Είναι κάποιος που ετοιμάζεται να πατήσει τη σκανδάλη και να σκοτώσει τον αγαπημένο σου άνθρωπο. Εσύ κρατάς ένα όπλο και μπορείς να τον σταματήσεις μονάχα σκοτώνοντάς τον. Τι κάνεις;
Για κάποιον περίεργο λόγο, δεν θα έμπαινα καθόλου σε δίλημμα. Δεν θα το σκεφτόμουν καν! Die you bastard!!
Πάντως είναι κατιτίς που παρατηρείται και στη φύση, όταν είσαι μεταξύ δύο επιλογών και σε ταλανίζουν και αμφιταλαντεύεσαι στο τέλος είναι πολύ πιθανό να κάνεις κάτι άλλο άσχετο από αυτά τα δύο.
Το πιο συνηθισμένο σε περιπτώσεις αντιμετώπισης διλημμάτων, όπου αμφότερες οι επιλογές είναι δυσάρεστες με κάποιον τρόπο, είναι να προσεύχονται στο Θεό.
Λέτε η Ηθική να είναι κάποιο είδος δεσμών, τα οποία έδωσαν οι Θεοί στους ανθρώπους για να τους ελέγχουν; 
Επέλεξαν τους 5 είτε αφήνοντας το Θεό - τη μοίρα να αποφασίσει είτε για να αποποιηθούν την ευθύνη τους (ευθύνη βασικά δεν υπάρχει αλλά τέλος πάντων).
Και βέβαια υπάρχει ευθύνη, από τη στιγμή που η κατάσταση σε βάζει σε θέση να πάρεις μια απόφαση, η οποία θα στοιχίσει τη ζωή κάποιων και θ' αλλάξει τη ζωή πολλών ακόμη.
'Οταν είμαι όμως ψηλά, έχω επιλογή να μην σκοτώσω κανέναν, και εφόσον έχω την επιλογή να μην σκοτώσω κανέναν, δεν θα το κάνω για να μην φορτωθώ μεταφορικά πες το "κάρμα" για όσους δεν πιστεύουν και είναι χριστιανοί αμαρτία, για τους άθεους δεν ξέρω. Για να μην πεθάνω από τύψεις που σκότωσα έστω και έναν ενώ δεν με υποχρέωνε τίποτα να το κάνω. 'Ηταν γραπτό να τους σκοτώσει κάποιος άλλος κάτω, ενώ ο παχύς τύπος δίπλα μου είναι γραπτό να ζήσει.
"Λύσσαξες" εσύ να μας κάνεις δολοφόνους
Σε αυτή την περίπτωση νομίζω ότι δεν θα το έκανα.
Στην πρώτη περίπτωση [στροφή vs αρχικής πορείας] είμαι
μέσα στην κατάσταση, μέσα στην απόφαση, οδηγώ το βαγόνι. Είναι δεδομένο ότι τα δικά μου χέρια θα οδηγήσουν στο θάνατο κάποιον ή κάποιους. Στην δεύτερη περίπτωση [αυτή που είμαι μακρυά και "ασφαλής" ] αν σπρώξω τον άνθρωπο θα βάλω εαυτόν στη θέση του [ακούσιου] δολοφόνου. Αλλιώς θα (παρα)μείνω ένας δυστυχής παρατηρητής.
Γενικά, μάλλον δεν είμαι και πολύ...ηγετική φιγούρα μάλλον [
]. Αν
πρέπει να πάρω αποφάσεις οπωσδήποτε [όπως στην περίπτωση που είμαι οδηγός του βαγονιού] θα το κάνω, αν όμως έχω την επιλογή να μην επέμβω μάλλον θα το επιλέξω.
Όπως είπε και η Obs, οι δύο παραλλαγές του διλήμματος φαίνονται βάσει της λογικής και υπό το πρίσμα του Ωφελιμισμού, να είναι όμοιες. Σε αφμότερες, η τέλεση μιας δικής σου πράξης θα σώσει τη ζωή πέντε ανθρώπων, αφαιρώντας ταυτόχρονα τη ζωή ενός, ενώ η αποφυγή της πράξης, το να μην κάνεις τίποτε απολύτως, θα έχει ακριβώς το αντίστροφο αποτέλεσμα.
Ωστόσο, οι περισσότεροι από εκείνους που στην πρώτη παραλλαγή απαντήσαμε ότι θα στρέφαμε το βαγονέτο επάνω στον έναν, σώζοντας τους πέντε, επιχειρηματολογώντας μάλιστα προς όσους θα επέλεγαν να μην κάνουν τίποτε, ως αποφυγή ανάληψη της ηθικής ευθύνης, στη δεύτερη περίπτωση απαντάμε πως θα επιλέγαμε να μείνουμε αδρανείς. Το ίδιο συμβαίνει και στο αμφιθέατρο.
Φαίνεται λοιπόν πως μέσα στο μυαλό των περισσότερων, αυτές οι δύο περιπτώσεις έχουν μια ειδοποιό διαφορά. ΟΙ φίλοι Δόκτωρ και Ρέζυ την εντόπισαν πρώτοι. Η διαφορά έγκειται στο ότι στην πρώτη περίπτωση θεωρούμε το θάνατο ανθρώπων από το βαγονέτο το οποίο οδηγούμε, ως δική μας υπευθυνότητα, όπως συμβαίνει για παράδειγμα όταν οδηγούμε αυτοκίνητο, ενώ στη δεύτερη θεωρούμε ότι δεν έχουμε την ευθύνη του θανάτου των πέντε (όχι τριών, όχι τριών
), άρα γιατί ν' αναλάβουμε την ευθύνη για το θάνατο έστω κι ενός;
Θα πρέπει να προσεχθεί, το γεγονός ότι μέσα μας βαρύνει περισσότερο το κατά πόσον θα εμπλακούμε προσωπικά, αναλαμβάνοντας μια ευθύνη, παρά η επιβίωση πέντε ανθρώπων. Επίσης, οι περισσότεροι απαντήσαμε ότι δεν θα μπορούσαμε να θυσιάσουμε κάποιο δικό μας πρόσωπο. Είναι λοιπόν αυτό ένα χαρακτηριστικό του τρόπου δόμησης της Ηθικής μας;
Είναι άραγε η Ηθική μας δομημένη γύρω από το άτομό μας, απ' το Εγώ μας;
Να λοιπόν που η συζήτηση καρποφορεί σ' ενδιαφέροντα συμπεράσματα...
Μα ποιο είναι το δίλημμα?Αφού το αποτέλεσμα είναι ίδιο και στις δυο περιπτώσεις?Για να αποκτήσει κάτι ηθικό βάρος πρέπει να έχει και διαφορετικό αποτέλεσμα.
Εδώ το νόημα δεν είναι το ηθικό βάρος, αλλά θέλει να καταδείξει κάτι άλλο. Χωρίς να γνωρίζω, πιστεύω ότι η συντριπτική πλειοψηφία θα προτιμούσε για το ίδιο αποτέλεσμα να ΜΗΝ πατήσει το κουμπί, παρά να το πατήσει. Δεν υπάρχει διαφορά, οι λόγοι είναι ξεκάθαρα ψυχολογικοί.
Προσωπικά εγώ θα το έριχνα κορώνα γράμματα ή με κάποιον άλλο τρόπο θα το έπαιζα στην τύχη (είναι κι αυτός ένας τρόπος "επίκλησης στο Θεό", όπως έγραφα πιο πάνω
).
