Για το ψέμα ζήτησε, ναι, με περίσσεια ειλικρίνεια. Και μου πε πως δεν ήταν κάτι που είπε για να με βλάψει ή να βγάλει καμιά φήμη. Και όντως έτσι ήταν, ακόμα αυτό πιστεύω κι εγώ.
Νομίζω πως δε θα μπορούσε να σε βλάψει έτσι και αλλιώς κάτι τέτοιο. Το είπε γιατί τον ρώτησε η κοπέλα του με ποιες τα είχε πριν και αυτός μην έχοντας κάποια απάντηση είπε εσένα, μπορεί να ήταν και τυχαίο ότι διάλεξε εσένα. Aν αγχωθείς μπορείς να πεις και το πρώτο πρόσωπο που σου έρχεται στο κεφάλι. Με αυτά που γράφεις μου φαίνεται ότι μπορείς να το καταλάβεις αυτό. Και πάλι λάθος του αλλά δεν ήταν κακοπροαίρετο.
Το δεύτερο βέβαια είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Αν σε θυμάται όποτε σε χρειάζεται τότε καλά έκανες και ξέκοψες, καλό είναι και οι 2 πλευρές μιας φιλίας να προσπαθούν εξίσου. Να σου πω την αλήθεια και εγώ έχω κάποιους φίλους που σχεδόν πάντα εγώ τους λέω να βγούμε κλπ. Ο ένας εδώ και καιρό μου φαίνεται ότι μένει στην "παρέα" απλά επειδή δεν έχει κάποια άλλη. Μηδέν προσπάθεια για να κάνουμε κάτι της προκοπής και να περάσουμε καλά. Μόνο τυπικές εξόδους once per week λες και είναι αγγαρεία.
-----------------------------------------------------------------------------------------
FUCKING AUTOMERGE
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 16 Απριλίου 2020
Θα γράψω τα δικα μου τώρα. Δεν είναι ακριβώς πισώπλατες μαχαιριές, αλλά πράγματα που με έχουν ενοχλήσει κατά καιρούς σε παρέες κλπ.
Πάμε στο δημοτικό. Όσα χρόνια ζούσα στο χωριό, εκανα παρέα με τα παιδιά του σχολείου. Ήμασταν μικρό σχολείο και κάθε τάξη ανά έτος ήταν μια, άρα γνωριζόμασταν όλοι μεταξύ μας. Κάναμε παρέα κάθε μέρα πολλές ώρες, μπάλα στις αλάνες, ποδήλατα και κρυφτό σε νεόκτιστα σπίτια, λέγαμε ποια κορίτσια μας αρέσουν κλπ. Κάπου προς το τέλος της έκτης δημοτικού, παίζαμε στην αυλή του σπιτιού μου όπως συνηθίζαμε, μιας και είχα ping pong στο σπίτι. Άλλες φορές μπαίναμε μέσα και παίζαμε στο playstation μου (και οι άλλοι είχαν playstation αλλά σπάνια με καλούσαν σπίτι τους). Έρχονται οι γονείς μου που λέτε, και βλέπουν ότι τα παιδιά πετάνε σκουπίδια στην αυλή, φάση περιτυλίγματα από παγωτό, σακούλες κλπ. Τους μαλώνουν και τους λένε παιδιά, είναι που δεν είναι σωστό να πετάτε σκουπίδια σε δημόσιους χώρους και πάρκα, αλλά το να τα πετάτε όπου να ναι μέσα στο σπίτι μας είναι προσβλητικό. Είχαν δίκιο οι γονείς μου προφανώς, θα τους το έλεγα εγώ αλλά επειδή έπαιζα δεν το είχα προσέξει. Με αφορμή αυτό εκείνα τα παιδιά δεν μου ξαναμίλησαν ποτέ. Όταν λέω ποτέ, εννοώ ποτέ. Ούτε από κοντά, ούτε από τηλέφωνο, ούτε από μήνυμα. Έχω να αλληλεπιδράσω μαζί τους από εκείνη την μέρα. Πήγαμε σε διαφορετικά γυμνάσια οπότε με βοήθησε και αυτό. Τώρα που τους βλέπω, νομίζω δεν θα είχαμε κανένα κοινό πλέον. Αλλά αυτή η προδοσία ας πούμε με είχε πειράξει αρκετά τότε. Ήμουν και 12 χρονών παιδί όσο να ναι, το να χάνεις όλη την παρέα σου ξαφνικά επειδή είναι μαλάκες είναι αρκετά σκληρό. Ευτυχώς στο γυμνάσιο βρήκα καλύτερη παρέα.
Πάμε τώρα στο λύκειο, πριν την πενταήμερη. Ήμασταν μερικά παιδιά στην τάξη που λέγαμε δεν θα πάμε πενταήμερη λόγω οικονομικών. Εγώ είχα πάει πριν ενάμιση χρόνο στο εξωτερικό για ένα πανευρωπαικό πρωτάθλημα στο άθλημα που έκανα τότε, και οι γονείς μου είχαν ξοδευτεί αρκετά. Ήμουν πάντα πολύ self conscious των εξόδων που έκανα, παρόλο που με στήριζαν οι γονείς μου και μου έλεγαν να πάω πενταήμερη αν το θέλω, εγώ δεν το ήθελα. Και που λέτε υπάρχουν άλλες δυο κοπέλες στην τάξη μου που λένε στο σχολείο ότι δε θα πάνε λόγω εξόδων. Η τάξη μας αποφασίζει να βάλει ο καθένας από ένα μικρό ποσό, ώστε να τις βοηθήσει να πάνε για να μην χάσουν αυτήν την εμπειρία. Με ενοχλεί βέβαια λίγο ότι δεν το έκαναν για μένα, ωστόσο δεν είναι αυτό το πρόβλημα μου, γιατί μπορεί και να μην το δεχόμουν καν, μπορούσαν οι γονείς μου να με στείλουν, απλά εγώ δεν ήθελα τα έξοδα. Συνεπώς δε θα τους κορόιδευα με αυτον τον τρόπο. Πηγαίνουν εκδρομή, έρχονται πίσω και λένε την πρώτη μέρα τις περιπέτειες τους. Και αχ τι ωραίοι οι Ιταλοί, και αχ τι ωραία ρούχα, και αχ τι ωραία παπούτσια που βρήκαμε με 100 ευρώ. Το ακουώ εγώ και τρελαίνομαι. Ρε μοσχάρες, μάζεψε η τάξη λεφτά για να πάτε πενταήμερη επειδή δεν είχατε λεφτά, και αγοράσατε 100 ευρώ παπούτσια η καθεμιά; Εγώ είχα εκνευριστεί άπειρα με αυτό το θράσος, αναρωτιέμαι αν εκνευρίστηκαν και οι άλλοι και δεν το έδειχναν, ή δεν τους ένοιαζε.
Πάμε και σε ένα πρόσφατο. Ξεκινάω και στέλνω βιογραφικά εγώ γιατί κοντεύω να τελειώσω τη σχολή και γενικότερα κάνω αρκετή δουλειά και ασχολούμαι με linkedin κλπ γιατί μου αρέσει να ξέρω που πατάω. Όλα αυτά τα κάνω προσωπικά και συνήθως δεν τα μοιράζομαι με φίλους. Με λίγα λόγια αν στέλνω 10 βιογραφικά δε θα τους το πω, παρά μόνο αν έχω κάποιο σημαντικό νέο, όπως για παράδειγμα ότι με δέχτηκαν κάπου. Και έτσι και έγινε, με δέχτηκαν σε έναν αρκετά μεγάλο οργανισμό. Εγώ ήμουν πού ενθουσιασμένος και γεμάτος χαρά μόλις το έμαθα, και σκέφτομαι θα το πω στους φίλους μου από κοντά, δεν θα το γράψω ονλαιν. Βγαίνουμε λοιπόν και τους το λέω, και περιμένω έστω να χαρούν μαζί μου. Νομίζω αυτό που αντίκρυσα ήταν περισσότερο μια απάθεια ή ίσως και αδιαφορία και ξενέρα. Προφανώς, δεν το έκανα για να καυχηθώ στους φίλους μου, αλλά περίμενα τουλάχιστον να χαρούν για μένα. Εγώ σε αντίστοιχες περιπτώσεις είχα χαρεί πολύ και ήμουν και περήφανος μάλιστα. Δεν θυμάμαι αν είδα ένα χαμόγελο ή αν άκουσα ένα μπράβο τότε. Δεν με είχε πειράξει ακριβώς αυτό, αλλά από τοτε ένιωσα λίγο ότι δεν ενδιαφέρονται πραγματικά για μένα όλοι αυτοί. Σκεφτείτε ο ένας φίλος μου θύμωσε και μα κατσαδιασε που δεν του το είπα, γιατί αυτός ζει σε άλλη πόλη, συνεπώς δεν του το ανακοίνωσα. Και μου λέει "καλά και σε εμένα πότε θα το πεις;". Σημαίνει ότι τον πείραξε που δεν του είπα κάτι τόσο σημαντικό. Και η μια κοπέλα της παρέας που δεν ήμασταν τόσο κοντά είχε ενθουσιαστεί και με ρωτούσε λεπτομέρειες. Αυτοί, τιποτα. Ο ένας από αυτούς είναι ο τύπος στην παρέα που περιέγραψα στην Ιππολυτη που φαίνεται πλέον να μην ενδιαφέρεται για τίποτα.
Αυτά είναι κάποια περιστατικά, θα αναρωτιέμαι πως σας φαίνονται και αν έχω κάπου άδικο που τα βάζω στο παρόν νήμα
