Λόγω της συμπεριληπτικής παιδείας σε πολλές χώρες του "οικονομικά ανεπτυγμένου" βορρά, το επίπεδο τόσο του προγράμματος εκπαίδευσης αλλά και των μαθητών στα μαθηματικά έχει πέσει αισθητά. Δεν είναι μάθημα προτεραιότητας και αντιμετωπίζεται ως αναγκαίο κακό.
Ειδικά στη Γερμανία, Ολλανδία, κτλ όπου οι μαθητές έχουν έντονη ζωή με δραστηριότητες (π.χ. σκι, πόλο, ταξίδια), τα μαθηματικά είναι ένα ειδικό μάθημα για όσους το έχουν. Αυτό σημαίνει ότι παίζει ρόλο το σχολείο, η γειτονιά και οι καθηγητές του σχολείου που διδάσκουν. Σε μια υποβαθμισμένη περιοχή του Αμβούργου ή της Στοκχόλμης είναι λογικό να μην διδάσκουν την ίδια ύλη (και ίδια βιβλιογραφία) με μια περιοχή όπου κατοικούν CEO, καθηγητές Πανεπιστημίου, μεγαλοβιομήχανοι και ανώτεροι πολιτικοί. Ειδικά στη Β.Ευρώπη η ποιότητα της εκπαίδευσης είναι ταξική και ειδικά στα μαθηματικά που αποτελεί μάθημα μόνο για όσους μπορούν να αντέξουν τα πανάκριβα ιδιαίτερα (80-120 ευρώ η ώρα ανάλογα το επίπεδο και την προετοιμασία για το εθνικό απολυτήριο).
Προσπαθώ να μη δίνω βάση σε άρθρα που λένε γενικόλογα για επιδόσεις μαθητών στα μαθηματικά επειδή τέτοια άρθρα δεν λένε την αλήθεια. Έχω προσωπική άποψη για επιδόσεις μαθητών από όλες σχεδόν τις εθνικότητες και εκεί είδα ότι δεν παίζει ρόλο η καταγωγή όσο η υποστήριξη του παιδιού από την οικογένειά του. Ο θεσμός της οικογένειας σε πολλές χώρες περνάει μεγάλη κρίση με αποτέλεσμα πολλά παιδιά να είναι τελείως παρατημένα στο σχολείο. Έχουν δύο αντιφατικές εικόνες: ένα μέσο Σουηδάκι που η μητέρα του θέλει να μην βλέπει το παιδί της να διαβάζει πάνω από 1 ώρα μαθηματικά, επειδή η ίδια έχει μάθημα γιόγκα και δεν θέλει το παιδί της να πρέπει να έχει ησυχία στο δωμάτιό του (το βρίσκει έξω από την κουλτούρα της) για να χάσει η ίδια την χαλάρωσή της. Το παιδί της πρέπει να δώσει μεγαλύτερη βάση σε πιο εξωστρεφή μαθήματα και σε δραστηριότητες (π.χ. ταξίδια) ακόμη και αν πρέπει τον Μάρτιο να μην πηγαίνει σχολείο. Το μάθημα ...ας περιμένει. Την ίδια στιγμή έχουμε και μια μέση μουσουλμανική οικογένεια. Εκεί έχουμε μεγαλύτερη ειλικρίνεια από τους γονείς, είναι με το μέρος του καθηγητή, ακούν προσεχτικά τις παρατηρήσεις όμως, ξεσπάνε με πολύ άσχημο τρόπο στο παιδί τους. Έχω δει τυχαία σκηνή με Σομαλή μητέρα που φορούσε ολόσωμη κελεμπία να ρίχνει δυνατό χαστούκι στον γιό της έξω από το σούπερ μάρκετ επειδή δεν πήγε καλά στο διαγώνισμα! Εννοείται ότι κανείς δεν είπε κάτι. Οι Σουηδοί έκαναν ότι δεν έβλεπαν. Απάθεια όσο δεν πάει.
Επίσης πολλά παιδιά κακοποιούνται στο σπίτι, ειδικά σε ισλαμικές οικογένειες όπου η βιαιότητα (άγριο ξύλο) είναι μέρος της πειθαρχίας του παιδιού. Αυτό το παιδί όταν πάει στο γερμανικό ή ολλανδικό γυμνάσιο με τι αισιοδοξία και διάθεση να παρακολουθήσει μαθήματα; Όταν ξέρει ότι σε πιθανό χαμηλό βαθμό, ο Σομαλός ή ο Σύριος πατέρας λόγω κουλτούρας ή η Μαροκινή μαμά επίσης λόγω κουλτούρας δεν θα εισπράξει τόσο εύκολα την αποτυχία του παιδιού; Η ευγενική παρατήρηση από έναν εκπαιδευτικό ερμηνεύεται ως κακή παρουσία στο σχολείο και μετά αρχίζει ο γολγοθάς του παιδιού.
Μπορεί να φαίνονται ευγενικοί όταν έρχονται στο σχολείο για ενημέρωση αλλά στο βλέμμα του μαθητή βλέπεις τον τρόμο.
