Ακόμα ένας φανταστικός νεωτερ- συγνώμη εωσφορ- ιστής...
Κούνα το κεφάλι σου νεαρέ και αν κάνει κάποιο θόρυβο, έ τότε να ανησυχείς σοβαρά.
Και αυτό μην το εκλάβεις οτι αποτελεί διαίσθηση ή παραίσθηση.
Είναι απόδειξη της αχειροποίητης υπαρξιακά και αναπόδραστης κ.λ.π. κ.λ.π...
Με την άδειά σου πάτερ, να συνεισφέρω στη συζήτηση άλλη μια παραίσθηση.
Ανακάλυψα σήμερα ότι η λέξη
ΛΑΓΝΕΙΑ είναι κατά παράξενο τρόπο εντελώς διαστρεβλωμένη νοηματικά. Ενώ ο περισσότερος κόσμος - συμπεριλαμβανομένου και του Μπαμπινιώτη

- αποδίδουν στη λαγνεία τη φιληδονία ή την έντονη επιθυμία για σεξουαλική επαφή, οι αρχαίοι ημών πρόγονοι είχαν μια εντελώς διαφορετική οπτική:
Η λαγνεία, προέρχεται απ' το επίθετο λάγνος, που πηγάζει απ' το ρήμα
λαγαίω που σημαίνει
αφήνομαι,
χαλαρώνω. Σαν την Scarlet δηλαδή στην πρώτη κάρτα Ταρώ που "αφήνεται" στο οργιώδης ξέσπασμα του Θηρίου.
Δεν πρέπει να την ταυτίζουμε με την
επιθυμία, η οποία σύμφωνα με τη διδασκαλία του Τζόγκσεν (του αρχαιότερου συστήματος βουδισμού) είναι το "δηλητήριο" που δημιουργεί το βασίλειο των ανθρώπων. Συνοπτικά, όπως περιγράφεται στη Θιβετιανή Βίβλο των Νεκρών, στο τελευταίο από τα 4 στάδια του Μπάρντο της Πραγματικότητας (που είναι με τη σειρά του το τελευταίο στάδιο του Θανάτου πριν την Αναγέννηση) το ΕΓΩ έρχεται αντιμέτωπο με την εκτυφλωτική λάμψη της Σοφίας του ΕΝ που δεν είναι άλλη απ' την ακτινοβολία της σοφίας της φύσης του πνεύματός μας (το ΕΙΝΑΙ).
Εκεί, ο ασκημένος ή άγιος άνθρωπος θα καταφέρει ίσως να αναγνωρίσει την πραγματική φύση του οράματός του, της ίδιας του της Ύπαρξης, δεν θα φοβηθεί και θα ενωθεί με το ΕΝ λυτρωμένος απ' τον φαύλο κύκλο της Σαμσάρα. Σε διαφορετική περίπτωση τα φωτεινά φαινόμενα του Μπάρντο της Πραγματικότητας θα μας φαίνονται σαν τελείως πραγματικά και "έξω" από μας, και ασυνείδητα θα τραβηχτούμε σε ένα από τα 6 πιο ανακουφιστικά φώτα ανάλογα με το τι επικρατεί στην ψυχή του καθενός. Ο θυμός σε πάει στην Κόλαση, η απληστία στο βασίλειο των πεινασμένων φαντασμάτων, η άγνοια στο βασίλειο των ζώων, η
επιθυμία στο βασίλειο των ανθρώπων, η ζήλεια στο βασίλειο των ημίθεων ή Τιτάνων και η υπερηφάνεια στο βασίλειο των θεών.
Στο βιβλίο "Σολάρις" τους Στάνισλαβ Λεμ - το οποίο έχει ένα εντελώς διαφορετικό προσανατολισμό απ' την κινηματογραφική του απόδοση του Αντρέι Ταρκόφσκυ - ο ήρωας περνάει απ' την πίστη σε έναν
Ατελή Θεό, που εξελίσσεται μαζί μας μέσα στην απεραντοσύνη του Σύμπαντος Κόσμου. Συνυφαίνοντας όλα αυτά βγαίνει και μία άλλη "φαντασιακή ιστορία" για τον Εωσφόρο.
Ζώντας στο βασίλειο των θεών, ο Πατέρας Θεός Κρόνος,
εζήλεψε και
εξέπεσε στο αμέσως κατώτερο βασίλειο αυτό των Τιτάνων με τη μορφή του Προμηθέα Δεσμώτη (με βάση τον
Ορφικό Ύμνο, Κρόνος = Προμηθεύς). Για να λυτρωθεί κι αυτός απ' το φαύλο κύκλο της Σαμσάρα, ανέλαβε να φέρει το Φως της Γνώσης, την Αφύπνιση, στους αμέσως από κάτω που είμαστε Εμείς

(θεωρώ ότι ως "άνθρωποι" δεν πρέπει να λογίζονται μόνο οι γήινοι, αλλά μία βαθμίδα Ύπαρξης που ζει ίσως σε διαφορετικούς παράλληλους κόσμους ή Σύμπαντα με τα όποια υπο-επίπεδα εξέλιξής τους).
Λέγανε με ελπίδα οι αρχαίοι Έλληνες σαν προσευχή: Τον Προμηθέα θα τον γλιτώσει απ' τα δεσμά του ο Λόγος! Και χαιρόντουσαν γιατί πιστεύανε ότι όταν συμβεί, το Συμπαντικό αυτό γεγονός θα συμπαρασύρει και τους ίδιους σε ένα ανώτερο επίπεδο Συνείδησης.
Το τέλος της εποχής "Λόγου του Θεού" που αναφέρουν οι Μάγια, συμπίπτει χρονικά με την Νέα Εποχή του Υδροχόου.