- «Μακάριοι αυτοί που πενθούν· επειδή, αυτοί θα παρηγορηθούν.»
Αυτό είναι το 2ο βήμα της πνευματικής σκάλας που οδηγεί στη γνωριμία με το Χριστό.
Το 1ο βήμα είναι, όπως έχουμε πει, η συνειδητοποίηση της
πνευματικής φτώχειας, δηλαδή της εξαιρετικά έως ανησυχητικά περιορισμένης κατανόησης τού τί θέλει ο Θεός. Αιτία της πνευματικής φτώχειας είναι η αρρωστημένη προσκόλληση στα επίγεια η οποία σκοτίζει το νου. Από την άλλη μεριά, ο Θεός δεν θέλει ο άνθρωπος να είναι πνευματικά φτωχός αλλά ο νους του να πλημμυρίζει με πνεύμα Χριστού και σκέψεις Θεού.
Όταν ένας άνθρωπος τολμήσει να παραδεχθεί την πνευματική του φτώχεια και την αιτία της, τότε συνειδητοποιεί τί ακριβώς χάνει ευρισκόμενος σε κατάσταση απουσίας του Θεού από τη ζωή του. Αυτή η ειλικρινής αυτοεξέταση οδηγεί σε μια βαθιά προσωπική στενοχώρια και περισυλλογή.
Αυτό ακριβώς είναι το
πένθος στο οποίο αναφέρεται ο 2ος μακαρισμός. Και αυτό το πένθος θέλει να επιτύχει ο Θεός μέσα στην καρδιά του ανθρώπου, όχι όμως για να τον απελπίσει ή να τον καταστήσει καταθλιπτικό, αλλά για να τον κάνει να κατανοήσει βαθιά πόσο πολύ ανάγκη έχει τον Θεό στη ζωή του και ότι όλα αυτά στα οποία είναι προσκολλημένος δεν τον γεμίζουν ουσιαστικά, ούτε τον ολοκληρώνουν ως άνθρωπο· αντιθέτως μάλιστα, πολλά από αυτά ίσως και να τον φθείρουν σωματικά και ψυχικά.
Όταν ο άνθρωπος περιέρχεται σε ένα τέτοιο πένθος, τότε οδηγείται στη
μετάνοια, δηλαδή στην αλλαγή τρόπου σκέψης, πράγμα που οδηγεί και στην αλλαγή τρόπου ζωής και λήψης αποφάσεων. Πλέον προβληματίζεται για το ποιό είναι το θέλημα του Θεού, διότι αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι το θέλημα τού Θεού είναι το συμφέρον του και όχι μια λίστα κανόνων.
Σε αυτή την κατάσταση δίδεται στο Θεό χώρος να επέμβει στη ζωή του ανθρώπου αλλά και να έρθει και να κατοικήσει η παρουσία Του μέσα στο νου και την καρδιά του. Ξεκινάει λοιπόν ο άνθρωπος να πειραματίζεται με το Θεό και να βλέπει τις ενέργειές Του στη ζωή του. Αρχίζει να αναπτύσσεται μια προσωπική σχέση μέσω της οποίας ο άνθρωπος αρχίζει να επικοινωνεί με το Θεό και να γεύεται την αγάπη Του. Και αυτό ακριβώς είναι μια ανέκφραστη
παρηγοριά η οποία έρχεται ως αποτέλεσμα του αρχικού πένθους.
Αυτός λοιπόν που θα πενθήσει για την κατάστασή του, θα παρηγορηθεί από τον Ίδιο τον Ιησού Χριστό προσωπικά και θα Τον δει να του αλλάζει τη ζωή. Διότι όπως αποτέλεσμα δεν έρχεται χωρίς κόπο, έτσι και παρηγοριά δεν μπορεί να έρθει αν δεν προηγηθεί πένθος.