Η εμπειρία μου από την πρώτη μου σχέση, στα 24 μου χρόνια, ήταν η χειρότερη. Έχω αναφερθεί σε λεπτομέρειες σε άλλο θέμα. Δεν θα αναφερθώ ξανά σ' αυτές, για να μην σας κουράσω. Θα είμαι λοιπόν συνοπτική. Παλιά λοιπόν μου άρεσαν οι άνδρες με πολύ μεγαλύτερη ηλικία από τη δική μου. Στο πρόσωπο ενός προχωρημένου ενήλικα λοιπόν (προχωρημένου σε ηλικία εννοώ
) συνάντησα την εμπειρία, την άνεση στην επικοινωνία, την ευρύτητα θεμάτων στη συζήτηση, την τρυφερότητα και πολλά άλλα. Όλα αυτά τα ωραία όμως κράτησαν μόνο 5 μήνες. Τον 6ο μήνα ο άνθρωπος αυτός άρχισε να με ζηλεύει. Δεν τολμούσα να πάρω ένα τηλέφωνο ούτε τον αγαπημένο μου πρώτο εξάδελφο. Και αρσενική γάτα να χάιδευα, που λέει ο λόγος, τη ζήλευε, ενώ δεν του είχα δώσει ποτέ αρνητικά ερείσματα. Κάποια στιγμή η σχέση αυτή έγινε αποπνικτική κι έφυγα μόνη μου απ' τη σχέση. Ευτυχώς φάνηκα δυνατή και δεν ενέδωσα στους εκβιασμούς του.
Ήταν λάθος μου εν τέλει να κάνω σχέση με έναν άντρα πολλά χρόνια μεγαλύτερό μου. Το γεγονός ότι ήταν ανύπαντρος σε τόσο μεγάλη ηλικία (57 ετών τότε) έπρεπε να με προβληματίσει. Απορώ με τον ίδιο μου τον εαυτό πώς είχα φάει κόλλημα μ' αυτόν τον άνθρωπο, που θα μπορούσε ηλικιακά να είναι πατέρας μου. Δεν είχα και ριμάδα αυτοεκτίμηση. Ήμουν πανέμορφη κοπέλα και νόμιζα ότι είμαι άσχημη, καθώς κι ότι δεν αξίζω να με κοιτάξει ένας νέος και ωραίος άντρας.
Αντιθέτως για την τελευταία μου σχέση έχω να πω τα καλύτερα. Ήμασταν μαζί 2,5 χρόνια και χωρίσαμε τον Δεκέμβρη του 2015. Προς το τέλος με είχε στενοχωρήσει, αλλά γενικώς κρατάω πολύ καλές εντυπώσεις.
