Για την ουσία του θέματος , με κάλυψαν πολλά ποστ που διάβασα στο παρόν (πολύ ωραίο και χρήσιμο) τόπικ , αλλά θα ήθελα να σταθώ λίγο σε αυτήν την λεπτομέρεια : το <<εγώ μένω επαρχία>> όχι ως αιτία αλλά σαν αφορμή καθότι δεν γνωρίζω εσένα προσωπικά , ούτε τον τρόπο ζωής σου . Απλά έτυχε να παρευρεθώ προ ολίγων μηνών σε ένα τραπέζι στην επαρχία και άκουσα ακριβώς αυτήν την κουβέντα η οποία , κάτω από τις συνθήκες που εγώ την άκουσα , το τονίζω ξανά , μου φάνηκε πολύ αστεία . Για να ακριβολογώ : ούτε καν αστεία , τραγική . Καθότι παρατήρησα , φέτος πιο πολύ από ποτέ , το εξής φαινόμενο : όλοι φαίνονται να περνάνε ζωή και κότα , και όλο αυτό κρέμεται συγχρόνως από μια κλωστή .
Τους αθηναίους συνδαιτημόνες του τραπεζιού θα τους χαρακτήριζα μεν ως σπάταλους και νεόπλουτους αλλά όλη αυτή η μεγαλομανία είχε κάποια βάση : είχαν και έχουν σταθερά εισοδήματα . Οι δε επαρχιώτες είχαν το ακριβό αμάξι το οποίο αγόρασαν με βεβαίωση τρίτου προσώπου γιατί δεν εμφανίζουν κάποιο σίγουρο μισθό , το μεγάλο σπίτι που τους παραχώρησε ο πεθερός αλλά δεν τους έγραψε κιόλας , τα λεφτά που περιμένουν από τα χωράφια αλλά όλα εξαρτώνται από ένα και μόνο πιθανό χαλάζι γιατί φυσικά σύγχρονες μέθοδοι προστασίας δεν έχουνε προβλεφθεί παρά τα λεφτά από επιχορηγήσεις ή από κέρδη που θα έπρεπε να επενδυθούν
Σε αυτό το ποστ προσπαθώ να δω τα πράγματα ρεαλιστικά και να μην εξετάσω τίποτα με ηθικά κριτήρια , συνεπώς δεν θέλω να καταλήξω ότι οι αθηναίοι είναι εργατικοί άνθρωποι και οι επαρχιώτες τεμπέληδες . Τα σταθερά εισοδήματα που αναφέρω περιλαμβάνουν και τον δημόσιο υπάλληλο που χώθηκε σε έναν δήμο και τα
... όλη μέρα . Όπως επίσης στην σταθερότητα βάζω και τον εργαζόμενο σε μια ιδιωτική εταιρεία χωρίς καμία τυπική μονιμότητα , που όμως έχει ξαναχάσει δουλειές στο παρελθόν και κάθε φορά δεν το έβαζε κάτω . Και στις δύο περιπτώσεις όμως , απέχουν πολύ από τα παιδιά που ξέρω στην επαρχία , που χαλάνε σε βενζίνη για να πάνε από τον ένα καφέ στον άλλο , όσα χρήματα βάζουν στην άκρη για το μέλλον τους οι πρώτοι . Στην επιφάνεια όλα είναι καλά , αν το ψάξεις όμως τα πράγματα είναι τραγικά . Ο τουρισμός πάει κατά διαόλου και όσοι (μιλάω προφανώς με δείγμα του τι άκουσα και είδα εγώ
όχι γενικά για την χώρα) , δούλευαν άμεσα ή έμμεσα σε αυτόν τον τομέα , τώρα κάθονται . Από τα χωράφια τους περιμένουν πολύ λίγα . Έτσι , εν έτει 2010 , όσοι από αυτούς τα βλέπουν όλα αυτά , στέλνουν τα παιδιά τους Αθήνα - λες και είμαστε ακόμα στην μεταπολίτευση
(Και) Για την επαρχία όμως έρχεται πολύ μεγάλη πείνα για έναν και μόνο λόγο που εξηγείται αναλυτικώς στον μύθο του μέρμηγκα και του τζίτζικα . Αυτά τα λέω με λύπη μου και γιατί -αν και δεν μου φαίνεται- δεν μου πολυαρέσει ο ρόλος του αθηναίου , αλλά και γιατί αδικώ μια συγκινητική μειοψηφία που ζει με έναν ταπεινό και πολύ φυσικό τρόπο ζωής χωρίς όμως να στερείται ή να ζηλεύει τίποτα .
Αλλά θα σου πω το εξής . Μην το διαχωρίζεις σαν το ο έχων περιβόλι και ο μη έχων . Πολλοί έχουν περιβόλι αλλά ο τρόπος ζωής τους θα κατέρρεε μόλις καταρρεύσει και η πλασματική οικονομία μας και πολλοί δεν έχουν περιβόλι αλλά έχουν μυαλό . Φυσικά δεν συνδέω αυτά τα 2 -μπορεί να έχεις και περιβόλι και μυαλό (π.χ.
ρουμάνα) .
Στην γειτονιά μου έχει δύο πιτσαρίες : η μία πουλάει ακόμα την πίτσα σε τιμή αναλόγως του πόσα και τι υλικά έχεις ζητήσει . Η άλλη σου δίνει προσφορά 2 πίτσες σε πολύ συμφέρουσα τιμή διαφημίζοντας και τονίζοντας το : ανεξαρτήτος του τι υλικά θα βάλεις . Όμως αν ζητήσεις π.χ. κοτόπουλο και πιπεριές , όλη και όλη η πίτσα έχει μισό κομμάτάκι πιπεριάς και άλλο μισό κοτόπουλο . Οι Έλληνες αυτό θεωρούν επιχείρηση : κλέβω τον κόσμο μέχρι να με καταλάβει και αν με καταλάβει τουλάχιστον έχω κλέψει από όλους τουλάχιστον μια φορά .
Αλλά κάποια στιγμή θα σε καταλάβουν όλοι και κανείς δεν θα ξαναπαραγγείλει , και το αστείο είναι ότι όταν ψάξεις τα λεφτά που έβγαλες τον καλό καιρό για να ζήσεις και τον άσχημο , διαπιστώνεις ότι τα έχεις φάει όλα .
