Διάβασα τις περισσότερες δημοσιεύσεις και ένα έχω να πω:
Οι φίλοι είναι η οικογένεια που διαλέγουμε.
Δεν είναι πολλοί και σε αυτούς δε συγκαταλέγονται τυχαίοι - είναι λίγοι αλλά εκλεκτοί, ούτε η περιστασιακή παρέα, ούτε άτομα που τυχαίνει να βλέπουμε πολλές ώρες λόγω δουλειάς/σχολής/σχολείου.
Αυτός ο καθωσπρεπισμός και η ηθική του ... παραλόγου είναι που με εκνευρίζει όσο λίγα πράγματα και δυστυχώς το βλέπουμε καθημερινά. Κανένας δεν είναι αλάθητος και το να φερθούμε χωρίς συμπόνοια και ενδιαφέρον σε έναν δικό μας άνθρωπο για να μην μας μείνει το "στίγμα" είναι ό,τι χειρότερο. Είμαι υπέρ του tough love, η κοπέλα χρειάζεται να ακούσει από κάποιον την σκληρή αλήθεια, χωρίς να της χαϊδέψει τα αυτιά
"Αν ο τύπος την προτιμούσε, ας χώριζε για να την γνωρίσει και να είναι μαζί". Το πώς της φέρθηκε και συνεπακόλουθα πώς έπραξε εκείνη δεν την τιμάει. Αυτή είναι η αλήθεια.
Όσο για τις φίλες της και με αφορμή την καραμέλα που ... έφτυσε στο θέμα ο Dias (

) ούτε διαφορετικοί κανόνες υπάρχουν στις γυναικείες φιλίες ούτε άλλα κουλά. Τα πράγματα, επίσης είναι απλά και εξαρτάται από την "φύση" του ανθρώπου. Είναι ζήτημα εμπιστοσύνης και
αφοσίωσης. Δεν εγκαταλείπεις τον άνθρωπό σου σε μία δύσκολη στιγμή του - ούτε τον κανακεύεις. Είσαι εκεί και αυτό τις περισσότερες φορές είναι αρκετό. Όλα τα υπόλοιπα είναι δικαιολογίες και υποκρισίες που κάνουμε ή λέμε για να κάνουμε τους εαυτούς μας να νιώθουν καλύτερα. Τι θα πει "κόκκινες γραμμές" και "μπορεί να στραφεί εναντίον μου"; Αν έχω φερθεί σε κάποιον σαν φίλο και είναι αρκετά ηλίθιος ώστε να με βλάψει με κάποιο άμεσο τρόπο, τον λυπάμαι! Και ποιος έχασε το δίκιο του για να το βρείτε εσείς;
Αν όλοι κρινόμασταν βάσει της χειρότερης πράξης μας, δεν θα υπήρχε συντροφικότητα στον κόσμο.
Ένας άνθρωπος δεν προσδιορίζεται μονάχα από μία πράξη - δηλαδή αν είχε σκοτώσει τι θα έκαναν; Θα την πετούσαν οι ...φίλες της από κανένα γκρεμό;