχία αλλού και να την πάθω πάλι έτσι; Να γίνουμε γης μαδιάμ, να αρχίσω και καλά μια νέα ζωή και να ξανακυλίσω στα ίδια; Και μόνο που το σκέφτομαι...με πιάνει ταράκουλο...
Προς το παρόν, λοιπόν, αποφασίζω
να δώσω άλλη μια ευκαιρία στο γάμο μου και...μετά από κάνα χρόνο θα σας πω, αν χώρισα ή αν είμαστε μέλι-γάλα (χλωμό το βλέπω το 2ο). Και φυσικά με βοηθήσατε όλοι να καταλάβω, ότι δε χρειάζεται να ψωνίζομαι με εξωσυζυγικά φλερτ, οπότε πήρα και την απόφαση ή να μείνω
πνευματικά και ψυχικά πιστή στο γάμο μου ή αν τύχει πάλι και νιώσω ότι κάποιος άλλος με κάνει να αισθάνομαι ολοκληρωμένη μαζί του και ο σύντροφός μου δε μου προσφέρει πια τίποτα, να χωρίσω το γρηγορότερο δυνατό για το καλό όλων. Καλά τα είπα;;;
EDIT: Ξέχασα να σας ευχαριστήσω, παιδιά, για τις ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ πολύ χρήσιμες συμβουλές σας και να ξέρετε ότι τις έχω βάλει στα αγαπημένα για να τις διαβάζω κάθε φορά που νιώθω μπερδεμένη (και που συμβαίνει συχνά!
). Είστε γλύκες!
