Κοίτα, δεν είμαι το ιδανικό παράδειγμα εγώ γιατί έπεσα στον κόβιντ οπότε το μισό 2ο και το 3ο έτος εξανεμίστηκαν, ενώ στο 4ο πολλοί φοβόντουσαν να βγουν για να μην κολλήσουν γονείς, μη χάσουν εξεταστικές κλπ, φόβος που πλέον δεν υπάρχει.
Προσωπικά στο πρώτο εξάμηνο τα έβλεπα εντελώς ρομαντικά όλα, επαρχιωτάκι που ήρθε στη μεγάλη πόλη μόνος και έζησα σε 1 χρόνο ό,τι δεν έκανα σε 18. Αν με ρωτούσες εκεί στα 19 θα έλεγα κι εγώ ότι όλα είναι υπέροχα και ότι η Αθήνα είναι με διαφορά η καλύτερη πόλη για φοιτητή.
Μετά όμως είδα μια σταδιακή κούραση στα παιδιά που έμεναν πιο μακριά, έβγαιναν σπανιότερα, ενώ και ο αρχικός ενθουσιασμός πέρασε και η ζωή τυποποιήθηκε σε εξόδους και καλοπέραση αλλά χωρίς κάτι το τρομερό, γιατί δεν ήταν εξίσου άνετες και "φοιτητικές" οι έξοδοι όσο στη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα, τις οποίες εχω ζήσει πάνω από μήνα πηγαίνοντας σε φίλους, ή στην Κρήτη όπου έχω το πατρικό.
Και πάλι πολύ ωραία περνούσα και περνάω βέβαια γιατί όπως είπα μένω μόνος και δίπλα στο κέντρο, συνεπώς πάντα μπορείς να βγαίνεις. Κυρίως για τα παιδιά που έμεναν Μαρούσι, Γλυφάδα, Ανθούπολη κλπ μιλαώ ή Κυψέλη/Γαλάτσι κ.α που έχουν χάλια συγκοινωνίες, που όσο πήγαινε κλείνονταν και ξέρω ότι δεν περνούσαν καλά. Όσοι έμεναν με γονείς κιόλας είχαν συχνά προβλήματα. Ακόμα και μια χαρά γονείς να έχεις, όπως εγώ, είναι άλλο πράγμα να ζεις μόνος και να κάνεις ό,τι θες χωρίς τον παραμικρό έλεγχο. Για εμένα ήταν ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί. Καλά δε μιλάω καν για φίλους από Σαλαμίνα ή Μέγαρα που τους έβλεπες μια φορά το μήνα μέχρι να τους χάσεις εντελώς.
Επίσης στην Αθήνα αναγκάζεσαι λίγο να κλικοποιηθείς, να συγκεντρώσεις 5-10 στενούς φίλους για τους οποίους αξίζει να κάνεις μεγάλες αποστάσεις για να δεις. Οι χαλαρότερες φιλίες ευδοκιμούν στην επαρχία όπου μπορείς να στείλεις ένα μήνυμα και σε 15 λεπτά είστε μαζί, ή η πόλη έχει ένα κέντρο και ξέρεις ότι αυτοί οι γνωστοί-φίλοι είναι κοντά και μπορείτε να ενώσετε παρέες. Αυτό έχει σημασία γιατί στην Αθήνα έχεις λιγότερους, αλλά ίσως πιο κοντινούς, φίλους, με το μειονέκτημα βέβαια πως όταν κάποιος κάνει σχέση ή ζορίζεται με δουλειά/διάβασμα ή μετακομίζει τον χάνεις.
Ξαναλέω βέβαια πως τα περισσότερα στερεότυπα για την Αθήνα πράγματι δεν ισχύουν, αλλά για τα παιδιά με γονείς σε μακρινές απ το κέντρο περιοχές, που αποτελούν την πλειοψηφία, τα πράγματα δεν είναι ωραιά.
