Δε βρίσκω λογικό το γεγονός ότι κάποιος ζηλεύει ή φθονεί την Καρυστιανού που έχασε το παιδί της τόσο άδικα. Δεν έχει νόημα. Αυτοί που την κατακρίνουν το κάνουν γιατί τη λυποντουσαν όσο ήταν η πενθούσα μάνα και ξαφνικά τη βλέπουν να κερνάει εκλεράκια στη συνάντηση για το νέο κόμμα. Ο Έλληνας δεν είναι συνηθισμένος σε γονείς που δεν πενθούν όπως πρέπει τα παιδιά τους. Και αν θες, δεν τους το συγχωρούν.
Ναι όμως μέχρι πότε κάποιος να πενθεί; Σίγουρα για έναν γονιό το πένθος είναι «αιώνιο» και θα τον στοιχειώνει όλη του την ζωή. Η ζωή όμως συνεχίζεται. Δεν μπορεί μια σχετικά νέα γυναίκα να κάθεται κλεισμένη σπίτι και να μοιρολογάει νύχτα- μέρα, εγώ αυτό το πένθος δεν το θεωρώ «όπως πρέπει». Ίσως να μην είναι ο χαρακτήρας της και τέτοιος. Σίγουρα πονάει βαθιά και θλίβεται καθημερινά για την απώλεια του παιδιού της. Δεν μπορώ να δεχτώ σχόλια τύπου φμπ «έχασε το παιδί της αλλά το νυχάκι στην πένα», ή «έχασε το παιδί της και τώρα κοιτάει να επωφεληθεί τον χαμό του παιδιού της». Δλδ , WTF μερικοί και και μερικές σ αυτή την χώρα.
Υποτίθεται ότι όλοι θέλουμε αλλαγή, ότι θέλουμε να πέσει το σάπιο σύστημα , ότι θέλουμε δικαιοσύνη , διαφάνεια κοκ. Υπάρχει ένα άτομο που έχει πληγεί απ αυτό το σύστημα , και θέλει κάπως να εκδικηθεί, κάπως ν αντιδράσει. Και πολλοί το λοιδορούν , το καθυβρίζουν και το διασύρουν , πολλές φορές χωρίς λόγο ή αιτία. Αυτό δεν μπορεί να είναι παρά απλή κακεντρέχεια και σκατοψυχια.
Θέλεις αλλαγη( ή τουλάχιστον προσπάθεια αλλαγής); Στήριξε την. Η τουλάχιστον βούλωσε το και μην τον κατακρίνεις αδικαιολόγητα. Δεν ξέρεις ο άλλος τι κουβαλάει ή πως διαχειρίζεται μια δύσκολη κατάσταση, ένα πένθος, μια απώλεια, ένα κρίμα. Δεν φτάνει που έχει όλα τα ΜΜΕ εναντίον, έχεις και τον κάθε χωριάτη να σου υποδεικνύει πως να πενθείς ή ότι δεν πενθείς «όπως πρέπει». Πάτος τελείως .
Εγώ - πέρα από την άγαρμπη , χωριάτικη αντιληψη του ότι όταν πενθείς πρέπει να πενθείς ντε και καλά με συγκεκριμένο τρόπο και «όπως πρέπει»- βλέπω , όπως προείπα , και πολύ φθόνο σ όλο αυτό . Οχι φθόνο ότι έχασε το παιδί της, αλλά φθόνο πως κάποιος άνθρωπος αντιδρά, ίσως απειλεί συμφέροντα, ίσως έχει το θάρρος να πάει παρ όλες τις δυσμενείες ν αντισταθεί, ίσως επειδή αποκτά κάποια φήμη/δυναμη/εξουσια απ όλο αυτό κοκ. Ακόμα και αυτά μπορούν ν αποτελέσουν αιτία φθόνου και να βγάζουν σε μερικούς ψυχολογικά κόμπλεξ.
Ο σκατοψυχος από παντού μπορεί να πιάνεται , από τα μαλλιά, τα νύχια , ακόμα και από τον χαμό ενός αθώου Παιδιού, και το βλέπω συχνά στα σοσιαλ αυτό, ειδικά με την υπόθεση της.
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: Σήμερα στις 00:15
Ποιος θα σώσει τη χώρα δηλαδη τότε; Αυτη η λογική μας εφτασε εδω. Οτι ετσι ειναι τα πραγματα χάλια, να το δεχθουμε και πως κανενας δεν μπορει να κανει τιποτα. Μοιρολατρια δηλαδη. Γιαυτο οι νεοι σηκωνονται και φευγουν εξω, επειδη βασισμένοι σε αυτο το λογικό νιώθουν πως δεν υπάρχει ελπίδα.
Σωτήρες και μεσσίες δεν υπάρχουν. Ολο το σύστημα πάσχει .
Μακάρι να μπορούσε η καρυστιανου και η κάθε καρυστιανου ν αλλάξει κάτι.
Αυτό δεν θα το κάνει 1 άτομο όμως. Χρειάζεσαι θεσμούς να λειτουργούν και σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος και μη, να το σέβεται.
Ιδεολογική μεταρρύθμιση χρειάζεται και αυτή ξεκινάει από τον απλό πολίτη και φτάνει και στην πολιτικό κόσμο. Δυστυχώς βούληση σοβαρή δεν υπάρχει από καμία πλευρά να γινόταν πραγματικές αλλαγές.
