Σε ανθρώπους που τους έχω ζήσει ναι μπορώ να το καταλάβω, σε άλλους πάλι που τους γνωρίζω ελάχιστα ή και καθόλου όχι.
Ας μην ξεχνάμε πως πολλές φορές ο κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του ιδιοτροπίες, εκφράσεις, συμπεριφορές και έτσι εσύ μπορεί να βγάλεις συμπέρασμα πως ο άλλος είναι "στεναχωρημένος", ενώ ουσιαστικά αυτό είναι το παρουσιαστικό του προσώπου του και απλώς να το παρεξηγείς, ή μπορεί να βγάζεις συμπέρασμα πως ο άλλος κάτι έχει επειδή είναι άκεφος και ουσιαστικά να μην έχει γίνει τίποτα, να είναι απλώς κουρασμένος.
Επίσης, παίζει ρόλο και κατά πόσο είναι σε κατάσταση να ασχοληθούν οι γύρω σου με τη πάρτη σου, υπήρξε περίοδος στη ζωή μου που δεν ήμουν καθόλου καλά και το κατάλαβε η περιπτερού επειδή δεν είχα όρεξη για κουβέντες (συνήθως κάθομαι καμιά ώρα μαζί της και μουρμουράω ασταμάτητα), ενώ η αδερφή μου (το κοντινότερο μου άτομο) ήταν τόσο πνιγμένη και πολυάσχολη εκείνο το διάστημα που δεν το πήρε χαμπάρι.
Όσο για τον εργασιακό χώρο τα ίδια ισχύουν, όταν γνωρίσεις τον άλλον μετά καταλαβαίνεις αν κάτι έχει ή όχι. Το προηγούμενο αφεντικό μου ήταν συνέχεια στη μιζέρια, στη κλάψα, στην απαισιοδοξία,στην στεναχώρια και στα νεύρα, εεε όταν είχε μια "δόση" χαράς καταλαβαίναμε πως κάτι καλό έγινε και επιτέλους χαμογελάει έστω και λίγο...τώρα για το αν γίνεται σχολιασμός με τους συναδέλφους προσωπικά δεν το έχω πετύχει, με όσους είχα το θάρρος ρωτούσα ευθέως αν έχουν κάτι και αυτό σε περιπτώσεις που με ενοχλούσε η συμπεριφορά τους πχ είχαν νεύρα και ξεσπούσαν επάνω μου, για τους άλλους δεν με ενδιέφερε καθόλου, ο καθένας τη δουλειά του όμορφα κι ωραία.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
