Ένα πολύ χαρακτηριστικό στιγμιότυπο, από την τελευταία προεκλογική περίοδο: Περπατώ στον πεζόδρομο της Καλαμαριάς, όπου έχουμε πάει με άλλους του ΕΠΑΜ να μοιράσουμε φυλλάδια και να μιλήσουμε με τον κόσμο. Είχα τελειώσει και κατέβαινα για να φύγω. Σε κάποιο σημείο ήταν μαζεμένη μια παρέα Κνιτόπουλα κι όταν διασταυρώθηκα μαζί τους κάποιος από αυτούς μου έδωσε ένα φυλλάδιο λέγοντας: "Θέλετε να διαβάσετε τις θέσεις του ΚΚΕ;". Πήρα ευγενικά το φυλλάδιο και του απάντησα: "Βεβαίως, οι θέσεις του ΚΚΕ είναι πάντοτε σεβαστές". Εκείνη τη στιγμή μια κοπέλα από την παρέα πετάχτηκε και μου είπε: "
Όχι μόνο σεβαστές, αλλά και ΠΑΝΤΟΤΕ ΣΩΣΤΕΣ!!", με μια αφέλεια που με εξέπληξε. Κοντοστάθηκα, γύρισα ένα βήμα πίσω και του είπα: "Ηρεμήστε ρε παιδιά, πάντοτε σωστός δεν είναι κανένας, ούτε καν ο Θεός (αφού έφτιαξε αυτούς είναι δυνατόν να είναι πάντοτε σωστός και του λόγου του;
)". Εκεί έγινε η πλάκα. Πετάχτηκαν όλοι μαζί, όμως η φωνή ενός ξεχώρισε: "
Ποιος θεός ρε φίλε, ποιος θεός, εδώ είναι το ΚΚΕ!!"
Μου θύμισε εκείνη την κλασική ατάκα του Χάρρυ Κλυνν: "Μόνο θεός ρε φίλε, ημίθεος και βάλε να 'ουμ'"
Νομίζω ότι το παραπάνω ευτράπελο, δείχνει με τον τρόπο του τη θεολογική δογματική προσκόλληση στις επιταγές και τις βουλές του κόμματος, πράγμα που κατά τη γνώμη μου μόνο υγιές δεν είναι. Αλλά έτσι λέω εγώ. Ας διαβάσουμε μια ανοιχτή επιστολή του
Γ. Ρούση που δημοσιεύτηκε στο Iskra και αφορά το κόμμα:
Αγαπητοί σύντροφοι,
Τα τελευταία εκλογικά αποτελέσματα έδειξαν ότι το κόμμα όχι μόνον δεν μπόρεσε να εισπράξει σημαντικό κομμάτι της λαϊκής οργής, αλλά αντίθετα έχασε ψήφους και μάλιστα σε λαϊκές περιοχές, παραδοσιακά προπύργια του, όπως στη β' Πειραιά.
Ταυτόχρονα για πρώτη φορά μετά τη διάσπαση του 1968 το κόμμα έπαυσε να είναι η ηγεμονεύουσα δύναμη της Αριστεράς.
Επιπροσθέτως οι μετεκλογικές σφυγμομετρήσεις, για όσο αξίζουν, δείχνουν μια επικίνδυνων διαστάσεων παραπέρα συρρίκνωση της εκλογικής του δύναμης.
Για αυτήν την αρνητική εξέλιξη είναι σαφές ότι υπάρχουν και πολλές αιτίες, για τις οποίες δεν ευθύνεται το κόμμα. Πέραν όμως αυτών, κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει στα σοβαρά ότι και το ίδιο είναι άμοιρο ευθυνών, ή με άλλα λόγια ότι φταίει μόνο η στραβωμάρα του γιαλού‐λαού και όχι και το λάθος αρμένισμα του καραβιού‐κόμματος.
Ποια λοιπόν είναι τα λάθη που οδήγησαν σε αυτήν την αρνητική για το κόμμα κατάσταση;
Πέρα από γενικότερες λαθεμένες θέσεις του με τις οποίες κατά καιρούς έχω εκφράσει τη διαφωνία μου, και οι οποίες σαφώς επηρεάζουν αρνητικά και τη στάση του λαού απέναντι του, νομίζω ότι αυτά μπορεί να επικεντρωθούν:
1. Στην αντιμετωπική στρατηγική του κόμματος που φτάνει μέχρι την άρνηση του διαλόγου, την άρνηση ακόμη και της ίδιας της ύπαρξης της Αριστεράς, η οποία το οδηγεί και σε ένα απομονωτισμό ο οποίος και του στερεί την κύρια πηγή άντλησης δυνάμεων,
2. Στην παραπομπή της σωτηρίας του λαού στον απώτερο σοσιαλιστικό μέλλον, σε συνδυασμό με μια μηδενιστική καταστροφολογία για το άμεσο μέλλον.
Αν όμως το κόμμα προσμένει να ενισχυθεί στη συνείδηση του λαού, μέσω της επιβεβαίωσης αυτής της καταστροφολογίας πλανάται πλάνη οικτρά και τούτο διότι ο λαός που έχει φτάσει στα όρια του οικονομικά, πολιτικά, ψυχολογικά, δεν αντέχει να του λες ότι θα βυθιστεί ακόμη βαθύτερα στο τέλμα, δίχως να του προτείνεις μια άμεση θετική λύση...
[
Διαβάστε περισσότερα]
