Up
Μιας και έχει περάσει αρκετός καιρός, επαναφέρω το topic για να διατυπώσω κάποια πράγματα που έχω σκεφτεί επι του θέματος όπου περιλαμβάνεται και το πρόβλημα των ετεροφυλόφιλων που δεν τους αποδέχονται, που ουσιαστικά αυτοί οι ίδιοι είναι υπεύθυνοι για αυτό τους το πρόβλημα.
Αφορά τις προκλητικές και γενικά τις κακιές - προβληματικές συμπεριφορές που έχουν αρκετοί ομοφυλόφιλοι.
Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, για να γίνω όσο το δυνατόν κατανοητός.
Όταν ένα παιδί γεννιέται, λαμβάνει από τον περίγυρώ του κάποια -αναγκαστικά- πρότυπα, όπως:
1. το με ποιό φύλο πρέπει να κάνει ερωτική σχέση,
2. τον τρόπο που θα συμπεριφέρεται [ένα αγόρι που θα κάνει παρέα με άλλα αγόρια θα συμπεριφέρεται διαφορετικά από ένα κορίτσι που κάνει παρέα με άλλα κορίτσια - βλέπει τους γονείς του κτλ]
3. μαθαίνει για το σεξ είτε μέσω της τηλεόρασης [δεν αναφέρομαι σε πολύ σκληρό πορνό αλλά τις κλασσικές τσοντο-ταινίες της TV] είτε από συμβουλές των γονιών του, βιβλία, μαθήματα σεξουαλικότητας στα σχολεία και και και.
Και πολλά άλλα που αφορούν τη διαφορά του με το άλλο φύλο σε σχέση με τον έρωτα.
Ας έλθουμε τώρα στη θέση ενώς gay. Γεννιέται και σιγά σιγά αρχίζει να έχει και επαφή με το περιβάλλον και να κατανοεί τα μηνύματα. Έστω και από μικρή ηλικία είναι άσχετος από σεξ αλλά έχει κάποιες ορμές [σεξουαλικές] οι οποίες όπως και να 'χει θα ξέρει τον προσανατολισμό του φύλου που τον ελκύει [άντρας ή γυναίκα].
1. Η μαμά και ο μπαμπάς του λένε ότι πρέπει να κάνει σχέση με κοριτσάκια/ αγοράκια [ανάλογα το φύλο του παιδιού τους, στοχεύοντας το αντίθετο φύλο]. Αυτουνού/ης όμως του/της αρέσουν τα αγοράκια/κοριτσάκια..
2. Του κοριτσιού του αρέσουν τα κοριτσάκια όμως βλέπει πως τα κοριτσάκια αρέσουν και στα αγοράκια.
Μπορεί να φανεί χαζό αυτό που θα πω, αλλά ένα παιδικό μυαλό που προσπαθεί να καταλάβει τον εαυτό του και τον τρόπο που λειτουργεί ο κόσμος γύρω του μπορεί να βγάζει και τα πιό χαζά -για τους πιο μεγαλύτερους και συνηδητοποιημένους- συμπεράσματα:
Μήπως τελικά είμαι αγόρι; ή Μήπως τελικά είμαι κορίτσι;
Φυσικά όλα αυτά στριφογυρνάνε στο μυαλό του παιδιού ενώ δεν υπάρχει τίποτα που να δίνει φως στα ερωτήματά του. ''Το να είναι κοριτσάκι και να του αρέσουν τα κοριτσάκια είναι εντελώς κουλό''
.
Ίσως έτσι τελικά να καθορίζεται και η ''παράξενη'' συμπεριφορά μιας λεσβίας όπου θα φαίρεται σαν αγόρι και ενώς gay θυληπρεπή. Μπορεί αργότερα να συνηδητοποιήσουν πως δεν ισχύει αυτό που πίστευαν μικροί, όμως ο τρόπος συμπεριφοράς έχει καθοριστέι βαθιά μέσα τους.
3. Στη τηλεόραση βλέπει έναν άντρα να ερωτοτροπεί με μια γυναίκα όμως γουστάρει να το βλέπει γιατί του αρέσει ο άντρας [αν είναι αγόρι] ή η γυναίκα [αν είναι κορίτσι]. Τα δυο φύλα όμως έχουν διαφορετικά όργανα. Άρα το μόνο που μπορεί να λειτουργήσει είναι η φαντασία και μόνο [του πως θα τη βρει μια γυναίκα με γυναίκα και ένας άντρας με άντρα].
Όταν όμως ανακαλύπτει πως αυτό που ''είναι'' είναι κατακριτέο δια ροπάλου από τη κοινωνία, [από μικρή και
εφηβική ηλικία] και σε συνδιασμό με την έλλειψη πληροφόρησης, εμένα προσωπικά μου φαίνεται
παρα πολύ δύσκολο να μεγαλώσει ομαλά ένα παιδί. Κάποια στιγμή θα ξεφύγει από τα όρια του και θα πει ΤΕΛΟΣ και θα αρχίσει να αισθάνεται ελεύθερο με τη πρόκληση.
ΑΝ όμως δεν ήταν κατακριτέο, το παιδί θα μπορούσε πιο εύκολα να αποκαλύψει στους γονείς του πως ελκύεται από άτομα του ιδίου φύλου και εκείνοι [αφού το λάβουν ως κάτι δυνατό [=χ αδύνατο] και φυσιολογικό* ] θα καταλάβουν πως πρέπει να ενημερώσουν το παιδί τους τόσο σε σεξουαλικά ζητήματα [ας αγοράσουν βιβλίο 
] και θα του δίνουνε τις απαντήσεις που ψάχνει στα ερωτήματα ''γιατί αυτοί έτσι και εγώ αλλιώς;''. Η μη αρνητική αντίδραση των γονιών και γενικά της κοινωνία ς απέναντι στο παιδί σίγουρα θα αποτελούσε το Α και το Ω ώστε στην ομαλή ανάπτυξη στο τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς.
* Για να μην πέσουν ορισμένα κοράκια να με φάνε ''αλοίμονο αν το αποδεχτούμε ως φυσιολογικό κτλ'', ας μην ξεχνάμε πως μιλάμε για τη συμπεριφορά ενός γονιού απέναντι στο παιδί του.
Όπως και να 'χει ο καθένας μπορεί να καταλάβει το πόσο δύσκολη είναι μια τέτοια ζωή καθώς οι δυσκολίες και τα προβλήματα δεν είναι μόνο στο πως θα τους αποδεχτεί η κοινωνία ως ζευγάρι αλλά και πως θα μεγαλώσουν ομαλά. Το να καταφέρει κάποιος ομοφυλόφιλος στη κοινωνία που ζούμε να μεγαλώσει έχοντας μια πρέπουσα συμπεριφορά είναι άθλος: πρέπει να αναλογιστεί μόνος του πως θα συμπεριφερθεί και να ανακαλύψει τον πραγματικό κόσμο, να τα βάλει με ολόκληρη τη κοινωνία & τους γονείς του [αν τύχει]. Δεν υπάρχει το πρότυπο ζωής: Μεγαλώνω - κάνω σχέση και παντρεύομαι - κάνω παιδιά - γίνομαι παππούς - ''αυτός ήταν ο στόχος μου στη ζωή''.
Τα παραπάνω τα λέω για να τους δικαιολογήσω για αυτή τους τη συμπεριφορά και όποιος δεν συμφωνεί μπορεί να εκφράσει ελεύθερα την άποψή του [με λογικά επιχειρήματα πάντα].
-petros
