Ηλιούπολη: Δύο 17χρονες έπεσαν από τον 6ο όροφο πολυκατοικίας - Νεκρή η μία

[Himela]

Η κουβέντα γύρω από τη δημιουργία οικογένειας και την στρωμένη καριέρα πάει και έρχεται με άβολες ερωτήσεις. Η πρώτη ερώτηση με έναν Έλληνα είναι πάντα "τι δουλειά κάνεις και πόσα βγάζεις".

Λέγε τους, προσωπικά ζητήματα συζήτηση κομμένη σαν τον υδραυλικό!

Αλήθεια τώρα, με τί ανθρώπους συναναστρέφεστε; Εγώ θα έλεγα, τί σε νοιάζει; Θα μου φτιάξεις τα φορολογικά μου;

 

[Wonderkid]

Καλημέρα. Πάντως για λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, δεν ζούμε σε μια κοινωνία που μπορεί ένας χαρακτήρας με γλυκειά ψυχή να αντέξει. Υπάρξει μεγάλη εγωπάθεια, τοξικότητα και ισοπέδωση προσωπικότητας. Με όποια οικογένεια πας να γνωριστείς, αμέσως αρχίζουν "που σπουδάζει ο γιός / η κόρη, ο δικός μου γιος / κόρη εργάζονται στην -ington LtD / είναι γιατρός / μηχανικός / με υποτροφία εδώ και εκεί". Ενώ αν πεις κάτι έξω από το πλαίσιο αυτό, δεν σου δίνουν καμία σημασία ή μπορεί να κάνουν λάθος σκέψεις. Αυτό αμέσως δημιουργεί έναν υποσυνείδητο ανταγωνισμό ότι τα παιδιά της άλλης οικογένειας που δεν ακολουθούν αυτή την πορεία, έχουν αποτύχει! Ή δεν διάβασαν σωστά για τις πανελλαδικές εξετάσεις και άρα απέτυχαν. Γίνονται βλέπετε και οι λάθος συσχετισμοί: «αν δεν ... τότε». Ειδικά στη χώρα μας όπου το πτυχίο, οι διακρίσεις και η επαγγελματική βιτρίνα μέσω του Linkedin αποτελούν το Νο1 στοιχείο κοινωνικών επαφών, δεν μου κάνει εντύπωση για ποιο λόγο η Ελλάδα είναι μια κοινωνικά αποτυχημένη χώρα.

Μα αυτό συμβαίνει πολλές φορές και σε παρέες πχ 22-25άρηδων ακόμη, που θεωρητικά τώρα κάνεις τα πρώτα σου βήματα ως πραγματικός ενήλικας..έμμεσα κάποιος στην παρέα, ενδεχομένως και ασυνείδητα, χωρίς να το καταλάβει, θα φλεξάρει για πρώτη δουλειά πχ ή πρακτική αλλά θα το κάνει με τέτοιο υπεροπτικό και ελιτίστικο τρόπο ώστε να σε κάνει να νιώσεις άσχημα, αν πχ εσύ για τους χ ψ λόγους δεν έχεις φτάσει εκεί ακόμη. Παιδιά, παντού υπάρχει γύρω μας συνειδητά ή ασυνείδητα ανταγωνισμός σε τοξική μορφή, αδιάκριτες ερωτήσεις, συζητήσεις φαινομενικά με αθώο ύφος, που όμως έχουν σκοπό να σε μειώσουν και να σε κάνουν να αισθανθείς άσχημα..σε παρέες, κοινωνικούς κύκλους, στη γειτονιά, στη δουλειά, στο Πανεπιστήμιο, στο γυμναστήριο.. πιστεύω δε φταίνε τα ίδια τα άτομα, αλλά η κουλτούρα που έχει περαστεί από τις προηγούμενες γενιές (πάτα επί πτωμάτων) και μία δεύτερη αιτία θα έλεγα ως μηχανισμός άμυνας απέναντι στην καθημερινότητα και στην εποχή αβεβαιότητας που ζούμε.

 

[nPb]

Μα αυτό συμβαίνει πολλές φορές και σε παρέες πχ 22-25άρηδων ακόμη, που θεωρητικά τώρα κάνεις τα πρώτα σου βήματα ως πραγματικός ενήλικας..έμμεσα κάποιος στην παρέα, ενδεχομένως και ασυνείδητα, χωρίς να το καταλάβει, θα φλεξάρει για πρώτη δουλειά πχ ή πρακτική αλλά θα το κάνει με τέτοιο υπεροπτικό και ελιτίστικο τρόπο ώστε να σε κάνει να νιώσεις άσχημα, αν πχ εσύ για τους χ ψ λόγους δεν έχεις φτάσει εκεί ακόμη. Παιδιά, παντού υπάρχει γύρω μας συνειδητά ή ασυνείδητα ανταγωνισμός σε τοξική μορφή, αδιάκριτες ερωτήσεις, συζητήσεις φαινομενικά με αθώο ύφος, που όμως έχουν σκοπό να σε μειώσουν και να σε κάνουν να αισθανθείς άσχημα..σε παρέες, κοινωνικούς κύκλους, στη γειτονιά, στη δουλειά, στο Πανεπιστήμιο, στο γυμναστήριο.. πιστεύω δε φταίνε τα ίδια τα άτομα, αλλά η κουλτούρα που έχει περαστεί από τις προηγούμενες γενιές (πάτα επί πτωμάτων) και μία δεύτερη αιτία θα έλεγα ως μηχανισμός άμυνας απέναντι στην καθημερινότητα και στην εποχή αβεβαιότητας που ζούμε.

Γίνεται. Από την εμπειρία μου με άλλους λαούς, περισσότερο γίνεται μόνο στην Ελλάδα. Θέλω να πω ότι οι νέοι εδώ κατά κάποιον τρόπο "ανταγωνίζονται" ποιος θα έχει το πιο τέλειο κοινωνικό προφίλ και την πιο πετυχημένη επαγγελματική καριέρα. Υπάρχει κόμπλεξ. Μπορείς να το δεις και στο Linkedin πόσο πομπώδη βιογραφικά και προφίλ έχουν αρκετοί νέοι Έλληνες και Ελληνίδες.

 

[Πουπουλίνα]

Ηλιούπολη: Σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση η 17χρονη που νοσηλεύεται στο ΚΑΤ - Τα συγκλονιστικά λόγια του καθηγητή της και οι συμβουλές των ειδικών

Ηλιούπολη: Κρίσιμη η κατάσταση της 17χρονης μετά την πτώση. Η τραγωδία αναδεικνύει την ανάγκη στήριξης των εφήβων. Ειδικοί κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου.

www.enikos.gr

[..]
Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο του Κέντρου για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας «Κλίμακα», τους πρώτους μήνες του 2026 καταγράφεται αύξηση στις ηλικίες 15 έως 19 ετών.

• 2022: Αυτοκτόνησαν 4 παιδιά ηλικίας 12-14 ετών και 7 παιδιά ηλικίας 15-19 ετών.
• 2023: Αυτοκτόνησε 1 παιδί ηλικίας 12-14 ετών και 9 παιδιά ηλικίας 15-19 ετών.
• 2024: Αυτοκτόνησαν 3 παιδιά ηλικίας 12-14 ετών και 7 παιδιά ηλικίας 15-19 ετών.
• 2025: Αυτοκτόνησε 1 παιδί ηλικίας 12-14 ετών και 6 παιδιά ηλικίας 15-19 ετών.
• 2026: Αυτοκτόνησε 1 παιδί ηλικίας 12-14 ετών και 8 παιδιά ηλικίας 15-19 ετών.

«Δεν έχουμε αναφέρει και το κομμάτι των αποπειρών. Υπάρχουν απόπειρες, κομμάτια αυτοτραυματισμών […] Στο κομμάτι των αυτοτραυματισμών έχουμε αύξηση που αγγίζει το 20%», επισήμανε η Βασιλική Στάμου, συντονίστρια του Κέντρου για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας «Κλίμακα».

Η ψυχολόγος Πολύβια Γεράκη ανέφερε ότι «ανησυχητικά σημάδια μπορεί να είναι η απόσυρση, η διαταραχή σε βιολογικές λειτουργίες, στην όρεξη, στον ύπνο». Η ίδια παρατήρησε ότι «κανένα παιδί δεν θα αισθανθεί δυνατό με τους επαίνους και τις 35 δραστηριότητες. Θα αισθανθεί δυνατό αν μέσα στο σπίτι νιώθει αυτόνομο και αναλαμβάνει τον ρόλο του».

Το «Χαμόγελο του Παιδιού» διαχειρίζεται κάθε ημέρα δύο περιστατικά αυτοκτονίας ή αυτοκτονικού ιδεασμού παιδιών. «Το 40,9% των συνολικών αιτημάτων για συμβουλευτική ήταν θέματα ψυχικής υγείας. Ένα στα τέσσερα παιδιά αφορούσε θέμα αυτοκτονικότητας. Χάρη στη Διεύθυνση Καταπολέμησης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της ΕΛ.ΑΣ., αποτρέψαμε την αυτοκτονία 380 παιδιών, σώθηκε η ζωή τους», δήλωσε ο Κώστας Γιαννόπουλος, πρόεδρος του «Χαμόγελου του Παιδιού».

Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι οι έφηβοι εκφράζουν δύσκολα την ψυχική δυσφορία τους και το περιβάλλον τους συχνά δυσκολεύεται να την αντιληφθεί. Η πρόληψη απαιτεί συστηματική ενίσχυση των δομών ψυχικής υγείας για εφήβους, αλλά και εκπαίδευση των οικογενειών και των σχολικών κοινοτήτων.

«Οι οικογένειες αρχίζουν, έστω και δειλά, να μιλάνε. Ο εκπαιδευτικός θα πρέπει να ειδοποιήσει τους γονείς, τη διεύθυνση, τους ψυχολόγους και να υπάρχει μηδενική ανοχή», παρατήρησε η κ. Στάμου.

«Είναι τρελό, δεν το χωράει το μυαλό μου» λέει καθηγητής τους​

Στο σχολείο των δύο μαθητριών κυριαρχεί η οδύνη και το σοκ. Ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί έχουν επιστρατευτεί για να στηρίξουν τους συμμαθητές των κοριτσιών που σήμερα άφησαν λευκά λουλούδια στο θρανίο της 17χρονης.

«Είμαστε συγκλονισμένοι. Περισσότερο δεν γίνεται. Έχουμε ήδη επικοινωνήσει με όλες τις αρχές, με τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Έχει ειδοποιηθεί το υπουργείο, έχουμε κάνει όλες τις απαραίτητες ενέργειες. Γιατί πρέπει να δούμε και τι δεν πρέπει να κάνουμε. Όχι μόνο τι θα κάνουμε. Δηλαδή όλο αυτό το πράγμα που λέγεται διαχείριση του περιστατικού και διαχείριση του πένθους αυτού που υπάρχει στο σχολείο», λέει καθηγητής τους, ο οποίος μίλησε στην εκπομπή «Livenews».

Ο ίδιος είναι συγκλονισμένος από την τραγική απώλεια και την μεγάλη μάχη που δίνει η δεύτερη μαθήτρια του. Όπως ανέφερε τίποτα δεν προϊδέαζε το τι θα επακολουθήσει και κάνει λόγο για δύο υπέροχα κορίτσια, άριστες μαθήτριες που όλοι στο σχολείο λάτρευαν.

«Πολύ καλά παιδιά. Πάρα πολύ καλά παιδιά. Και μέχρι χθες το μεσημέρι ήμασταν μαζί. Τους έκανα αστεία, τους μιλούσα, τους συμβούλευα. Τους είχα πάει εκδρομή στην Κρήτη. Εγώ τους συνόδεψα κιόλας. Στο σχολείο μέσα ήταν μια πολύ ήσυχη και ομαλή, ως παρουσία δηλαδή, η συμπεριφορά της. Ήταν χαμογελαστή όταν σου μιλούσε. Ήταν ευγενέστατη όταν σου μιλούσε. Συμμετείχε όταν το ζητούσες» ανέφερε.

Σχετικά με το αν υπήρχε κάποιο σημάδι ή αν είχε αντιληφθεί κάτι περίεργο στη συμπεριφορά τους ο εκπαιδευτικός δηλώνει: «Είμαι 40 χρόνια στο ίδιο σχολείο. Δηλαδή το ξέρω το σχολείο καλύτερα από το σπίτι μου. Δεν έχω τίποτα. Αλλιώς θα είχαμε επέμβει ακαριαία. Ήταν στην ίδια τάξη. Κάνανε παρέα. Μιλάγανε. Προχθές τους είχα μάθημα εκτός από το τελευταίο μάθημα και γέλαγαν μεταξύ τους. Έκαναν αστεία.

«Κάνανε παρέα και με άλλα παιδιά. Και όταν τους παρότρυνες συμμετείχαν. Σας λέω, χθες ήμασταν μαζί και κάναμε πλάκα. Τους πείραζα, τους έκανα αστεία. Δεν προδίκαζες δηλαδή τίποτα ό,τι είχαν στο μυαλό τους. Ήταν χαμογελαστά τα παιδάκια. Είναι τρελό αυτό το πράγμα. Δηλαδή δεν το χωράει το μυαλό μου» πρόσθεσε.[...]

 

[Chem2000]

Κάθε φορά που διαβάζω σχόλια ενηλίκων να λένε "Μα καλά γιατί αυτοκτόνησαν, είχαν όλη τη ζωή μπροστά τους" ή "Τι προβλήματα είχαν τόσο μικρά παιδιά;" θέλω να πάρω το κεφάλι μου και να το βαρέσω με δύναμη στο τοίχο για να μην ακούω τις βλακείες αυτές.

Δε γίνεται, ρε φίλε, να μη θυμούνται τον εαυτό τους στα 17. Ειλικρινά δε γίνεται. Στα 17 όλα τα βλέπεις σοβαρά και μη διαχειρίσιμα. Θα ξεχάσω εγώ που στην εφηβεία μου από τις 7 μέρες της βδομάδας, τις 6 έκλαιγα με λυγμούς γιατί δεν ήμουν αποδεκτή από τους συμμαθητές μου; Θα ξεχάσω που ένιωθα ότι η ζωή μου δεν είχε νόημα αφού όλοι με κορόιδευαν; Θα ξεχάσω ότι σηκωνόμουν από το κρεβάτι με τύψεις επειδή δε διάβασα όσες ώρες θα έπρεπε; Θα ξεχάσω μήπως το στρες που με έπιανε κάθε φορά που έπιανα άσκηση φυσικής στο χέρι;

Καλώς ή κακώς αυτές οι ηλικίες είναι απλά τρομερά επικίνδυνες. Επηρεάζεσαι εύκολα, έχεις ανάγκη την αποδοχή. Ταυτόχρονα όμως πρέπει να είσαι και καλός μαθητής (γιατί αλλιώς τι θα πει η θεία η Καλλιόπη το Πάσχα που θα σε δει στο οικογενειακό τραπέζι) και να είσαι εκτός του σπιτιού 12 ώρα, κάνοντας αγγλικά, γερμανικά, σουαχίλι, πιλάτες, μπάσκετ, ρέικι και δε ξέρω τι άλλο στο πούτσο βάζουν οι γονείς στα παιδιά τους. Πρέπει κιόλας να περάσεις και σε καλή σχολή γιατί αλλιώς πώς θα βγάλεις αρκετά λεφτά για να κάνεις τη ζωή του κάθε μαλάκα και της κάθε φραγκόκοτας, οι οποίοι είναι κάθε μέρα και σε άλλο προορισμό με τα mini cooper τους ή τις mercedes τους και τα flexαρουν στα τικ τοκ και στα instagram. Ταυτόχρονα όμως πρέπει να είσαι και ακαταμάχητη, με ολοκαίνουρια ρούχα calvin klein, tommy hilfigher κτλ, να κάνεις λέιζερ, να βάφεσαι, να κάνεις και να ράνεις για να αρέσεις και στον Γιαννάκη από το Γ2. Αντίστοιχα αν είσαι αγοράκι, να φοράς μάρκες, να έχεις τσαντάκι guess και να ακούς Τρανό, Σκατό και δε συμμαζεύεται. Tαυτόχρονα πρέπει να μάθεις να διαχειρίζεσαι τις ψυχικές σου διακυμάνσεις και τις ορμόνες σου οι οποίες χορεύουν στη καλύτερη καρσιλαμά, στη χειρότερη πεντοζάλη. Ε αι χέσε με ρε φίλε... και πότε θα ζήσεις;;;

Πότε θα ζήσεις την εφηβεία όπως πρέπει να τη ζήσεις; Αυτά τα πρώτα χτυποκάρδια χωρίς να σε νοιάζει τι στο πούτσο μάρκα θα είναι το ρούχο που θα βάλεις; Αυτή η ανεμελιά; Πού είναι όλα αυτά τέλος πάντων; Υποτίθεται η εφηβεία είναι μια περίοδος αναζήτησης, μια περίοδος που προσπαθείς να καταλάβεις τον εαυτό σου, γιατί υπάρχεις. Αντίθετα ίσα ίσα που υπάρχει χρόνος να χαζέψεις.....στο ΤΙΚ ΤΟΚ. Ξέρω ακούγομαι σα γιαγιά, 25 είμαι μόλις...αλλά τα έχουν εντελώς χαζέψει τα παιδιά. Και το βλέπω και από τους μαθητές μου. Μηδέν όρεξη, γιατί απλούστατα είναι όλη μέρα έξω......να κάνουν μαθήματα που δε τα γουστάρουν, ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ. Πώς τα παιδιά αυτά να βρουν το νόημα; Πώς; Μέσα από τον ομοιοπολικό δεσμό που τα διδάσκω εγώ; Μέσα από τα κεκλιμένα επίπεδα; ή μήπως μέσα από τον β αόριστο των ρημάτων;

Συλλυπητήρια στην οικογένεια της μιας κοπέλας και υπομονή στην άλλη οικογένεια. Το μόνο που μπορώ να πω είναι.... αφήστε τα παιδιά στην ησυχία τους. Να τους μιλάτε, να είστε δίπλα τους και μη τα πιέζετε να κάνουν κάτι που δε θέλουν. Αυτές οι ηλικίες είναι εύθραυστες και ο,τι καλλιεργείται τότε, συνεχίζει και υπάρχει και στην ενήλικη ζωή. Και το κυριότερο... μαχαίρι τα κωλοsocial. Ξέρω γω, μέχρι τα 15-16. Μαχαίρι. Μέχρι να μάθουν να φιλτράρουν τι πραγματικά είναι αλήθεια και τι όχι.

 

[fockos]

τα παιδιά τώρα δεν έχουν κανένα μέλλον στην Ελλαδα. Εμείς μέχρι το 2011 πιστεύαμε ότι θα σπουδάσουμε ή θα βρουμε καποια δουλεια και θα περάσουμε καλά ηρθε η κριση και γειωθήκαμε αλλά το σημαντικό είναι ότι ειχαμε ωραία παιδιά χρόνια.
Η γενιά η σημερινή θα ζήσει για πρώτη φορά πιο φτωχικά από τη προηγούμενη. Αυτό από την μία φέρνει κριτική από τους γονείς (που για αυτόυς τα πράγματα ήταν πιο εύκολα) και τα παιδιά σε απόγνωση αναγκασμένα πολλες φορες να μένουν στα πατρικά τους.

 

[giannhs2001]

Εκφράζεις τις σκέψεις μου 101% Γιάννη.

Κάπου είχα δει το τρομερά πετυχημένο "φτάσαμε στην εποχή όπου το έχεις όλα τα χρόνια μπροστά σου μοιάζει πια με βάρος παρά με ευχή".

Εν τω μεταξύ όσοι τα βλέπουν θετικά τα πράγματα δεν ξέρω αν επικοινωνούν με τους έξω ανοικτά, να τους προσεγγίσουν μιλώντας για πράγματα "πίσω από την κουρτίνα". Τι εννοώ; Αν έπαιρνα ένα τάλιρο για κάθε φορά που από συνάδελφο άκουγα "αδερφέ. Αν δεν πιω χασίς κάθε βράδυ μετά τη δουλειά θα καταλήξω στα ψυχοφάρμακα σε χρόνο μηδέν" θα ήμουν πλούσιος. Ο κόσμος είναι δυστυχισμένος, κακά τα ψέματα. Το ότι δεν αυτοκτονούν δεν σημαίνει πως περνάνε και καλά. Είναι στο στάδιο της ψυχικής παραίτησης και είναι κρίμα να βλέπεις άτομα ηλικιών 20-30 να είναι σε αυτό το στάδιο...

Νομίζω πως το γενικότερο κλίμα αποτυπώνεται από τη ραγδαία αύξηση στη χρήση ψυχοφαρμάκων (το Xanax έχει πια την τιμητική του) και στα γνωστά, που έχουν ήδη αναφερθεί πολλάκις στο φόρουμ, ντραγκς (χασίς και κοκα). Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο όλοι κάπου το ρίχνουν για να μη φουντάρουν...

Weak minds don't think. Weak bodies don't fight.

 

[Chem2000]

ωθώντας τα για επιτυχίες μεγαλύτερες των δυνατοτήτων τους

EYXAΡΙΣΤΩ!
Κάθονται και μαθαίνουν διπλά ολοκληρώματα, ιοντικές ισορροπίες, γενετικές μεταλλάξεις κ.α., περνάνε σε μια σχολή που δε γουστάρουν και εν τέλει δε μπορούν να τη βγάλουν γιατί απλούστατα δε μπορούν! Διαιωνίζοντας έτσι το άγχος ότι πρέπει να.....διαβάσω....για να πάρω το κωλόχαρτο.... Από εκεί που λες μετά τις πανελλήνιες τέλος, έρχεται και το.... εξεταστική... Και έτσι αφήνεις παιδιά να σπουδάζουν 6+ χρόνια γιατί δε μπορούν να βγάλουν τη σχολή, αφού ΔΕ καταλαβαίνουν.

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: Σήμερα στις 00:47

Νομίζω πως το γενικότερο κλίμα αποτυπώνεται από τη ραγδαία αύξηση στη χρήση ψυχοφαρμάκων (το Xanax έχει πια την τιμητική του) και στα γνωστά, που έχουν ήδη αναφερθεί πολλάκις στο φόρουμ, ντραγκς (χασίς και κοκα). Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο όλοι κάπου το ρίχνουν για να μη φουντάρουν...

Ρεκόρ 12ετίας στην κατανάλωση κοκαΐνης στην Αττική

Τα νέα στοιχεία από την ανάλυση λυμάτων καταγράφουν διπλασιασμό έως και τριπλασιασμό της χρήσης κοκαΐνης στην Αττική, η οποία συνδέεται άμεσα με τη νυχτερινή διασκέδαση τα Σαββατοκύριακα. Αύξηση και στο MDMA, ενώ για πρώτη φορά εντοπίστηκε η ουσία κεταμίνη.

www.kathimerini.gr

 

[giannhs2001]

Ρεκόρ 12ετίας στην κατανάλωση κοκαΐνης στην Αττική

Τα νέα στοιχεία από την ανάλυση λυμάτων καταγράφουν διπλασιασμό έως και τριπλασιασμό της χρήσης κοκαΐνης στην Αττική, η οποία συνδέεται άμεσα με τη νυχτερινή διασκέδαση τα Σαββατοκύριακα. Αύξηση και στο MDMA, ενώ για πρώτη φορά εντοπίστηκε η ουσία κεταμίνη.

www.kathimerini.gr

Το μόνο ευχάριστο με αυτό το άρθρο είναι πως η μεθαμφεταμίνη παραμένει σε χαμηλά επίπεδα. Αυτός ο σατανάς δεν πρέπει ποτέ να επεκταθεί. Είναι μακράν χειρότερο της ηρωίνης και σε μια εποχή όπου δυστυχώς ο κόσμος κλείνεται στον εαυτό του, δεν υπάρχει αυτοπεποίθηση και όρεξη για διασκέδαση το να μπει στην αγορά ένα τόσο ισχυρό ναρκωτικό που προσφέρει ακραία διαύγεια και αυτοπεποίθηση θα είναι καταστροφικό. Είναι ακόμα δυσεύρετο στην Ελλάδα ευτυχώς.

Κατά τα άλλα είπε τα όλα όσα ξέραμε. Το ότι ο κόσμος δεν αυτοκτονεί δεν σημαίνει πως δεν παίρνει πια τραγικές αποφάσεις για να μη φτάσει σε αυτό το σημείο...

Πως μας κατέληξαν τόσο ραγιάδες ρε μλκ;

 

[Chem2000]

Πως μας κατέληξαν τόσο ραγιάδες ρε μλκ;

Τα γαμωσοσιαλ φταίνε. Από το 2020 που ήρθε ο κοβιντ και κλειδαμπαρωθήκαμε μέσα, άρχισε και η κατρακύλα μας. Μόνιμα μια τάση επίδειξης, μια τάση να θες να είσαι καλύτερος από τους άλλους, να είσαι επιτυχημένος, να, να.... ενώ μέσα σου είσαι κενός. Τι φαίνεται όμως έξω; ότι είσαι τέλειος.

 

[Πουπουλίνα]

Οποιοδηποτε σοσιαλ ή οτι αλλο βαζει το λιθαρακι του στην καταθλιψη παιδιων....Η ΕΥΘΥΝΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ,Που μαλλον καπου βολοδερναν και πρωτον δεν πηραν χαμπαρι τι εχει το παιδι τους..ΕΝΩ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥΣ ΣΑΝ ΓΟΝΕΙΣ..δευτερον το πηραν χαμπαρι και δεν εδωσαν την πρεπουσα βαρυτητα..τριτον ειπαν σιγα μην παω το παιδι μου σε ψυχολογο...κλπ

ΤΑ σοσιαλ κανουν τη δουλεια τους.Γιατι δεν αυτοκτονουν ολα τα παιδια;
ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΤΙ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΛΑΘΟΣ.
Να λεμε αληθειες.

 

[adams33]

Ναι, απλά είναι λίγο παράξενη αυτή η περίοδος. Βλέπω γύρω μου ότι υπάρχει θυμός, αφασία, έντονη κριτική και μια άποψη ότι «κακώς που δεν ακολουθείς την ελληνική νοοτροπία» σε πολλά θέματα. Διατηρώ φιλίες χρόνων από το εξωτερικό ενώ στη χώρα μας, νιώθω κάπως ξένος.

Δεν ειναι λογικο ολο αυτο αν λειπεις αρκετο καιρο ;

Δεν κολλάω σαν Έλληνας. Πιστεύω ότι η παραμονή μου στο εξωτερικό με άλλαξε ως άνθρωπο επειδή νιώθω κοσμοπολίτης (με την καλή έννοια). Τα έχω δει όλα, τα έχω απομυθοποιήσει όλα και νιώθω ότι ο πλανήτης μας είναι τόσο μικρός και εμείς άπληστοι. Μπορεί ο άλλος σου εαυτός να είναι ένα ιδιαίτερο πρόσωπο από την Βόρεια Κίνα ή από την Ακτή του Ελεφαντοστού! Να είστε σαν δίδυμες ψυχές σε αυτόν τον κόσμο και να μην ... γνωρίζεστε επειδή ζείτε χιλιόμετρα μακρυά. Για παράδειγμα, πάντα προσέχω να μην λερώνω το περιβάλλον κάτι που δεν συμβαίνει από άλλους Έλληνες (αν κρίνω από τα σκουπίδια που βλέπω καθημερινά στον κάδο).

Το «δεν κολλάω ΩΣ Έλληνας» και όχι «ΣΑΝ Έλληνας» έχει πολλές διαστάσεις...
Αυτό δεν αλλάζει! Η ελληνική ταυτότητα έχει να κάνει με τα ήθη και τις παραδόσεις και όχι με τη νοοτροπία μερικών.

Τουλάχιστον εγώ νιώθω τεράστια υπερηφάνεια για τους προγόνους μου, ακόμα και για πολλούς σημερινούς Έλληνες που διαπρέπουν στις επιστήμες και ειδικα στον αθλητισμο..Ποσα πρότυπα αντλούμε απο εκει !

Αν εσύ πλέον, που έχεις μάθει αλλιώς, το επικοινωνείς με έναν τρόπο που μειώνει τους άλλους, δεν είναι λογικό να λαμβάνεις όλη αυτή την τοξικότητα;
Έπειτα, δυσκολεύομαι λιγάκι να καταλάβω, από τη στιγμή που λες ότι έχεις φίλους, γιατί στεναχωριέσαι για κάποιους με τους οποίους δεν ταιριάζεις;

Ο άνθρωπος στη ζωή του θέλει την οικογένειά του, τον σύντροφό του,τα παιδια του και τον βασικό κορμό της φιλίας του.

Όλοι οι υπόλοιποι του είναι αδιάφοροι, ειδικά αν είναι όπως το περιγράφεις.
Ευλογημένος πρέπει να αισθάνεσαι που δεν είσαι αποδεκτός από αυτούς που δεν θες.
Κάποιοι δεν έχουν καταλάβει ότι η συμπεριφορά μας είναι ανάλογη της δικής τους προσωπικότητας, ώστε να θέλουμε εμείς οι ίδιοι να μη μας συμπαθούν, για να απομακρύνονται από κοντά μας.

Για σκέψου... έχεις σε όλους την ίδια συμπεριφορά;
Τους ανθρώπους που εκτιμάς, αγαπάς και τους θες στη ζωή σου, δεν προσπαθείς να τους έχεις κοντά σου;
Δεν προσπαθείς να συζητάς να λύνεις το οτιδήποτε και να προχωράς ;

Η μάζα, ο όχλος, τι σε νοιάζει;
Αν η μαζα οπως λες ειναι τοξικη το να εισαι μελος αυτης αντιλαμβανεσαι οτι πρεπει να γινεις σαν και αυτους ;
Αυτο θες ;
Να χάσεις την ταυτότητα σου ,τις αξίες σου και την μοναδικότητα σου ;


Νομίζω κατι αλλο θες να μας πεις ....

 

[touvlo]

Οποιοδηποτε σοσιαλ ή οτι αλλο βαζει το λιθαρακι του στην καταθλιψη παιδιων....Η ΕΥΘΥΝΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ,Που μαλλον καπου βολοδερναν και πρωτον δεν πηραν χαμπαρι τι εχει το παιδι τους..ΕΝΩ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥΣ ΣΑΝ ΓΟΝΕΙΣ..δευτερον το πηραν χαμπαρι και δεν εδωσαν την πρεπουσα βαρυτητα..τριτον ειπαν σιγα μην παω το παιδι μου σε ψυχολογο...κλπ

ΤΑ σοσιαλ κανουν τη δουλεια τους.Γιατι δεν αυτοκτονουν ολα τα παιδια;
ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΤΙ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΛΑΘΟΣ.
Να λεμε αληθειες.

Κι όμως @Πουπουλίνα μου, δεν μπορούν πάντα οι γονείς να προλάβουν μια κατάθλιψη. Είναι πολύ βαριά νόσος και δεν έχει εμφανή συμπτώματα (πονοκέφαλος κλπ). Δεν είναι αθώοι, αλλά δεν είναι και ένοχοι.
Θα σου πω περίπτωση: Το παιδί έδειχνε φυσιολογικό στο σχολείο. Στο Λύκειο λίγο περιθωριοποιήθηκε. Οι γονείς ρώτησαν την παιδίατρο, αν είναι όλα καλά. Αυτή έκανε κάποια τεστ και έκρινε πως όλα πάνε καλά. Ξέρεις, λύκειο, εξετάσεις, εφηβεία, περασε στα ....ψιλά. Πέρασε Πανεπιστημιο και όπως λένε εδώ οι φίλοι φοιτητές, δεν τα κατάφερνε. Φυσικά λόγω οικονομικών, έμενε στους γονείς. Οι γονείς προσπαθούσαν να το εμψυχώσουν, θα τα καταφέρεις κλπ, ενώ προφανώς έπρεπε να πουν: παράτα τα, αλλά τόσα ήξεραν. Δεν έφταιγαν, νομίζω, γιαυτό. Δεν είχαν κι άλλες επιλογές να του προτείνουν. Τελικά τα παράτησε, μπήκε σε άλλη σχολή. Ήρθε ο κορονοϊός, ο εγκλεισμός, το παληκάρι έχασε κάθε επαφή με φίλους. Ήταν και εσωστρεφής, ήθελε να παρατήσει και τη 2η σχολή, αλλά δεν το έκανε, λόγω γονέων, γιατί του είχαν πει, απ την αρχή: μην τα παρατήσεις πάλι. Να μη στα πολυλογώ, απομονώθηκε στη 2η σχολή, πήρε πτυχίο, αλλά έπαθε κατάθλιψη, τόσο αργά, ώστε κανείς δεν μπόρεσε να αντιδράσει. Η μάνα κατάλαβε την ασθένεια και επικοινώνησε με ψυχολόγους. Όμως επειδή ήταν ήδη 26 ετών, δεν μπορούσε να τον πάει με το ζόρι. Και τώρα όλοι σ΄αυτή την οικογένεια, υποφέρουν. Οι γονείς είναι υποχρεωμένοι να κάνουν μια δουλειά, για την οποία δεν έχουν ιδέα. Η κοινωνική λειτουργός είπε, πως δεν έχουν τις ικανότητες, να τα βγάλουν πέρα σε μια τόσο δύσκολη κατάσταση. Η ψυχολόγος είπε, πως μόνο αν κάνει σκέψεις αυτοκτονίας, επεμβαίνει ο γιατρός σοσ. Όμως το παληκάρι το παλεύει όσο μπορεί, να σταθεί στα πόδια του και δε θέλει να πεθάνει.
Πες μου τώρα και θα σε παρακαλέσω, αν μπορείς, να μου πεις ειλικρινά, σε τι φταίνε αυτοί οι γονείς;

Μπορώ εγώ να σου πω, φταίνε, γιατί όταν ήταν μικρός, δεν του έδειξαν μια αρμονική οικογένεια και δεν τον ώθησαν να φύγει στα 18. Αλλά πώς να ξέρουν, πώς θα εξελλιχθεί;

 

[nPb]

Πολλές φορές μπορεί να υπάρχει και κατάθλιψη λόγω περιβάλλοντος: η Ελληνική κοινωνία δεν είναι και τόσο φυσιολογική. Επίσης, μπορεί να φταίει και η αγορά εργασίας. Με το θέμα αυτό για τις 17χρονες κοπέλες τυχαία είδα ενδιαφέροντα σχόλια που βγήκαν στην επιφάνεια. Για πολλές 10ετίες στη χώρα μας αρκετοί γονείς πούλησαν χωράφια και αξιοπρέπεια με αντάλλαγμα διορισμούς των παιδιών τους στο δημόσιο, σε απίθανους οργανισμούς αλλά και στην τράπεζα (ορθόδοξο Πασοκ και ΝΔ-μεγάλη δεξιά παράταξη). Την ίδια στιγμή αυτοί και τα παιδιά τους, κουνάνε το δάχτυλο σε άλλους ότι «δεν σπουδάσατε αυτό που θέλει η αγορά, έχει ο θεός, κάτι θα βρείτε και εσείς να κάνετε, είναι δύσκολα τα πράγματα» αλλά οι ίδιοι βολεύτηκαν! Επίσης, αρκετοί γονείς έστελναν τα παιδιά τους στο Πανεπιστήμιο με βάση τις συστάσεις που έκανε η κλαδική του κόμματος ώστε να δημιουργηθεί η θέση μετά και να είναι εξασφαλισμένη από το μεταπτυχιακό των παιδιών και φυσικά, καριέρα στο δημόσιο ή ακόμη και σε ιδιωτική εταιρία. Σπρώχνουν όλοι για την επιτυχία των παιδιών τους με κάθε μέσο (πολιτικό, θρησκευτικό, συνδικαλιστικό, κτλ). Γι' αυτό και έχουμε τέτοια αποτελέσματα σαν χώρα. Για παράδειγμα, ο ΟΣΕ στα καλά χρόνια είχε διορισμένο υπαλληλικό προσωπικό για την άψογη λειτουργία του δικτύου και όμως ήταν χωρίς καθήκοντα, καθώς οι περισσότεροι δεν είχαν καμία σχέση με το αντικείμενο των σιδηροδρόμων. Σημασία έχει ότι διορίστηκαν, βολεύτηκαν! Το κόμμα να είναι καλά και ο Γιαννάκης έχει μόνιμη δουλειά. Δυστυχώς, λυπάμαι που το λέω, η κοινωνία μας, έχει προκαλέσει πολύ πόνο σε ανθρώπους που δεν φταίνε, ωθώντας τους σε πράγματα απελπισίας, είτε είναι σπουδές, είτε είναι επαγγέλματα.

Οι γονείς του παιδιού δεν φταίνε όμως ακόμη και αν το παλικάρι στα 18 του έμενε μόνο του, σίγουρα δεν θα άλλαζε κάτι. Απλά θα είχε να φροντίσει το δικό του σπίτι και τα μηνιαία έξοδα μαζί με το άγχος των σπουδών του. Οι γονείς του σε όλη αυτή την ιστορία της @touvlo απλά δεν ξέρουν να τον κατευθύνουν επαγγελματικά και αυτή είναι η κύρια αιτία της μηδενικής αυτοπεποίθησης και η οποία τον έριξε στην κατάθλιψη. Στην Ελλάδα, καλώς ή κακώς η επαγγελματική πορεία επηρεάζει το 95% της ψυχοσωματικής ισορροπίας ενός ατόμου καθώς η πρώτη ερώτηση είναι πάντα "τι δουλειά κάνεις" και φυσικά σε σύγκριση με το πως κάποιος άλλος βολεύτηκε/πέτυχε και εσύ δεν μπορείς.

 

[еще один пророк р...]

κ η πρώτη ερώτηση της ΝΚορεάτισσας αυτή ακριβώς είναι πάντως

πόσα βγάζεις

 

[Jim_2004]

Κάπου είχα δει το τρομερά πετυχημένο "φτάσαμε στην εποχή όπου το έχεις όλα τα χρόνια μπροστά σου μοιάζει πια με βάρος παρά με ευχή".

Εν τω μεταξύ όσοι τα βλέπουν θετικά τα πράγματα δεν ξέρω αν επικοινωνούν με τους έξω ανοικτά, να τους προσεγγίσουν μιλώντας για πράγματα "πίσω από την κουρτίνα". Τι εννοώ; Αν έπαιρνα ένα τάλιρο για κάθε φορά που από συνάδελφο άκουγα "αδερφέ. Αν δεν πιω χασίς κάθε βράδυ μετά τη δουλειά θα καταλήξω στα ψυχοφάρμακα σε χρόνο μηδέν" θα ήμουν πλούσιος. Ο κόσμος είναι δυστυχισμένος, κακά τα ψέματα. Το ότι δεν αυτοκτονούν δεν σημαίνει πως περνάνε και καλά. Είναι στο στάδιο της ψυχικής παραίτησης και είναι κρίμα να βλέπεις άτομα ηλικιών 20-30 να είναι σε αυτό το στάδιο...

Νομίζω πως το γενικότερο κλίμα αποτυπώνεται από τη ραγδαία αύξηση στη χρήση ψυχοφαρμάκων (το Xanax έχει πια την τιμητική του) και στα γνωστά, που έχουν ήδη αναφερθεί πολλάκις στο φόρουμ, ντραγκς (χασίς και κοκα). Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο όλοι κάπου το ρίχνουν για να μη φουντάρουν...

Weak minds don't think. Weak bodies don't fight.

Το 2016 ένας οικονομολόγος Δανός είχε πει για το οικονομικό μοντέλο του 2030 "you will own nothing and will be happy "

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: Σήμερα στις 13:09

Κάθε φορά που διαβάζω σχόλια ενηλίκων να λένε "Μα καλά γιατί αυτοκτόνησαν, είχαν όλη τη ζωή μπροστά τους" ή "Τι προβλήματα είχαν τόσο μικρά παιδιά;" θέλω να πάρω το κεφάλι μου και να το βαρέσω με δύναμη στο τοίχο για να μην ακούω τις βλακείες αυτές.

Δε γίνεται, ρε φίλε, να μη θυμούνται τον εαυτό τους στα 17. Ειλικρινά δε γίνεται. Στα 17 όλα τα βλέπεις σοβαρά και μη διαχειρίσιμα. Θα ξεχάσω εγώ που στην εφηβεία μου από τις 7 μέρες της βδομάδας, τις 6 έκλαιγα με λυγμούς γιατί δεν ήμουν αποδεκτή από τους συμμαθητές μου; Θα ξεχάσω που ένιωθα ότι η ζωή μου δεν είχε νόημα αφού όλοι με κορόιδευαν; Θα ξεχάσω ότι σηκωνόμουν από το κρεβάτι με τύψεις επειδή δε διάβασα όσες ώρες θα έπρεπε; Θα ξεχάσω μήπως το στρες που με έπιανε κάθε φορά που έπιανα άσκηση φυσικής στο χέρι;

Καλώς ή κακώς αυτές οι ηλικίες είναι απλά τρομερά επικίνδυνες. Επηρεάζεσαι εύκολα, έχεις ανάγκη την αποδοχή. Ταυτόχρονα όμως πρέπει να είσαι και καλός μαθητής (γιατί αλλιώς τι θα πει η θεία η Καλλιόπη το Πάσχα που θα σε δει στο οικογενειακό τραπέζι) και να είσαι εκτός του σπιτιού 12 ώρα, κάνοντας αγγλικά, γερμανικά, σουαχίλι, πιλάτες, μπάσκετ, ρέικι και δε ξέρω τι άλλο στο πούτσο βάζουν οι γονείς στα παιδιά τους. Πρέπει κιόλας να περάσεις και σε καλή σχολή γιατί αλλιώς πώς θα βγάλεις αρκετά λεφτά για να κάνεις τη ζωή του κάθε μαλάκα και της κάθε φραγκόκοτας, οι οποίοι είναι κάθε μέρα και σε άλλο προορισμό με τα mini cooper τους ή τις mercedes τους και τα flexαρουν στα τικ τοκ και στα instagram. Ταυτόχρονα όμως πρέπει να είσαι και ακαταμάχητη, με ολοκαίνουρια ρούχα calvin klein, tommy hilfigher κτλ, να κάνεις λέιζερ, να βάφεσαι, να κάνεις και να ράνεις για να αρέσεις και στον Γιαννάκη από το Γ2. Αντίστοιχα αν είσαι αγοράκι, να φοράς μάρκες, να έχεις τσαντάκι guess και να ακούς Τρανό, Σκατό και δε συμμαζεύεται. Tαυτόχρονα πρέπει να μάθεις να διαχειρίζεσαι τις ψυχικές σου διακυμάνσεις και τις ορμόνες σου οι οποίες χορεύουν στη καλύτερη καρσιλαμά, στη χειρότερη πεντοζάλη. Ε αι χέσε με ρε φίλε... και πότε θα ζήσεις;;;

Πότε θα ζήσεις την εφηβεία όπως πρέπει να τη ζήσεις; Αυτά τα πρώτα χτυποκάρδια χωρίς να σε νοιάζει τι στο πούτσο μάρκα θα είναι το ρούχο που θα βάλεις; Αυτή η ανεμελιά; Πού είναι όλα αυτά τέλος πάντων; Υποτίθεται η εφηβεία είναι μια περίοδος αναζήτησης, μια περίοδος που προσπαθείς να καταλάβεις τον εαυτό σου, γιατί υπάρχεις. Αντίθετα ίσα ίσα που υπάρχει χρόνος να χαζέψεις.....στο ΤΙΚ ΤΟΚ. Ξέρω ακούγομαι σα γιαγιά, 25 είμαι μόλις...αλλά τα έχουν εντελώς χαζέψει τα παιδιά. Και το βλέπω και από τους μαθητές μου. Μηδέν όρεξη, γιατί απλούστατα είναι όλη μέρα έξω......να κάνουν μαθήματα που δε τα γουστάρουν, ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ. Πώς τα παιδιά αυτά να βρουν το νόημα; Πώς; Μέσα από τον ομοιοπολικό δεσμό που τα διδάσκω εγώ; Μέσα από τα κεκλιμένα επίπεδα; ή μήπως μέσα από τον β αόριστο των ρημάτων;

Συλλυπητήρια στην οικογένεια της μιας κοπέλας και υπομονή στην άλλη οικογένεια. Το μόνο που μπορώ να πω είναι.... αφήστε τα παιδιά στην ησυχία τους. Να τους μιλάτε, να είστε δίπλα τους και μη τα πιέζετε να κάνουν κάτι που δε θέλουν. Αυτές οι ηλικίες είναι εύθραυστες και ο,τι καλλιεργείται τότε, συνεχίζει και υπάρχει και στην ενήλικη ζωή. Και το κυριότερο... μαχαίρι τα κωλοsocial. Ξέρω γω, μέχρι τα 15-16. Μαχαίρι. Μέχρι να μάθουν να φιλτράρουν τι πραγματικά είναι αλήθεια και τι όχι.

Ξέχασες και κάτι πολύ σημαντικό, τα παιδιά πρέπει να μάθουν ότι η ζωή έχει πάρα πολλές επιλογές, πόσοι άνθρωποι μπήκαν στις σχολές που ήθελαν με καλό βαθμό και μετά από 4-5 χρόνια τους βλέπεις να ξαναδινουν για κάτι εντελώς διαφορετικό. Πρέπει να χρησιμοποιούν την τεχνολογία προς όφελος τους και όχι προς καταστροφή τους , μπορεί να αλλάξεις τρόπο εργασίας πάνω από 5-6 φορές στη ζωή σου και είναι απολύτως νορμάλ

 

[Jim_2004]

Κάπου είχα δει το τρομερά πετυχημένο "φτάσαμε στην εποχή όπου το έχεις όλα τα χρόνια μπροστά σου μοιάζει πια με βάρος παρά με ευχή".

Εν τω μεταξύ όσοι τα βλέπουν θετικά τα πράγματα δεν ξέρω αν επικοινωνούν με τους έξω ανοικτά, να τους προσεγγίσουν μιλώντας για πράγματα "πίσω από την κουρτίνα". Τι εννοώ; Αν έπαιρνα ένα τάλιρο για κάθε φορά που από συνάδελφο άκουγα "αδερφέ. Αν δεν πιω χασίς κάθε βράδυ μετά τη δουλειά θα καταλήξω στα ψυχοφάρμακα σε χρόνο μηδέν" θα ήμουν πλούσιος. Ο κόσμος είναι δυστυχισμένος, κακά τα ψέματα. Το ότι δεν αυτοκτονούν δεν σημαίνει πως περνάνε και καλά. Είναι στο στάδιο της ψυχικής παραίτησης και είναι κρίμα να βλέπεις άτομα ηλικιών 20-30 να είναι σε αυτό το στάδιο...

Νομίζω πως το γενικότερο κλίμα αποτυπώνεται από τη ραγδαία αύξηση στη χρήση ψυχοφαρμάκων (το Xanax έχει πια την τιμητική του) και στα γνωστά, που έχουν ήδη αναφερθεί πολλάκις στο φόρουμ, ντραγκς (χασίς και κοκα). Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο όλοι κάπου το ρίχνουν για να μη φουντάρουν...

Weak minds don't think. Weak bodies don't fight.

Θεωρώ πως η εποχή μας έχει καποια θετικά τα οποία αν τα εκμεταλλευομασταν σωστά ειδικά με την τεχνολογία θα μας είχαν ανοίξει τεράστιοι ορίζοντες, επίσης χαίρομαι ιδιαίτερα που βλέπω ότι η γενιά μας δεν ανέχεται τον κάθε τρελό εργοδότη και θέλει να μας έχει ειλωτες και ψάχνει το καλύτερο δυνατό. Οπότε ναι ας μην είμαστε τόσο ματαιοδοξοι η 17χρονη και κάθε 17χρονη έχουν όλη τη ζωή μπροστά τους να δοκιμάσουν πράγματα να δουν τι αγαπάνε πραγματικά, είτε στην Ελλάδα είτε αλλού, και με τη βοήθεια των γονιών ειδικά στην αρχή, τουλάχιστον όσο έχουμε ένα background από πίσω και ένα δίχτυ ασφαλείας ξέρουμε ότι μπορούμε να ζούμε σχετικά άνετα και να μην έχουμε το άγχος ότι αν φύγουμε από κάπου δε θα έχουμε να φάμε.