...Αυτή η παράδοξη ταυτολογία θυμίζει μια άλλη που είναι
διάσπαρτη πανταχού στο κείμενο. Είναι η υποδηλωμένη ταύ-
τιση μεταξύ οργάνων του Θεού και του Σατανά, αγγέλων και
δαιμόνων, της οποίας ενδεικτικό εδάφιο είναι το Θ’:7-10 όπου ο
συγγραφέας φαίνεται να περιγράφει την έλευση κάποιων δαι-
μονικών ακριδών, οι οποίες, όπως αναφέρει, είναι τρομαχτικές
και δελεαστικές. Στο όραμά του ομοιάζουν με άλογα ετοιμα-
σμένα για τον πόλεμο κι έχουν στα κεφάλια τους στεφάνι από
χρυσάφι ενώ τα πρόσωπά τους είναι ανθρώπινα. Και συνεχίζει
λέγοντας πως έχουν τρίχες γυναικών και πως τα δόντια τους
είναι δόντια λεόντων, ενώ οι ουρές τους έχουν κεντρί σκορπιού.
Σύμφωνα με την παρούσα ερμηνευτική πρόθεση, η οποία συνι-
στά την ταυτολογική αποκρυπτογράφηση, αυτά τα τρομαχτικά
όντα δεν είναι άλλα από τους ίδιους τους αγγέλους, τους άγι-
ους, και τους ιεραπόστολους της Χριστιανοσύνης, χάρη στους
οποίους, ο ευρωπαϊκός πολιτισμός έμελλε να καταστρώσει μια
χρονοβόρα μισαλλόδοξη εκστρατεία ενάντια στον Άλλο. Δεν
είναι μήπως οι μορφές τους τρομαχτικές και δελεαστικές (πά-
ντα σύμφωνα με το λόγο του Ιωάννη) επειδή κατείχαν και κατέ-
χουν το υψηλότερο αξίωμα στους Ουρανούς; Εφόσον, γενικώς, η
αισθητική του κειμένου σε οτιδήποτε εξυμνείται αποδίδει μια
αύρα καντιανού δέους, είναι πολύ λογικό να υποθέσουμε πως
αυτό που φοβάται στα οράματά του είναι κι αυτό στο οποίο
αφοσιώνεται. Μια ακόμη πιο ενδεικτική περιγραφή είναι αυτή
που δίνει χρυσό στεφάνι σε αυτά τα όντα. Δεν είναι οι άγγελοι
και οι άγιοι, οι συμβολικοί ταγματάρχες της Χριστιανοσύνης, που
φέρουν στην κεφαλή τους φωτοστέφανο; Και όσο αφορά τα δό-
ντια λεόντων, μια καλή παρατήρηση σε όλο το κείμενο θα απο-
δείξει πως ο Ιωάννης εκθειάζει τους λέοντες ως σύμβολα της
Θείας Βασιλείας, όμως, παραλόγως, σε διάφορα άλλα εδάφια
χρησιμοποιείται το ίδιο ζώο για την αναπαράσταση του θυμού
και της επικινδυνότητας του Θηρίου. Μήπως τελικά τα δόντια
λεόντων είναι αυτή η εγωκεντρική βουλιμία που χαρακτηρίζει
τον εκχριστιανισμένο Δυτικό αποικιοκράτη ή ιεραπόστολο, όπως
ακριβώς και το Ρωμαϊκό στρατηγό; Επιπλέον, οι τρίχες γυναι-
κών θα μπορούσε να υποτεθεί πως είναι η συμβολική απόφαν-
ση περί της φαινομενικής αιδημοσύνης και πραότητας με την
οποία επικαλύπτεται αυτή η άκρως πατριαρχική βουλιμία που
για σχεδόν δυο χιλιετίες έχει αποστερήσει όλους τους ορίζοντες
από τις τοπικές ιδιαιτερότητες. Σήμερα ζούμε το αποτέλεσμα
αυτού του μονόχρωμου επεκτατισμού (του οποίου σύμβολο εί-
ναι το λιοντάρι), που με το βαμβάκι (τη ρητορική αιδημοσύνης
και σωτηρίας) έχει σφάξει γενεές και γενεές, νομιμοποιώντας
τα εγκλήματα χάρη στην υπόρρητη χρυσή αυτοκρατορική κο-
ρώνα (το φωτοστέφανο της «αγιοσύνης»), καμουφλάροντας το
ύπουλο χρησιμοθηρικό πνεύμα της ιουδαιοχριστιανικής σωτη-
ριολογίας (το κεντρί του σκορπιού; ). Είναι εκπληκτικό το πως
ο Ιωάννης περιγράφει, ως προς το υποκειμενικό του χρονικό
σημείο αναφοράς, το γεμάτο από στυγερά εγκλήματα πεπρω-
μένο του Χριστιανισμού. Δε θα μπορούσε να αποδώσει πιο καλ-
λιτεχνικώς επιμελημένα την Ιερά Εξέταση, τις Σταυροφορίες
και την παρούσα επιχείρηση «Νέας Τάξης Πραγμάτων», που
δεν είναι παρά έργο της ιουδαιοχριστιανικής ποιμαντορικής...