Με αφορμή αυτό που είπες για την ποιότητα ζωής στο εξωτερικό θα πω ότι ποτέ δεν θα ξεχάσω όταν πήγα Γερμανία για κάποιες μέρες για δουλειά περισσότερο και κόντεψα να λεσω σε κατάθλιψη.
Την ημέρα ήταν όλα καλά, δεν μπορώ να πω, επειδή είχα πολλές δουλειές και με δημόσιες υπηρεσίες ή εξυπηρετηση μου ήταν άψογη και γρήγορη.
Δουλειά με μεταβιβασεις και αγοραπωλησίες που στην Ελλάδα θα μας έπαιρναν και μήνα ,εκεί μέσα σε δύο μέρες έγιναν τα πάντα.
Καμία γραφειοκρατία και καμια ταλαιπωρία.
Όμως...
Μετά από τέτοιες μέρες που πραγματικά όλη μέρα ήσουν στην πίεση ήθελες μετά το βραδάκι να βγεις να χαλαρώσεις να πας σε ένα ωραίο εστιατόριο η να πιεις ένα ποτάκι,να δεις λίγο κόσμο, δεν μπορούσες να το κάνεις γιατί πολυ απλά μετά τις έξι το πολύ εφτά δεν κυκλοφορούσε ψυχή..
Και αυτοί που κυκλοφορούσαν ήταν άνθρωποι που που τους έβλεπες και μόνο ευχάριστα συναισθήματα δεν σου προκαλούσαν..
Αν είναι να ζω σε μια χώρα που το μόνο που να κάνω είναι δουλειά σπίτι και σπίτι δουλειά και να περιμένω ένα μήνα τον χρονο για να νιώσω και λίγο ευχάριστα να μου λείπει πραγματικά...
Μπορεί να γκρινιάζουμε για γραφειοκρατία για πολλά αλλα, αυτό το να βγαίνεις ανά πάσα ώρα και στιγμή ακόμα και μόνος σου και να βρίσκεις παρέα να περνάς καλά και να αποφορτιζεσαι δεν θα το άλλαζα με τίποτα.
Αν φυσικά δεν τα είχα όλα αυτά στον τόπο μου ,αν ήμουν ποιο μοναχικός και δύσκολος με τις φιλικές μου σχέσεις τότε θα μπορούσα άνετα να ζήσω και έξω δουλεύοντας από το πρωί μέχρι το βράδυ..
Είπαμε όσα αντέχει ο καθένας μας .
Δεν μπορούμε να πούμε ότι επειδή ένας άλλος χαρακτήρας τα αντέχει όλα αυτά έξω θα τα αντέξουμε και εμεις ή πολυ απλά επειδή εμείς δίνουμε βάση περισσότερο στην ποιότητα ζωής μας και όχι στην ποσότητα ότι ειναι λάθος αυτοί που είναι ήδη εξω